1 Para Raja 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Banjur Prabu Suleman nglumpukake para tetuwane Israel—sakabehe para kepala taler, para pemimpine kulawangsa-kulawangsane para turune Israel—ing ngarsane Prabu Suleman ing Yerusalem, prelu ngusung pethi prajanjiane Rama kita saka kuthane Dawud, yaiku Sion. ²Mulane sakabehe wong lanang Israel padha nglumpuk marang Prabu Suleman nalika riyaya ing sasi Etanim, yaiku sasi kapitu. ³Bareng sakabehe para tetuwane Israel wis padha teka, para imam banjur ngusung pethi prajanjian mau, ⁴banjur padha ngusung pethi prajanjiane Rama kita, Tarub Pasewakan, lan sakabehe prabot suci kang ana ing tarub mau; para imam lan para wong Lewi kang padha ngusung iku. ⁵Prabu Suleman lan sakabehe pasamuan Israel kang wis padha nglumpuk nunggal karo panjenengane padha ngadeg ing ngarep pethi prajanjian mau, karo nyaosake kurban wedhus lan sapi kang cacahe akeh banget nganti ora kena diitung utawa dicathet. ⁶Banjur para imam ngusung pethi prajanjiane Rama kita menyang panggonane, yaiku ing papan kang suci ing jero, Papan Kang Mahasuci, ing sangisore swiwine para kerub. ⁷Para kerub mau padha mbabarake swiwine ing sadhuwure papane pethi prajanjian, mbungkus pethi mau dalah pikulane saka ndhuwur. ⁸Pikulan mau dawa banget nganti pucuke katon saka Papan Suci ing ngarepe kamar njero, nanging ora katon saka njaba; lan tetep ana ing kono nganti saprene. ⁹Ing jero pethi mau mung ana papan watu loro kang diselehake dening Musa ana ing Horeb, nalika Rama kita damel prajanjian karo wong Israel nalika padha metu saka tanah Mesir. ¹⁰Bareng para imam padha metu saka Papan Suci, ana mega kang ngebaki padalemane Rama kita, ¹¹nganti para imam padha ora bisa ngadeg leladi marga saka mega mau, awit kamulyane Rama kita ngebaki padalemane.

¹²Banjur Prabu Suleman matur: “Rama kita sampun ngandika bilih Panjenenganipun badhe akarya dalem ing pepeteng ingkang kandel. ¹³Kawula saestu sampun yasa dalem ingkang luhur kangge Paduka, papan padununganipun Paduka ing salami-laminipun.”

¹⁴Sang Prabu banjur minger lan mberkahi sakabehe pasamuan Israel, nalika sakabehe pasamuan Israel padha ngadeg. ¹⁵Pangandikane: “Pinujia Rama kita, Gusti Allahe Israel, kang sarana lathine piyambak wis ngandika marang bapakku Dawud, lan sarana astane piyambak wis ngleksanani, pangandikane, ¹⁶Wiwit Aku ngirid umatKu Israel metu saka Mesir, Aku ora milih kutha siji bae saka sakabehe taler Israel kanggo yasa padaleman minangka asmaKu; nanging Aku wis milih Dawud kanggo ngerehake umatKu Israel.

¹⁷Bapakku Dawud wis duwe niyat ing atine arep yasa padaleman kanggo asmane Rama kita, Gusti Allahe Israel.

¹⁸Nanging Rama kita ngandika marang bapakku Dawud: ‘Sarehne yasa padaleman kanggo asmaKu wis dadi niyat ing atimu, kowe wis tumindak becik anggonmu nduweni niyat iku ing atimu. ¹⁹Nanging dudu kowe kang bakal yasa padaleman iku; anakmu lanang, kang lair saka badanmu dhewe, yaiku kang bakal yasa padaleman kanggo asmaKu.’

²⁰Rama kita uga wis netepi pangandikane kang wis dipangandikakake, awit aku wis jumeneng ngganteni bapakku Dawud lan lenggah ing dhampare Israel, kaya kang wis diprasetyakake, lan aku wis yasa padaleman kanggo asmane Rama kita, Gusti Allahe Israel. ²¹Ana ing kono aku wis nyawisake papan kanggo pethi prajanjian kang ngemot prajanjiane Rama kita, kang wis didamel karo para leluhur kita nalika padha diirid metu saka Mesir.”

