ആവർത്തനപുസ്തകം 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹യോർദാനക്കരെ, മരുഭൂമിയിൽ, സൂഫിന് എതിരെയുള്ള അരാബയിൽ, പാരാനും തോഫേലും ലാബാനും ഹസേരോത്തും ദീസാഹാബും ഇടയിൽവച്ച് മോശ ഈ വാക്കുകൾ എല്ലാ ഇസ്രായേലിനോടും പറഞ്ഞു. ²സേയീർ മലയുടെ വഴിയായി ഹോരേബിൽനിന്ന് കാദേശ്-ബർന്നേയയിലേക്ക് പതിനൊന്നു ദിവസത്തെ യാത്രയുണ്ട്. ³നാല്പതാം വർഷം പതിനൊന്നാം മാസം ഒന്നാം തീയതി, നമ്മുടെ പിതാവ് അവർക്കുവേണ്ടി തന്നോടു കല്പിച്ചതെല്ലാം മോശ ഇസ്രായേലിനോടു പറഞ്ഞു, ⁴ഹെശ്ബോനിൽ വസിച്ചിരുന്ന അമോര്യരുടെ രാജാവായ സീഹോനെയും അസ്തരോത്തിലും എദ്രെയിലും വസിച്ചിരുന്ന ബാശാൻ രാജാവായ ഓഗിനെയും അദ്ദേഹം തോല്പിച്ചശേഷം ഇതു സംഭവിച്ചു. ⁵യോർദാനക്കരെ മോവാബ് ദേശത്തുവച്ച് മോശ ഈ ഉപദേശം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി:

⁶നമ്മുടെ പിതാവ് ഹോരേബിൽവച്ച് നമ്മോട് അരുളിച്ചെയ്തു: “ഈ മലയിൽ നിങ്ങൾ വേണ്ടത്ര കാലം പാർത്തുകഴിഞ്ഞു.

⁷നിങ്ങൾ തിരിഞ്ഞ് അമോര്യരുടെ മലനാട്ടിലേക്കും അതിന്റെ എല്ലാ അയൽപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും—അരാബയിലേക്കും മലകളിലേക്കും സമതലത്തിലേക്കും നെഗെബിലേക്കും കടൽത്തീരത്തേക്കും—കനാന്യദേശത്തേക്കും ലെബാനോനിലേക്കും, മഹാനദിയായ യൂഫ്രട്ടീസ് വരെ യാത്രചെയ്യുവിൻ. ⁸ഇതാ, ആ ദേശം ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരായ അബ്രാഹാമിനും യിസ്ഹാക്കിനും യാക്കോബിനും അവർക്കുശേഷം അവരുടെ സന്തതിക്കും കൊടുക്കുമെന്നു ഞാൻ സത്യംചെയ്ത ആ ദേശം നിങ്ങൾ ചെന്നു കൈവശമാക്കുവിൻ.”

പങ്കിട്ട ചുമലുകൾ

⁹ആ സമയത്ത് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞു: “ഏകനായി നിങ്ങളെ ചുമക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുകയില്ല. ¹⁰നിങ്ങളുടെ പിതാവ് നിങ്ങളെ വർധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇന്നു നിങ്ങൾ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെ അസംഖ്യമായിരിക്കുന്നു. ¹¹നമ്മുടെ പിതാവ് നിങ്ങളോടു വാഗ്ദാനംചെയ്തതുപോലെ നിങ്ങളെ ആയിരമിരട്ടിയായി വർധിപ്പിച്ച് അനുഗ്രഹിക്കുമാറാകട്ടെ. ¹²നിങ്ങളുടെ ഭാരവും നിങ്ങളുടെ കലഹവും ഏകനായി എങ്ങനെ ഞാൻ വഹിക്കും? ¹³നിങ്ങളുടെ ഗോത്രങ്ങൾക്കായി ജ്ഞാനവും വിവേകവും അനുഭവപരിചയവുമുള്ള പുരുഷന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുവിൻ; ഞാൻ അവരെ നിങ്ങളുടെ തലവന്മാരായി നിയമിക്കും.”

