تثنیه 2

2 ¹آنگاه بازگشتیم و همان‌گونه که پدر ما به من گفته بود، از راه دریای سرخ به‌سوی بیابان رهسپار شدیم و روزهای بسیار گِردِ کوه سعیر گشتیم.

²آنگاه پدر ما به من گفت:

³«به‌قدر کافی گِردِ این کوهستان گشته‌اید. اکنون رو به شمال بگردید. ⁴به قوم فرمان بده: شما از سرزمین برادرانتان، نسل عیسو، که در سعیر ساکن‌اند، عبور خواهید کرد. آنان از شما خواهند ترسید؛ پس بسیار محتاط باشید. ⁵آنان را تحریک مکنید؛ زیرا از سرزمین ایشان چیزی به شما نخواهم داد، حتی به‌قدر جای یک قدم، چراکه کوه سعیر را به عیسو به‌عنوان ملک او بخشیده‌ام. ⁶خوراک را برای خوردن به نقره از ایشان بخرید، و آب را نیز برای نوشیدن به نقره از آنان خریداری کنید.

⁷زیرا پدرِ شما شما را در همهٔ کارهای دستتان برکت داده است. او سفر شما را در این بیابان بزرگ می‌دانسته است. در این چهل سال پدرِ شما با شما بوده است؛ به هیچ چیز محتاج نبوده‌اید.»

⁸پس از کنار برادرانمان، نسل عیسو که در سعیر ساکن‌اند، گذشتیم، به‌دور از راه عَرَبه که از ایلَت و عِصیون‌جابَر بالا می‌آید. آنگاه بازگشتیم و به‌سوی بیابان موآب پیش رفتیم.

⁹و پدر ما به من گفت: «موآب را آزار مده و آنان را به جنگ تحریک مکن، زیرا از سرزمین ایشان چیزی به‌عنوان ملک به شما نخواهم داد، چراکه عار را به نسل لوط به‌عنوان ملک بخشیده‌ام.»

¹⁰(پیش‌تر ایمی‌ها در آنجا ساکن بودند، قومی بزرگ و نیرومند، به بلندی عناقیان. ¹¹آنان نیز همچون عناقیان از رِفائیان به‌شمار می‌آیند، اما موآبیان ایشان را ایمی‌ها می‌نامند. ¹²حوریان زمانی در سعیر ساکن بودند، اما نسل عیسو ایشان را بیرون راندند و نابود کردند و به‌جای آنان سکونت گزیدند—درست همان‌گونه که اسرائیل در سرزمینی که پدر ما به ایشان بخشید، چنین کرد.)

¹³«اکنون برخیزید و از وادی زارَد بگذرید.» پس از وادی زارَد گذشتیم.

¹⁴از قادِش‌بَرنیع تا عبور از وادی زارَد سی‌وهشت سال طول کشید، تا آنکه تمامی آن نسلِ مردان جنگی از میان اردوگاه مُردند، چنان‌که پدر ما برای ایشان سوگند خورده بود. ¹⁵به‌راستی، دست پدر ما بر ضد ایشان بود و آنان را از اردوگاه ریشه‌کن کرد تا هلاک شدند. ¹⁶پس چون همهٔ مردان جنگی سرانجام از میان قوم هلاک شدند و مُردند، ¹⁷پدر ما به من گفت:

¹⁸«امروز تو باید از مرز موآب نزد عار بگذری. ¹⁹چون به عَمّونیان نزدیک شوی، بر ایشان حمله مکن و آنان را تحریک منما، زیرا از سرزمین ایشان چیزی به‌عنوان ملک به تو نخواهم داد—آن را به نسل لوط به‌عنوان ملکشان بخشیدم.»