Pandongane Prabu Suleman ing Ngarsane Sang Rama

²²Prabu Suleman banjur jumeneng ing ngarep misbyahe Rama kita, ing ngarepe sakabehe pasamuan Israel, lan ngegarake tangane madhep menyang langit. ²³Panjenengane matur: “Dhuh Rama, Gusti Allahipun Israel, boten wonten Allah ingkang kados Paduka, ing swarga nginggil punapadene ing bumi ngandhap, ingkang netepi prajanjian saha sih-kadarman dhateng para abdi Paduka ingkang sami lumampah ing ngarsa Paduka kanthi gumolonging manahipun. ²⁴Paduka sampun netepi prasetya Paduka dhateng abdi Paduka, bapak kawula Dawud; punapa ingkang sampun kapangandikakaken ing lathi Paduka, sampun kaleksanan ing asta Paduka ing dinten punika.

²⁵Milanipun samangke, Dhuh Rama, Gusti Allahipun Israel, mugi Paduka kersaa netepi dhateng abdi Paduka, Dawud bapak kawula, punapa ingkang sampun Paduka prasetyakaken dhateng piyambakipun, mekaten pangandika Paduka: ‘Kowe ora bakal kekurangan wong lanang kang lungguh ing ngarepKu ana ing dhampare Israel, angger anak-anakmu padha ngreksa lakune, lumaku ing ngarepKu kaya anggonmu wis lumaku ing ngarepKu.’ ²⁶Lan samangke, Dhuh Rama, Gusti Allahipun Israel, mugi Paduka ngyektosaken pangandika Paduka ingkang sampun Paduka dhawuhaken dhateng abdi Paduka, bapak kawula Dawud.

²⁷Nanging punapa Rama kita saestu badhe akarya dalem ing bumi? Lah—langit saha langiting salangit boten saged ngemot Paduka; punapa malih padaleman ingkang kawula yasa punika! ²⁸Ewasemanten mugi Paduka karsaa nggatosaken pandonga saha panyuwunipun abdi Paduka, dhuh Rama kawula, supados miyarsakaken sesambat saha pandonga ingkang kaunjukaken dening abdi Paduka wonten ing ngarsa Paduka ing dinten punika.

²⁹Mugi paningal Paduka tansah tumenga dhateng padaleman punika rinten saha dalu, inggih papan ingkang sampun Paduka pangandikakaken: ‘AsmaKu bakal ana ing kono,’ supados miyarsakaken pandonganipun abdi Paduka ingkang katujokaken dhateng papan punika. ³⁰Mugi Paduka miyarsakaken panyuwunipun abdi Paduka saha umat Paduka Israel samangsa sami ndedonga katujokaken dhateng papan punika; mugi Paduka miyarsakaken saking swarga, dalem padunungan Paduka, saha samangsa Paduka miyarsakaken, mugi karsaa ngapunten.

³¹Manawi wonten tiyang ingkang damel dosa dhateng pepadhanipun, lajeng kedah sumpah, saha dhateng badhe sumpah wonten ing ngajenging misbyah Paduka ing padaleman punika, ³²mugi Paduka miyarsakaken saking swarga saha karsaa tumindak. Mugi Paduka ngadili para abdi Paduka: tiyang ingkang salah mugi kaukum, panggawenipun katempuhaken dhateng sirahipun piyambak, dene tiyang ingkang bener mugi kabeneraken, kaganjara miturut kabeneranipun.

³³Manawi umat Paduka Israel kawon dening mengsah margi sami damel dosa dhateng Paduka, lajeng sami wangsul dhateng Paduka, ngakeni asma Paduka, saha ndedonga tuwin nyenyuwun dhateng Paduka wonten ing padaleman punika, ³⁴mugi Paduka miyarsakaken saking swarga, saha karsaa ngapunten dosanipun umat Paduka Israel, sarta mbalekaken piyambakipun dhateng tanah ingkang sampun Paduka paringaken dhateng para leluhuripun.

³⁵Manawi langit kaineban satemah boten wonten jawah ingkang tumurun margi tiyang-tiyang punika sami damel dosa dhateng Paduka, lajeng sami ndedonga katujokaken dhateng papan punika, ngakeni asma Paduka, saha mratobat saking dosanipun margi Paduka paringi sangsara, ³⁶mugi Paduka miyarsakaken saking swarga saha karsaa ngapunten dosanipun para abdi Paduka, umat Paduka Israel, samangsa Paduka mulang dhateng piyambakipun margi ingkang sae, ingkang kedah dipunlampahi; saha mugi Paduka nurunaken jawah ing tanah Paduka, ingkang sampun Paduka paringaken dhateng umat Paduka minangka tanah pusaka.