¹⁴അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്നോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “താങ്കൾ പറഞ്ഞ കാര്യം ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതു നല്ലതാകുന്നു.” ¹⁵അങ്ങനെ ജ്ഞാനവും അനുഭവപരിചയവുമുള്ള നിങ്ങളുടെ ഗോത്രത്തലവന്മാരെ ഞാൻ എടുത്ത് നിങ്ങളുടെമേൽ നായകന്മാരാക്കി—ആയിരംപേർക്കും നൂറുപേർക്കും അമ്പതുപേർക്കും പത്തുപേർക്കും അധിപതികളായും നിങ്ങളുടെ ഗോത്രങ്ങൾക്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥരായും നിയമിച്ചു. ¹⁶ആ സമയത്ത് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ന്യായാധിപന്മാരോടു കല്പിച്ചു: “നിങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാർ തമ്മിലുള്ള വ്യവഹാരങ്ങൾ കേൾക്കുവിൻ; ഒരുവന്റെയും അവന്റെ സഹോദരന്റെയും അവനോടുകൂടെയുള്ള പരദേശിയുടെയും ഇടയിൽ നീതിയോടെ ന്യായം വിധിക്കുവിൻ. ¹⁷ന്യായവിധിയിൽ മുഖപക്ഷം കാണിക്കരുത്; ചെറിയവനെയും വലിയവനെയും ഒരുപോലെ കേൾക്കുവിൻ. ആരെയും ഭയപ്പെടരുത്, എന്തെന്നാൽ ന്യായവിധി നമ്മുടെ പിതാവിന്റേതാകുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് അതിവിഷമമായ ഏതു വ്യവഹാരവും എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരുവിൻ; ഞാൻ അതു കേൾക്കും.” ¹⁸നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ ആ സമയത്ത് നിങ്ങളോടു കല്പിച്ചു.

പന്ത്രണ്ടുപേർ ദേശത്തേക്ക്

¹⁹നമ്മുടെ പിതാവ് നമ്മോടു കല്പിച്ചതുപോലെ നാം ഹോരേബിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ട്, നിങ്ങൾ കണ്ട ആ വിശാലവും ഭയങ്കരവുമായ മരുഭൂമി മുഴുവൻ കടന്ന്, അമോര്യരുടെ മലനാട്ടിലേക്കു ചെന്ന്, കാദേശ്-ബർന്നേയയിൽ എത്തി. ²⁰ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞു: നമ്മുടെ പിതാവ് നമുക്കു തരുന്ന അമോര്യരുടെ മലനാട്ടിൽ നിങ്ങൾ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ²¹ഇതാ, നിങ്ങളുടെ പിതാവ് ആ ദേശം നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പിതാവ് വാഗ്ദാനംചെയ്തതുപോലെ കയറിച്ചെന്ന് അതു കൈവശമാക്കുവിൻ. ഭയപ്പെടുകയോ ധൈര്യം കെടുകയോ ചെയ്യരുത്.

²²നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: “നമുക്കുവേണ്ടി ആ ദേശം പര്യവേക്ഷണംചെയ്യാനും, നാം പോകേണ്ട വഴിയെയും നാം എത്തിച്ചേരുന്ന പട്ടണങ്ങളെയുംകുറിച്ച് വിവരം കൊണ്ടുവരാനും ആളുകളെ മുമ്പേ അയയ്ക്കുക.”

²³ആ ആലോചന എനിക്കു നല്ലതായിത്തോന്നി; അതുകൊണ്ട് ഓരോ ഗോത്രത്തിൽനിന്ന് ഓരോരുത്തരായി നിങ്ങളിൽ പന്ത്രണ്ടുപേരെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ²⁴അവർ തിരിഞ്ഞ് മലനാട്ടിലേക്കു കയറിച്ചെന്ന് എശ്ക്കോൽ താഴ്‌വരയിൽ എത്തി അതു പര്യവേക്ഷണംചെയ്തു. ²⁵അവർ ആ ദേശത്തിലെ ഫലങ്ങളിൽ ചിലതു കൈയിൽ എടുത്ത് നമ്മുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്ന് അറിയിച്ചു: “നമ്മുടെ പിതാവ് നമുക്കു തരുന്ന ദേശം നല്ലതാകുന്നു.”

