Deuteronomium 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹Moses het hierdie woorde vir die hele Israel gesê oorkant die Jordaan, in die woestyn, in die Araba teenoor Suf, tussen Paran en Tofel, Laban, Haserot en Disahab. ²Dit is elf dae se reis van Horeb af met die pad na die Seïrberg tot by Kades-Barnea. ³In die veertigste jaar, op die eerste dag van die elfde maand, het Moses vir Israel alles gesê wat ons Vader hom vir hulle beveel het, ⁴nadat hy vir Sihon, die koning van die Amoriete, wat in Hesbon gewoon het, en vir Og, die koning van Basan, wat in Astarot en Edreï gewoon het, verslaan het. ⁵Oorkant die Jordaan, in die land Moab, het Moses hierdie onderrig begin verduidelik en gesê:

⁶Ons Vader het by Horeb met ons gepraat en gesê: “Julle het lank genoeg by hierdie berg gebly.

⁷Draai om en reis na die Amoritiese berge en al hulle buurvolke toe—die Araba, die berge, die laagland, die Negev, die seekus—die land van die Kanaäniete, die Libanon, tot by die groot Eufraatrivier. ⁸Kyk, ek het die land voor julle gestel. Gaan neem die land in besit wat ek met ’n eed beloof het om aan julle voorvaders te gee—Abraham, Isak en Jakob—en aan hulle nakomelinge ná hulle.”

Gedeelde skouers

⁹In daardie tyd het ek vir julle gesê: “Ek kan julle nie alleen dra nie. ¹⁰Julle Vader het julle vermeerder, en vandag is julle so talryk soos die sterre van die hemel. ¹¹Mag ons Vader julle duisend maal meer maak en julle seën, soos hy julle beloof het. ¹²Hoe kan ek alleen die las en vrag van julle en julle rusies dra? ¹³Kies vir julle stamme wyse, verstandige en ervare manne, en ek sal hulle as julle hoofde aanstel.”

¹⁴En julle het my geantwoord: “Die ding wat jy gesê het, is goed om te doen.” ¹⁵Toe het ek julle stamhoofde geneem—wyse, ervare manne—en hulle as leiers oor julle aangestel: bevelvoerders oor duisende, honderde, vyftigtalle en tientalle, en opsigters vir julle stamme. ¹⁶In daardie tyd het ek julle regters beveel: “Verhoor sake tussen julle broers, en oordeel regverdig tussen ’n man, sy broer, of die vreemdeling by hom. ¹⁷Betoon geen partydigheid in die oordeel nie; verhoor klein en groot eweneens. Moenie vir iemand bang wees nie, want die oordeel behoort aan ons Vader. Bring vir my enige saak wat vir julle te moeilik is; ek sal dit verhoor.” ¹⁸En ek het julle in daardie tyd alles beveel wat julle moet doen.

Twaalf manne die land in

¹⁹Ons het van Horeb af vertrek en deur daardie hele groot, skrikwekkende woestyn getrek wat julle gesien het, na die Amoritiese bergland toe, soos ons Vader ons beveel het, en by Kades-Barnea gekom. ²⁰Ek het vir julle gesê: Julle het by die bergland van die Amoriete gekom, wat ons Vader vir ons gee. ²¹Kyk, julle Vader het die land voor julle gestel. Trek op, neem dit, soos ons Vader beloof het. Moenie bang wees of moedverloor nie.

²²Julle het almal na my toe gekom en gesê: “Kom ons stuur manne vooruit om die land vir ons te verken en vir ons berig te bring oor die pad wat ons moet gaan en die stede waar ons sal aankom.”

²³Die plan het vir my goed gelyk, en toe het ek twaalf van julle manne geneem, een uit elke stam. ²⁴Hulle het omgedraai en opgetrek na die bergland toe, by die Eskoldal gekom en dit verken. ²⁵Hulle het van die land se vrugte in hulle hande geneem, dit na ons toe afgebring en berig gegee: “Die land wat ons Vader vir ons gee, is goed.”

