شريعت جو دور 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹پوءِ اسان موٽي، جيئن اسان جي پيءُ مون کي چيو هو، تيئن ڳاڙهي سمنڊ واري رستي سان بيابان ڏانهن سفر ڪيو ۽ ڪيترن ڏينهن تائين سعير جبل جو چڪر هڻندا رهياسين.

²تڏهن اسان جي پيءُ مون کي فرمايو تہ

³”اوهان هن جبلي علائقي ۾ ڪافي گهميا آهيو. هاڻي اتر ڏانهن مڙو. ⁴قوم کي حڪم ڏيو تہ اوهان پنهنجن ڀائرن، يعني سعير ۾ رهندڙ عيسو جي اولاد جي سرحد مان لنگهڻ وارا آهيو. اهي اوهان کان ڊڄندا، تنهنڪري تمام هوشيار رهجو. ⁵انهن کي نہ ڇيڙجو؛ آءٌ انهن جي زمين مان اوهان کي ڪجهہ بہ نہ ڏيندس، پير رکڻ جيتري جاءِ بہ نہ، ڇاڪاڻ تہ مون سعير جبل عيسو کي ملڪيت طور ڏنو آهي. ⁶کائڻ لاءِ انهن کان کاڌو چانديءَ سان خريد ڪريو، ۽ پيئڻ لاءِ پاڻي بہ چانديءَ سان خريد ڪريو.

⁷”ڇاڪاڻ تہ اوهان جي پيءُ اوهان جي هٿن جي هر ڪم ۾ اوهان کي برڪت ڏني آهي. هن هن وڏي بيابان ۾ اوهان جي سفر کي ڄاتو آهي. هي چاليھ سال اوهان جو پيءُ اوهان سان گڏ رهيو آهي؛ اوهان کي ڪنهن شيءِ جي ڪمي نہ ٿي آهي.“

⁸تنهنڪري اسان پنهنجن ڀائرن، يعني سعير ۾ رهندڙ عيسو جي اولاد کان پاسو ڪري، ايلات ۽ عصيون جابر کان ايندڙ عربہ جي رستي کان پري لنگهي وياسين. پوءِ مڙي موآب جي بيابان ڏانهن هليا وياسين.

⁹پوءِ اسان جي پيءُ مون کي فرمايو تہ ”موآب کي نہ ستاءِ ۽ نہ انهن کي جنگ لاءِ ڇيڙ، ڇاڪاڻ تہ آءٌ انهن جي زمين مان ڪجهہ بہ ملڪيت طور توکي نہ ڏيندس، ڇو جو مون عار کي لوط جي اولاد کي ملڪيت طور ڏنو آهي.“

¹⁰(اڳ ۾ اتي ايمي رهندا هئا، هڪ وڏي ۽ طاقتور قوم، عناقين وانگر قدآور. ¹¹عناقين وانگر اهي بہ رفائين ۾ ڳڻيا وڃن ٿا، پر موآبي کين ايمي سڏين ٿا. ¹²سعير ۾ اڳ ۾ حوري رهندا هئا، پر عيسو جي اولاد کين ڪڍي ناس ڪيائون ۽ سندن جاءِ تي رهڻ لڳا، جيئن اسرائيل ان ملڪ ۾ ڪيو جيڪو اسان جي پيءُ کين ڏنو هو.)

¹³هاڻي اُٿو ۽ زرد واديءَ مان لنگهو.“ پوءِ اسان زرد واديءَ مان لنگهياسين.

¹⁴قادس برنيع کان زرد واديءَ مان لنگهڻ تائين اٺٽيھ سال لڳا، ايستائين جو جنگي مردن جو سمورو نسل ڇانوڻيءَ مان ختم ٿي ويو، جيئن اسان جي پيءُ کين قسم کنيو هو. ¹⁵ٻيشڪ، اسان جي پيءُ جو هٿ بہ انهن جي خلاف هو، ۽ کين ڇانوڻيءَ مان ڪڍندو رهيو، تان جو اهي ناس ٿي ويا. ¹⁶پوءِ جڏهن سڀ جنگي مرد قوم مان آخرڪار ناس ٿي مري ويا، ¹⁷تڏهن اسان جي پيءُ مون کي فرمايو تہ

¹⁸”اڄ تون عار وٽ موآب جي سرحد مان لنگهندين. ¹⁹جڏهن تون عمونين جي ويجهو پهچين، تڏهن انهن تي حملو نہ ڪر ۽ نہ انهن کي ڇيڙ، ڇاڪاڻ تہ آءٌ عمونين جي زمين مان ڪجهہ بہ ملڪيت طور توکي نہ ڏيندس — مون اها لوط جي اولاد کي سندن ملڪيت ڪري ڏني آهي.“

