تثنیه 1

1 ¹موسی این سخنان را به تمامیِ اسرائیل، در آن سوی اردن، در بیابان، در عَرَبه روبه‌روی سوف، میان فاران و توفل و لابان و حَضیروت و دی‌ذَهَب، بیان کرد. ²از حوریب تا قادش‌برنیع، از راهِ کوه سعیر، یازده روز راه است. ³در سال چهلم، در نخستین روزِ ماه یازدهم، موسی هرآنچه را پدر ما دربارهٔ ایشان به او فرمان داده بود، به اسرائیل بازگفت، ⁴پس از آنکه سیحون، پادشاه اموریان را که در حِشبون می‌زیست، و عوج، پادشاه باشان را که در عَشتاروت و اِدرَعی می‌زیست، شکست داد. ⁵در آن سوی اردن، در سرزمین موآب، موسی به شرحِ این تعلیم آغاز کرد و گفت:

⁶پدر ما در حوریب با ما سخن گفت و فرمود: «به‌اندازهٔ کافی نزد این کوه مانده‌اید.

⁷روی برگردانید و به‌سوی کوهستان اموریان و همهٔ همسایگانشان کوچ کنید — به عَرَبه، کوهستان، هامون، نِگِب و ساحل دریا — به سرزمین کنعان و لبنان، تا رودِ بزرگ فرات. ⁸بنگرید، این سرزمین را پیشِ روی شما نهاده‌ام. بروید و آن سرزمینی را که سوگند خوردم به پدرانتان — ابراهیم، اسحاق و یعقوب — و به نسل ایشان پس از آنان ببخشم، تصرف کنید.»

شانه‌های هم‌بار

⁹در آن هنگام به شما گفتم: «من به‌تنهایی توانِ حمل شما را ندارم. ¹⁰پدرِ شما شما را افزون ساخته است، و امروز همچون ستارگان آسمان بی‌شمارید. ¹¹باشد که پدر ما شما را هزار برابر افزون سازد و برکت دهد، چنانکه به شما وعده داده است. ¹²چگونه می‌توانم به‌تنهایی سنگینی و بارِ شما و کشمکش‌هایتان را تحمل کنم؟ ¹³از قبایل خود مردانی حکیم، فهیم و کارآزموده برگزینید، تا ایشان را سرانِ شما گمارم.»

¹⁴و شما به من پاسخ دادید: «کاری که گفتی، نیکوست که انجام دهیم.» ¹⁵پس سرانِ قبایلتان را — مردانی حکیم و کارآزموده — برگرفتم و ایشان را بر شما رهبر ساختم: فرماندهانِ هزارها، صدها، پنجاه‌ها و ده‌ها، و مأمورانی برای قبایلتان. ¹⁶در آن هنگام به داورانتان فرمان دادم: «دعاوی میان برادرانتان را بشنوید، و میان هر کس و برادرش یا غریبی که با اوست، به عدل داوری کنید. ¹⁷در داوری تبعیض روا مدارید؛ کوچک و بزرگ را یکسان بشنوید. از هیچ‌کس مترسید، زیرا داوری از آنِ پدر ما است. هر دعوایی که برایتان دشوار باشد، نزد من آورید تا آن را بشنوم.» ¹⁸و در آن هنگام همهٔ کارهایی را که می‌بایست انجام دهید، به شما فرمان دادم.

دوازده مرد به درون سرزمین

¹⁹از حوریب کوچ کردیم و از سرتاسرِ آن بیابانِ پهناور و هولناک که دیدید گذشتیم، به‌سوی کوهستان اموریان، چنانکه پدر ما به ما فرمان داده بود، و به قادش‌برنیع رسیدیم. ²⁰به شما گفتم: به کوهستان اموریان رسیده‌اید، همان که پدر ما به ما می‌بخشد. ²¹بنگرید، پدرِ شما این سرزمین را پیشِ روی شما نهاده است. برآیید و آن را تصرف کنید، چنانکه پدر ما وعده داده است. مترسید و دلسرد مشوید.

²²همگی نزد من آمدید و گفتید: «بگذار مردانی پیشاپیش بفرستیم تا آن سرزمین را برای ما جاسوسی کنند و دربارهٔ راهی که باید برویم و شهرهایی که بدان‌ها می‌رسیم، خبر آورند.»

²³این تدبیر در نظرم نیکو آمد، پس دوازده تن از مردان شما را برگرفتم، از هر قبیله یک تن. ²⁴ایشان روی برتافتند و به کوهستان برآمدند، به وادیِ اِشکول رسیدند و آن را کاوش کردند. ²⁵و از میوهٔ آن سرزمین به دستِ خود برگرفتند و نزد ما فرود آوردند و خبر دادند: «سرزمینی که پدر ما به ما می‌بخشد، نیکوست.»