²⁰(آن نیز سرزمین رِفائیان به‌شمار می‌آید—پیش‌تر رِفائیان در آنجا ساکن بودند، هرچند عَمّونیان ایشان را زَمزُمّیان می‌نامند، ²¹قومی بزرگ و نیرومند، به بلندی عناقیان. اما پدر ما ایشان را پیش روی عَمّونیان نابود کرد، و آنان ایشان را بیرون راندند و به‌جایشان سکونت گزیدند، ²²چنان‌که برای نسل عیسو که در سعیر ساکن‌اند چنین کرد، آنگاه که حوریان را پیش روی ایشان نابود ساخت؛ آنان ایشان را بیرون راندند و به‌جایشان سکونت گزیدند و تا به امروز باقی مانده‌اند. ²³عَوّیان در روستاها تا غَزَّه ساکن بودند؛ کَفتوریان که از کَفتور آمدند، ایشان را نابود کردند و به‌جایشان سکونت گزیدند.) ^a a v23 کَفتور نام باستانی جزیرهٔ کِرِت و منطقهٔ اطراف آن در دریای اِژه است؛ کَفتوریان قومی دریانورد بودند که در امتداد ساحل نزدیک غَزَّه سکونت گزیدند.

²⁴«برخیزید و از وادی اَرنون بگذرید. بنگر، سیحونِ اَموری، پادشاه حِشبون، و سرزمین او را به دست تو تسلیم کرده‌ام. به تصرف آن آغاز کن—با او به جنگ درآی. ²⁵امروز آغاز خواهم کرد به نهادن هراس و ترس از تو بر همهٔ قوم‌های زیر آسمان. آنان خبر تو را خواهند شنید، و از تو خواهند لرزید و به خود خواهند پیچید.»

موسی به سیحون پیشنهاد صلح می‌دهد

²⁶من از بیابان قِدیموت پیام‌آورانی نزد سیحون، پادشاه حِشبون، با سخنان صلح فرستادم و گفتم: ²⁷«بگذار از سرزمینت بگذرم. تنها بر جاده خواهم ماند و نه به راست و نه به چپ منحرف نخواهم شد. ²⁸خوراک را در برابر پول به من بفروش تا بخورم، و آب را در برابر پول به من بده تا بنوشم—تنها بگذار پای پیاده بگذرم، ²⁹چنان‌که نسل عیسو که در سعیر ساکن‌اند و موآبیان که در عار ساکن‌اند برای من کردند، تا آنگاه که از اردن بگذرم به سرزمینی که پدر ما به ما می‌بخشد.» ³⁰اما سیحون، پادشاه حِشبون، نگذاشت که بگذریم، زیرا پدر ما روح او را سخت گردانید و دلش را سنگین ساخت، تا او را به دست تو تسلیم کند، چنان‌که در این روز کرده است.

³¹و پدر ما به من گفت: «بنگر، آغاز کرده‌ام به تسلیم کردن سیحون و سرزمین او به تو. اکنون به تصرف آغاز کن—سرزمین او را به تصرف درآور.»

³²آنگاه سیحون با تمامی قومش به مقابله با ما بیرون آمد تا در یاهَص بجنگد. ³³و پدر ما او را به ما تسلیم کرد، و ما او را با پسرانش و تمامی قومش کشتیم. ³⁴در آن زمان همهٔ شهرهای او را تسخیر کردیم و هر شهر را به‌کلی نابود ساختیم—مردان، زنان و کودکان—و کسی را زنده نگذاشتیم. ³⁵تنها چهارپایان را برای خود به غنیمت گرفتیم، به‌همراه غارتِ شهرهایی که تسخیر کردیم. ³⁶از عَروعیر که بر کنارهٔ وادی اَرنون است، و از شهری که در دره است، تا جِلعاد، هیچ شهری برای ما بیش از حد نیرومند نبود؛ پدر ما همه را به ما تسلیم کرد. ³⁷اما تو به سرزمین عَمّونیان نزدیک نشدی، به تمام امتداد کرانه‌های وادی یَبّوق و شهرهای کوهستان، درست چنان‌که پدر ما به ما فرمان داده بود.