²⁰(اها بہ رفائين جي زمين ڳڻي ويندي آهي — اڳ ۾ اتي رفائي رهندا هئا، جيتوڻيڪ عموني کين زمزمي سڏين ٿا، ²¹هڪ وڏي ۽ طاقتور قوم، عناقين جيترا قدآور. پر اسان جي پيءُ عمونين جي اڳيان کين ناس ڪيائين، ۽ عمونين کين ڪڍي ڇڏيو ۽ سندن جاءِ تي رهڻ لڳا، ²²جيئن هن سعير ۾ رهندڙ عيسو جي اولاد لاءِ ڪيو هو، جڏهن هن سندن اڳيان حورين کي ناس ڪيو؛ انهن کين ڪڍي ڇڏيو ۽ سندن جاءِ تي رهڻ لڳا، ۽ اڄ ڏينهن تائين اتي ئي آهن. ²³عويم غزه تائين ڳوٺن ۾ رهندا هئا؛ ڪفتورين، جيڪي ڪفتور مان آيا هئا، کين ناس ڪري سندن جاءِ تي رهڻ لڳا.) ^a a v23 ڪفتور ڪريٽ ۽ ان جي آس پاس جي ايجين علائقي جو قديم نالو آهي؛ ڪفتوري سمنڊ تي سفر ڪندڙ قوم هئا، جيڪي غزه جي ڀرسان ساحل تي آباد ٿيا.

²⁴”اُٿو ۽ ارنون واديءَ مان لنگهو. ڏسو، مون حشبون جي بادشاهه امورين سيحون کي ۽ سندس ملڪ کي اوهان جي هٿ ۾ ڏنو آهي. قبضو وٺڻ شروع ڪريو — ساڻس جنگ ڪريو. ²⁵اڄ کان آءٌ آسمان هيٺ هر قوم تي اوهان جو خوف ۽ ڊپ وجهڻ شروع ڪندس. اهي اوهان جي خبر ٻڌندا، ڏڪندا ۽ اوهان جي ڪري اذيت ۾ تڙپندا.“

موسيٰ سيحون کي صلح جي پيشڪش ڪري ٿو

²⁶ڪديموت جي بيابان کان حشبون جي بادشاهه سيحون ڏانهن قاصد موڪلي صلح جي ڳالهين سان چوايم تہ ²⁷”مون کي پنهنجي ملڪ مان لنگهڻ ڏيو. آءٌ رڳو رستي تي رهندس، ساڄي يا کاٻي پاسي نہ مڙندس. ²⁸مون کي کائڻ لاءِ کاڌو پئسن سان وڪڻو، پيئڻ لاءِ پاڻي پئسن سان ڏيو — رڳو مون کي پيرين پيادو لنگهڻ ڏيو، ²⁹جيئن سعير ۾ رهندڙ عيسو جي اولاد ۽ عار ۾ رهندڙ موآبين مون سان ڪيو، تيئن اوهان بہ ڪريو، جيستائين آءٌ يردن پار ڪري ان ملڪ ۾ نہ پهچان جيڪو اسان جو پيءُ اسان کي ڏئي رهيو آهي.“ ³⁰پر حشبون جي بادشاهه سيحون اسان کي لنگهڻ نہ ڏنو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ سندس روح کي سخت ۽ سندس دل کي ڪٺور ڪيو، تہ جيئن کيس اوهان جي هٿ ۾ ڏئي ڇڏي، جيئن اڄ ٿيو آهي.

³¹پوءِ اسان جي پيءُ مون کي فرمايو تہ ”ڏس، مون سيحون ۽ سندس ملڪ توکي ڏيڻ شروع ڪيو آهي. هاڻي قبضو وٺڻ شروع ڪر — سندس ملڪ تي قبضو ڪر.“

³²پوءِ سيحون پنهنجي سڀني ماڻهن سميت اسان جي مقابلي ۾ نڪري آيو تہ ياهص ۾ جنگ ڪري. ³³تڏهن اسان جي پيءُ کيس اسان جي حوالي ڪيو، ۽ اسان کيس، سندس پٽن ۽ سندس سڀني ماڻهن کي ماريوسين. ³⁴ان وقت اسان سندس سڀ شهر قبضي ۾ ڪيا ۽ هر شهر کي — مردن، عورتن ۽ ٻارن سميت — مڪمل طور ناس ڪيوسين، ڪو بہ بچيل نہ ڇڏيوسين. ³⁵رڳو چوپاريون پاڻ لاءِ ۽ جيڪي شهر قبضي ۾ ڪيوسين انهن جو مال لٽيوسين. ³⁶ارنون واديءَ جي ڪناري تي عروعير کان ۽ واديءَ ۾ واقع شهر کان وٺي جلعاد تائين ڪو بہ شهر اسان لاءِ ڏاڍو مضبوط نہ هو؛ اسان جي پيءُ اهي سڀ اسان کي ڏنا. ³⁷پر اوهان عمونين جي ملڪ جي ويجهو نہ ويا، يعني يبوق واديءَ جي سڄي ڪناري ۽ جبلي علائقي جي شهرن جي ويجهو، جيئن اسان جي پيءُ اسان کي حڪم ڏنو هو.