ഇസ്രായേലിന്റെ വിസമ്മതം

²⁶എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ കയറിച്ചെല്ലാൻ മനസ്സില്ലാതെ നിങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ കല്പനയോടു മത്സരിച്ചു. ²⁷അപ്പോൾ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കൂടാരങ്ങളിൽ പിറുപിറുത്തു പറഞ്ഞു: “ദൈവം നമ്മെ ദ്വേഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, നമ്മെ നശിപ്പിക്കാൻ അമോര്യരുടെ കൈയിൽ ഏല്പിക്കേണ്ടതിന് അവിടുന്ന് നമ്മെ ഈജിപ്ത് ദേശത്തുനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ^a a v27 നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിനു നേർവിപരീതമായതാണ് ഇവിടെ ജനം അവിടുത്തെ ചുമത്തുന്നത്—പിതാവ് തന്റെ മക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്ന പഴയ നുണ; എന്നാൽ സത്യത്തിൽ അവിടുന്ന് വഴിയിലുടനീളം അവരെ ചുമന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ²⁸നാം എവിടേക്കാണു കയറിച്ചെല്ലുന്നത്? ‘നമ്മെക്കാൾ വലുതും ഉയരമുള്ളതുമായ ഒരു ജനത; ആകാശത്തോളം മതിൽകെട്ടിയ വമ്പിച്ച പട്ടണങ്ങൾ; അനാക്കിന്റെ പുത്രന്മാരെയും ഞങ്ങൾ അവിടെ കണ്ടു’ എന്നു പറഞ്ഞ് നമ്മുടെ സഹോദരന്മാർ നമ്മുടെ ഹൃദയം ഉരുക്കിക്കളഞ്ഞു.” ^b b v28 അനാക്യർ കനാൻ മുഴുവൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന, അതിഭീമാകാരന്മാരായ യോദ്ധാക്കളുടെ ഒരു വംശമായിരുന്നു.

²⁹അപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞു: “അവരെ ഭയപ്പെടുകയോ പേടിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. ³⁰നിങ്ങളുടെ പിതാവ് നിങ്ങൾക്കു മുമ്പായി നടന്ന്, ഈജിപ്തിൽ നിങ്ങളുടെ കൺമുമ്പിൽ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ചെയ്തതുപോലെ, അവിടുന്നുതന്നെ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി യുദ്ധംചെയ്യും, ³¹ഒരു അപ്പൻ തന്റെ മകനെ ചുമക്കുന്നതുപോലെ, നിങ്ങൾ ഈ സ്ഥലത്ത് എത്തുവോളം സഞ്ചരിച്ച വഴിയിലുടനീളം, നിങ്ങളുടെ പിതാവ് നിങ്ങളെ ചുമന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ട ആ മരുഭൂമിയിലും അവിടുന്ന് അങ്ങനെതന്നെ ചെയ്തു.”

³²എന്നിട്ടും ഈ വാക്കു കേട്ടിട്ടും നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പിതാവിനെ വിശ്വസിച്ചില്ല, ³³നിങ്ങൾ പാളയമിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം അന്വേഷിക്കാൻ അവിടുന്ന് വഴിയിൽ നിങ്ങൾക്കു മുമ്പായി പോയി—രാത്രിയിൽ തീയായും പകൽ മേഘമായും—നിങ്ങൾ പോകേണ്ട വഴി നിങ്ങൾക്കു കാണിച്ചുതന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

³⁴നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതു നമ്മുടെ പിതാവ് കേട്ട് കോപിച്ച് ഇപ്രകാരം സത്യംചെയ്തു:

³⁵“നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർക്കു കൊടുക്കുമെന്നു ഞാൻ സത്യംചെയ്ത ആ നല്ല ദേശം ഈ ദുഷ്ട തലമുറയിലെ ഈ പുരുഷന്മാരിൽ ആരും കാണുകയില്ല, ³⁶യെഫുന്നയുടെ മകനായ കാലേബ് ഒഴികെ. അവൻ അതു കാണും; അവൻ നടന്ന ദേശം ഞാൻ അവനും അവന്റെ മക്കൾക്കും കൊടുക്കും, എന്തെന്നാൽ അവൻ നമ്മുടെ പിതാവിനെ പൂർണമായി അനുഗമിച്ചു.’