³⁷Manawi wonten pailan, pageblug, ama, jamur, walang, utawi walang kapa ingkang nempuh tanah punika; manawi mengsah ngepang tiyang-tiyang punika wonten ing gapuranipun—punapa kemawon wewelak utawi sesakit ingkang dhateng, ³⁸punapa kemawon pandonga utawi panyuwun ingkang kaaturaken dening sok sintena ing antawisipun sadaya umat Paduka Israel, ingkang saben tiyang sami rumaos ing sangsaraning manahipun piyambak, sarta ngegaraken tanganipun katujokaken dhateng padaleman punika, ³⁹mugi Paduka miyarsakaken saking swarga, dalem padunungan Paduka, saha karsaa ngapunten, tuwin tumindak, saha maringi dhateng saben tiyang miturut sadaya lampahipun, awit Paduka nguningani manahipun—namung Paduka piyambak ingkang nguningani manahing sadaya manungsa, ⁴⁰supados sami ajrih-asih dhateng Paduka salaminipun gesang wonten ing tanah ingkang sampun Paduka paringaken dhateng para leluhur kita.

⁴¹Mekaten ugi tiyang ngamanca, ingkang sanes golonganing umat Paduka Israel, nanging dhateng saking tanah ingkang tebih margi saking asma Paduka, ⁴²awit tiyang-tiyang punika badhe mireng bab asma Paduka ingkang agung, asta Paduka ingkang santosa saha lengen Paduka ingkang kaacungaken—manawi piyambakipun dhateng saha ndedonga katujokaken dhateng padaleman punika, ⁴³mugi Paduka miyarsakaken saking swarga, dalem padunungan Paduka, saha karsaa nindakaken samukawis ingkang dipunsuwun dening tiyang ngamanca punika, supados sadaya bangsa ing bumi sami nguningani asma Paduka saha ajrih-asih dhateng Paduka, kados umat Paduka Israel, tuwin sami mangretos bilih padaleman ingkang kawula yasa punika kasebut kanthi asma Paduka.

⁴⁴Manawi umat Paduka sami bidhal perang nglawan mengsahipun, metu ing margi pundi kemawon anggen Paduka ngutus piyambakipun, saha sami ndedonga dhateng Rama kawula, katujokaken dhateng kitha ingkang Paduka pilih tuwin padaleman ingkang kawula yasa kagem asma Paduka, ⁴⁵mugi Paduka miyarsakaken saking swarga pandonga saha panyuwunipun, tuwin karsaa mbelani prakawisipun.

⁴⁶Manawi tiyang-tiyang punika sami damel dosa dhateng Paduka—awit boten wonten tiyang ingkang boten gadhah dosa—satemah Paduka duka lajeng masrahaken piyambakipun dhateng mengsah ingkang mboyong dhateng tanahing mengsah, tebih punapa caket,

⁴⁷ewadene manawi tiyang-tiyang punika lajeng sami rumaos ing manahipun wonten ing tanah pamboyongan, saha sami wangsul tuwin nyenyuwun dhateng Paduka wonten ing tanahipun ingkang mboyong, aturipun: ‘Kawula sami damel dosa, sampun tumindak lepat, saha nindakaken piawon,’ ⁴⁸saha manawi wonten ing tanahipun ingkang mboyong, tiyang-tiyang punika sami wangsul dhateng Paduka kanthi gumolonging manah saha gumolonging nyawanipun, sarta ndedonga dhateng Paduka madhep dhateng tanahipun ingkang sampun Paduka paringaken dhateng para leluhuripun, kitha ingkang sampun Paduka pilih, saha padaleman ingkang kawula yasa kagem asma Paduka, ⁴⁹mugi Paduka miyarsakaken saking swarga, dalem padunungan Paduka, pandonga saha panyuwunipun, tuwin karsaa mbelani prakawisipun. ⁵⁰Mugi Paduka ngapunten umat Paduka ingkang sampun damel dosa dhateng Paduka, saha sadaya panerakipun dhateng Paduka, sarta maringi welas asih dhateng piyambakipun wonten ing ngarsaning ingkang mboyong, supados para ingkang mboyong punika sami welas asih dhateng piyambakipun, ⁵¹awit tiyang-tiyang punika umat Paduka saha pusaka Paduka, ingkang sampun Paduka irid medal saking Mesir, saking pawon tosan. ⁵²Mugi paningal Paduka tansah tumenga dhateng panyuwunipun abdi Paduka saha panyuwunipun umat Paduka Israel, sarta mugi karsaa miyarsakaken piyambakipun samangsa-mangsa sami sesambat dhateng Paduka. ⁵³Awit Paduka sampun misahaken tiyang-tiyang punika saking sadaya bangsa ing bumi minangka pusaka Paduka, kadosdene ingkang sampun Paduka pangandikakaken lumantar Nabi Musa, abdi Paduka, nalika Paduka ngirid para leluhur kita medal saking Mesir, dhuh Rama ingkang Mahakwaos.”

