Pangandharing Toret 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Banjur aku kabeh padha minger lan lumaku tumuju ara-ara samun liwat dalan Segara Abang, kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang aku, sarta ngubengi Gunung Seir nganti pirang-pirang dina.

²Banjur Rama kita ngandika marang aku:

³“Kowe wis cukup anggonmu ngubengi tanah pagunungan iki. Saiki mingera ngalor. ⁴Prentahana marang bangsa iki: Kowe kabeh bakal ngliwati tlatahe sadulurmu, yaiku turune Esap, kang manggon ing Seir. Wong-wong mau bakal padha wedi marang kowe—mulane padha diprayitna banget. ⁵Aja padha gawe pasulayan karo wong-wong mau; Aku ora bakal maringake tanahe marang kowe, senajan mung saambahan tlapakan sikil, awit Gunung Seir wis Dakparingake marang Esap dadi darbeke. ⁶Tukua pangan saka wong-wong mau nganggo salaka kanggo kokpangan, lan uga tukua banyu saka wong-wong mau nganggo salaka kanggo kokombe.

⁷Awit Ramamu wis mberkahi kowe ing sakabehe pakaryaning tanganmu. Panjenengane wis nguningani lakumu ngliwati ara-ara samun kang jembar iki. Sajrone patang puluh taun iki Ramamu wis nunggil karo kowe; kowe ora kekurangan apa-apa.”

⁸Mulane aku kabeh banjur padha ngliwati sadulur-sadulurku, yaiku turune Esap kang manggon ing Seir, nyingkiri dalan Araba kang mandhuwur saka Elat lan Ezion-geber. Banjur aku kabeh padha minger lan nerusake laku tumuju ara-ara samun ing Moab.

⁹Rama kita banjur ngandika marang aku: “Aja ngganggu Moab utawa ngojok-ojoki supaya perang, amarga Aku ora bakal maringi tanahe marang kowe dadi darbekmu, awit Ar wis Dakparingake marang turune Lot dadi darbeke.”

¹⁰(Biyen wong Emim manggon ing kono, sawijining bangsa kang gedhe lan kuwat, dedege dhuwur kaya wong Anak. ¹¹Kaya wong Anak, wong-wong mau uga kaetung bangsa Refaim, nanging wong Moab padha ngarani Emim. ¹²Wong Hori maune manggon ing Seir, nanging turune Esap nundhung lan numpes wong-wong mau, banjur manggon ngganteni panggonane—kaya kang ditindakake dening Israel ing tanah kang diparingake dening Rama kita marang wong-wong mau.).

¹³“Saiki padha ngadega lan nyabranga Kali Zered.” Mulane aku kabeh banjur padha nyabrang Kali Zered.

¹⁴Wiwit saka Kadesh-Barnea nganti tekan anggone padha nyabrang Kali Zered iku lawase telung puluh wolung taun, nganti sakabehe turunan para prajurit wis padha mati entek saka ing pakemahan, kaya kang wis disumpahake dening Rama kita marang wong-wong mau. ¹⁵Satemene, astane Rama kita nglawan wong-wong mau, mbrastha saka ing pakemahan nganti padha tumpes. ¹⁶Mulane bareng kabeh para prajurit wis entek tumpes lan mati saka ing antarane bangsa iku, ¹⁷Rama kita banjur ngandika marang aku:

¹⁸“Dina iki kowe bakal ngliwati tapel watese Moab ing Ar. ¹⁹Samangsa kowe wis cedhak karo wong Amon, aja nyerang utawa ngojok-ojoki wong-wong mau, amarga Aku ora bakal maringi tanahe marang kowe dadi darbekmu—iku wis Dakparingake marang turune Lot dadi darbeke.”