Israel se weiering

²⁶Tog wou julle nie optrek nie, en julle het in opstand gekom teen die bevel van julle Vader. ²⁷En julle het in julle tente gemor en gesê: “Omdat God ons haat, het hy ons uit Egipteland uitgelei om ons in die hande van die Amoriete oor te gee, om ons te vernietig. ^a a v27 Hier beskuldig die volk ons Vader van die volkome teenoorgestelde van sy hart — die ou leuen dat die Vader nie sy kinders liefhet nie, terwyl hy hulle in werklikheid die hele pad gedra het. ²⁸Waarheen trek ons op? Ons broers het ons harte laat smelt en gesê: ‘’n Volk groter en langer as ons; enorme stede met mure tot teen die hemel; en ons het ook die seuns van die Enakiete daar gesien.’” ^b b v28 Die Enakiete was ’n stam van reusagtige krygers wat regdeur Kanaän gevrees is.

²⁹Toe het ek vir julle gesê: “Moenie verskrik wees of vir hulle bang wees nie. ³⁰Julle Vader, wat voor julle uit gaan, sal self vir julle veg, soos hy vir julle in Egipte gedoen het, voor julle oë, ³¹en in die woestyn, waar julle gesien het hoe julle Vader julle dra, soos ’n vader sy seun dra, die hele pad wat julle gereis het totdat julle by hierdie plek gekom het.”

³²Tog, ten spyte van hierdie woord, het julle nie julle Vader geglo nie, ³³wat voor julle uit gegaan het op die pad om vir julle ’n kampplek te verken—vuur in die nag, wolk in die dag—om vir julle die pad te wys waarlangs julle moet gaan.

³⁴En ons Vader het gehoor wat julle gesê het, en hy was kwaad, en hy het met ’n eed gesweer:

³⁵“Niemand van hierdie manne, hierdie slegte geslag, sal die goeie land wat ek met ’n eed beloof het om aan julle voorvaders te gee, sien nie, ³⁶behalwe Kaleb, die seun van Jefunne. Hy sal dit sien, en ek sal vir hom die land gee waarop hy geloop het, en vir sy kinders, omdat hy ons Vader ten volle gevolg het.’

³⁷“Ons Vader was ook kwaad vir my oor julle en het gesê: ‘Jy sal ook nie daar ingaan nie.’ ³⁸Josua, die seun van Nun, wat voor julle staan, sal daar ingaan. Versterk hom; hy sal vir Israel sy erfdeel gee. ³⁹Julle kindertjies, van wie julle gesê het hulle sou ’n buit wees, en julle kinders, wat vandag nie goed van kwaad ken nie—hulle sal dit ingaan. Ek sal dit aan hulle gee; hulle sal dit in besit neem. ⁴⁰Maar julle—draai om en vertrek na die woestyn langs die pad na die Rooisee toe.”

⁴¹Toe het julle my geantwoord: “Ons het teen ons Vader gesondig. Ons sal optrek en veg, soos ons Vader ons beveel het.” Elkeen van julle het sy wapens aangegord, en gedink dit is maklik om op te trek na die bergland toe.

⁴²Ons Vader het vir my gesê: “Sê vir hulle: ‘Moenie optrek of veg nie, want ek is nie by julle nie, anders sal julle voor julle vyande verslaan word.’”

⁴³Ek het met julle gepraat, maar julle het nie geluister nie. Julle het in opstand gekom teen die bevel van ons Vader, aanmatigend opgetree en opgetrek na die bergland toe. ⁴⁴Die Amoriete wat in daardie bergland gewoon het, het teen julle uitgetrek, julle soos bye agtervolg en julle in Seïr tot by Horma verpletter. ⁴⁵Julle het teruggekom en voor ons Vader gehuil, maar ons Vader het nie julle stem gehoor of na julle geluister nie. ⁴⁶So het julle baie dae by Kades gebly, die baie dae wat julle daar gebly het.