سرپیچیِ اسرائیل

²⁶با این‌همه، نخواستید برآیید و بر فرمانِ پدرِ شما سرکشی کردید. ²⁷و در خیمه‌های خود لب به شکایت گشودید و گفتید: «از آنجا که خدا از ما نفرت دارد، ما را از سرزمین مصر بیرون آورد تا به دستِ اموریان بسپارد و نابودمان کند. ^a a v27 در اینجا قوم، پدر ما را به درست خلافِ آنچه در دلِ اوست متهم می‌کنند — همان دروغِ کهنه که پدر فرزندانش را دوست نمی‌دارد، حال آنکه در حقیقت او در سرتاسرِ راه ایشان را بر دوش می‌کشید. ²⁸به کجا برآییم؟ برادرانمان دل‌های ما را آب کردند و گفتند: ‹قومی بزرگ‌تر و بلندقامت‌تر از ما؛ شهرهایی عظیم با دیوارهایی سر به آسمان؛ و فرزندان عَناقیان را نیز در آنجا دیدیم.›» ^b b v28 عَناقیان طایفه‌ای از جنگاورانِ بلندبالا بودند که در سرتاسرِ کنعان از ایشان می‌ترسیدند.

²⁹آنگاه به شما گفتم: «هراسان مشوید و از ایشان مترسید. ³⁰پدرِ شما که پیشاپیشِ شما می‌رود، خود برای شما خواهد جنگید، چنانکه در مصر، در برابر دیدگانتان، برایتان کرد، ³¹و در بیابان، جایی که دیدید پدرِ شما شما را برداشت، چنانکه پدری پسر خود را برمی‌دارد، در سرتاسرِ راهی که پیمودید تا به این مکان رسیدید.»

³²با این‌همه، با وجودِ این سخن، به پدرِ شما ایمان نیاوردید، ³³همان که پیشاپیشِ شما در راه می‌رفت تا جایگاهِ اردویتان را بجوید — به آتش در شب و به ابر در روز — و راهی را که باید بروید به شما می‌نمود.

³⁴و پدر ما آنچه را گفتید شنید، و خشمگین شد و سوگند خورد،

³⁵«هیچ‌یک از این مردان، از این نسلِ شریر، آن سرزمینِ نیکو را که سوگند خوردم به پدرانتان ببخشم، نخواهد دید، ³⁶‹مگر کالیب پسر یِفُنّه. او آن را خواهد دید، و سرزمینی را که بر آن گام نهاد به او و به فرزندانش خواهم بخشید، زیرا پدر ما را به‌تمامی پیروی کرد.›

³⁷«پدر ما به‌خاطرِ شما بر من نیز خشم گرفت و فرمود: ‹تو نیز به آنجا داخل نخواهی شد.› ³⁸یوشَع پسر نون، که پیشِ روی تو می‌ایستد، به آنجا داخل خواهد شد. او را تقویت کن، زیرا او اسرائیل را وارثِ آن خواهد ساخت. ³⁹خردسالانتان، که گفتید به تاراج خواهند رفت، و فرزندانتان که امروز نیک را از بد بازنمی‌شناسند — ایشان به آنجا داخل خواهند شد. آن را به ایشان خواهم بخشید و آنان تصرفش خواهند کرد. ⁴⁰اما شما — روی برگردانید و از راهِ دریای سرخ به‌سوی بیابان رهسپار شوید.»

⁴¹آنگاه به من پاسخ دادید: «به پدر ما گناه ورزیدیم. برخواهیم آمد و خواهیم جنگید، چنانکه پدر ما به ما فرمان داده است.» و هریک از شما سلاحِ خود را بربست و پنداشت که برآمدن به کوهستان آسان است.

⁴²پدر ما به من گفت: «به ایشان بگو: ‹برنیایید و مجنگید، زیرا من در میان شما نیستم، مبادا در برابر دشمنانتان شکست خورید.›»

⁴³من به شما گفتم، اما گوش نکردید. بر فرمانِ پدر ما سرکشی کردید و از سرِ تکبر رفتار نمودید و به کوهستان برآمدید. ⁴⁴اموریانِ ساکنِ آن کوهستان به مقابلِ شما بیرون آمدند و همچون زنبوران شما را تعقیب کردند و در سعیر تا حُرما در هم کوبیدند. ⁴⁵بازگشتید و در حضورِ پدر ما گریستید، اما پدر ما آوازِ شما را نشنید و به شما گوش نداد. ⁴⁶پس روزهای بسیار در قادش ماندید، همان روزهای بسیاری که در آنجا درنگ کردید.