²⁰(Tanah iku uga kaetung tanahe wong Refaim—biyen wong Refaim manggon ing kono, nanging wong Amon padha ngarani Zamzum, ²¹sawijining bangsa kang gedhe lan kuwat, dedege dhuwur kaya wong Anak. Nanging Rama kita numpes wong-wong mau ana ing ngarepe wong Amon, kang banjur nundhung lan manggon ngganteni panggonane, ²²kaya kang wis ditindakake tumrap turune Esap kang manggon ing Seir, nalika Panjenengane numpes wong Hori ana ing ngarepe; wong-wong mau banjur padha nundhung lan manggon ngganteni panggonane, sarta tetep ana ing kono nganti saprene. ²³Wong Awim manggon ing desa-desa nganti tekan Gaza; wong Kaftor, kang teka saka Kaftor, numpes wong-wong mau lan manggon ngganteni panggonane.). ^a a v23 Kaftor iku jeneng kuna kanggo Pulo Kreta lan dhaerah Aegea ing saubenge; wong Kaftor iku bangsa pelaut kang manggon ing pesisir cedhak Gaza.

²⁴“Padha budhala lan nyabranga Kali Arnon. Lah, Sihon wong Amori, ratu ing Hesbon, lan tanahe wis Dakulungake marang tanganmu. Wiwitana ngejegi—tandhingana perang wong iku. ²⁵Dina iki Aku bakal miwiti ndadekake sakabehe bangsa ing sangisoring langit wedi lan giris marang kowe. Wong-wong mau bakal padha krungu pawarta bab kowe, banjur padha gumeter lan nandhang giris marga saka kowe.”

Nabi Musa Nawakake Bedhamen marang Sihon

²⁶Aku banjur kongkonan utusan saka ara-ara samun Kedemot marang Sihon, ratu ing Hesbon, kanthi tembung-tembung bedhamen, mangkene: ²⁷“Keparenga kawula langkung ing nagari panjenengan. Kawula namung badhe ngambah margi kemawon, boten badhe menggok manengen punapadene mangiwa. ²⁸Mugi kawula kasadeyana tedha kanthi arta kangge nedha, lan kawula kaparingana toya kanthi arta kangge ngombe—namung keparenga kawula langkung mlampah, ²⁹kados ingkang sampun katindakaken dening turunipun Esap ingkang manggen ing Seir saha tiyang Moab ingkang manggen ing Ar dhateng kawula, ngantos kawula nyabrang Bengawan Yarden lumebet ing tanah ingkang kaparingaken dening Rama kita dhateng kita.” ³⁰Nanging Sihon, ratu ing Hesbon, emoh nglilani aku kabeh liwat, amarga Rama kita wis ngatosake rohe lan mangkotake atine, supaya Panjenengane ngulungake wong iku marang kowe, kaya kang wis katindakake ing dina iki.

³¹Rama kita banjur ngandika marang aku: “Lah, Aku wis miwiti masrahake Sihon lan tanahe marang kowe. Saiki wiwitana ngejegi—ejegana tanahe.”

³²Banjur Sihon metu nglawan aku kabeh, dheweke lan sakehe wonge, arep perang ing Yahas. ³³Rama kita banjur masrahake wong iku marang aku kabeh, temah aku kabeh padha nggempur dheweke, dalah anak-anake lan sakehe wonge. ³⁴Ing wektu iku aku kabeh padha ngrebut sakabehe kuthane lan numpes babar pisan saben kutha—wong lanang, wong wadon, lan bocah-bocah—ora ana siji-sijia kang kari urip. ³⁵Aku kabeh mung padha ngrayah kewan-kewane kanggo awakku dhewe, dalah jarahan saka kutha-kutha kang wis dakrebut. ³⁶Wiwit saka Aroer ing pinggir Kali Arnon, lan saka kutha ing lebak, nganti tekan Gilead, ora ana kutha siji-sijia kang kukuh banget tumrap aku kabeh; Rama kita masrahake kabeh mau marang aku. ³⁷Nanging kowe ora nyedhaki tanahe wong Amon, sauruting pinggir Kali Yabok lan kutha-kutha ing tanah pagunungan, cocog karo kang wis didhawuhake dening Rama kita marang kita.