³⁷“നിങ്ങൾനിമിത്തം നമ്മുടെ പിതാവ് എന്നോടും കോപിച്ച്, ‘നീയും അവിടെ പ്രവേശിക്കുകയില്ല’ എന്ന് അരുളിച്ചെയ്തു. ³⁸നിന്റെ മുമ്പിൽ നില്ക്കുന്ന നൂന്റെ മകനായ യോശുവ അവിടെ പ്രവേശിക്കും. അവനെ ധൈര്യപ്പെടുത്തുക; അവൻ ഇസ്രായേലിന് അതിന്റെ അവകാശം കൊടുക്കും. ³⁹കൊള്ളയായിപ്പോകുമെന്നു നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളും, ഇന്നു നന്മതിന്മകൾ തിരിച്ചറിയാത്ത നിങ്ങളുടെ മക്കളും—അവർ അതിൽ പ്രവേശിക്കും. ഞാൻ അത് അവർക്കു കൊടുക്കും; അവർ അതു കൈവശമാക്കും. ⁴⁰എന്നാൽ നിങ്ങളോ—തിരിഞ്ഞ് ചെങ്കടലിലേക്കുള്ള വഴിയായി മരുഭൂമിയിലേക്കു പുറപ്പെടുവിൻ.”

⁴¹അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്നോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ പിതാവിനോടു പാപംചെയ്തു. നമ്മുടെ പിതാവ് ഞങ്ങളോടു കല്പിച്ചതുപോലെ ഞങ്ങൾ കയറിച്ചെന്നു യുദ്ധംചെയ്യും.” മലനാട്ടിലേക്കു കയറിച്ചെല്ലുന്നത് എളുപ്പമെന്നു കരുതി നിങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തനും താന്താന്റെ ആയുധം അണിഞ്ഞു.

⁴²നമ്മുടെ പിതാവ് എന്നോട് അരുളിച്ചെയ്തു: “‘നിങ്ങൾ കയറിച്ചെല്ലുകയോ യുദ്ധംചെയ്കയോ അരുത്, എന്തെന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഇല്ല; അല്ലാത്തപക്ഷം നിങ്ങൾ ശത്രുക്കളുടെ മുമ്പിൽ തോറ്റുപോകും’ എന്ന് അവരോടു പറയുക.”

⁴³ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞു, എങ്കിലും നിങ്ങൾ കേട്ടില്ല. നിങ്ങൾ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ കല്പനയോടു മത്സരിച്ച്, അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറി, മലനാട്ടിലേക്കു കയറിച്ചെന്നു. ⁴⁴ആ മലനാട്ടിൽ വസിച്ചിരുന്ന അമോര്യർ നിങ്ങൾക്കെതിരേ പുറപ്പെട്ടുവന്ന്, തേനീച്ചകളെപ്പോലെ നിങ്ങളെ ഓടിച്ച്, സേയീരിൽ ഹോർമാവരെ നിങ്ങളെ തകർത്തുകളഞ്ഞു. ⁴⁵നിങ്ങൾ മടങ്ങിവന്നു നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ മുമ്പിൽ കരഞ്ഞു, എങ്കിലും നമ്മുടെ പിതാവ് നിങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുകയോ നിങ്ങൾക്കു ചെവിതരുകയോ ചെയ്തില്ല. ⁴⁶അങ്ങനെ നിങ്ങൾ കാദേശിൽ ഏറെനാൾ—നിങ്ങൾ അവിടെ പാർത്ത ആ ഏറെനാൾ—പാർത്തു.