Prabu Suleman Mberkahi Pasamuan

⁵⁴Bareng Prabu Suleman wis rampung anggone ndedonga lan nyenyuwun kabeh iku marang Rama kita, panjenengane banjur jumeneng saka ngarep misbyahe Rama kita, ing kono maune panjenengane jengkeng karo tangane kaegarake madhep menyang langit. ⁵⁵Panjenengane jumeneng lan mberkahi sakabehe pasamuan Israel kanthi swara sora, pangandikane:

⁵⁶“Pinujia Rama kita, kang wis maringi katentreman marang umate Israel, cocog karo apa kang wis diprasetyakake. Ora ana sabda siji bae kang gagal saka sakabehe kabecikan kang wis diprasetyakake lumantar Musa, abdine. ⁵⁷Muga-muga Rama kita nunggila karo kita kaya anggone wis nunggil karo para leluhur kita; muga Panjenengane aja nganti nilar utawa negakake kita, ⁵⁸nyondhongake ati kita marang Panjenengane, supaya kita padha lumaku ing sakabehe dalane lan netepi sakabehe pepakon, katetepan, lan pangadilane, kang wis kadhawuhake marang para leluhur kita. ⁵⁹Lan muga-muga tembung-tembungku iki, kang wis kaaturake marang Rama kita, tansaha cedhak karo Panjenengane rina lan wengi, supaya Panjenengane mbelani prakarane abdine lan umate Israel, cocog karo kabutuhane saben dina, ⁶⁰supaya sakabehe bangsa ing bumi padha ngerti yen Rama kita iku Gusti Allah, lan ora ana liyane.

⁶¹Mulane atimu padha gumolonga tumuju marang Rama kita, supaya padha lumaku ing katetepane lan netepi pepakone, kaya ing dina iki.”

Padaleman Disaosake marang Rama kita

⁶²Banjur Sang Prabu lan sakabehe wong Israel kang ndherek padha nyaosake kurban ing ngarsane Rama kita. ⁶³Prabu Suleman nyaosake kurban slametan marang Rama kita arupa sapi rong puluh loro ewu lan wedhus satus rong puluh ewu. Kaya mangkono Sang Prabu lan sakabehe wong Israel padha ngresmekake padalemane Rama kita. ⁶⁴Ing dina iku uga Sang Prabu ngresmekake tengahing plataran kang ana ing ngarep padalemane Rama kita, awit ana ing kono panjenengane nyaosake kurban obaran, kurban dhaharan, lan gajihe kurban slametan, amarga misbyah prunggu kang ana ing ngarsane Rama kita iku cilik banget nganti ora bisa nampung kurban obaran, kurban dhaharan, lan gajihe kurban slametan.

⁶⁵Banjur Prabu Suleman ngriyayakake riyaya mau, kabeh wong Israel ndherek—pakumpulan kang gedhe banget wiwit saka Lebo-Hamat nganti tekan Kali Mesir—ing ngarsane Rama kita pitung dina, banjur pitung dina maneh: dadi kabehe patbelas dina. ^a a v65 Lebo-Hamat ing sisih lor adoh lan Kali Mesir ing sisih kidul adoh nandhani dawane tanah kabeh, mula wong-wong padha teka saka saben pojoke Israel. ⁶⁶Ing dina kawolu panjenengane nglilani wong-wong mau padha mulih. Wong-wong padha ndongakake slamet marang Sang Prabu lan padha bali menyang tarube dhewe-dhewe, kanthi bungah lan senenging ati marga saka sakabehe kabecikan kang wis kaparingake dening Rama kita marang Dawud, abdine, lan marang umate Israel.