اول بادشاهان 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹نو سليمان په يروشلم کښې د بنى اِسرائيلو مشران - ټول د قبيلو سرداران او د بنى اِسرائيلو د اجدادى کورونو مشران - د سليمان بادشاه په حضور کښې راجمع کړل، دې دپاره چې د زمونږ پلار د لوظ صندوق د داؤد د ښار يعنې صيون نه راوخيژوى. ²نو د اِسرائيلو ټول سړى د اوومې مياشتې ايتانيم په اختر کښې د سليمان بادشاه سره راجمع شول. ³کله چې د اِسرائيلو ټول مشران راغلل، نو اِمامانو صندوق راپورته کړو، ⁴هغوئ د زمونږ پلار صندوق، د ملاقات خېمه او په خېمه کښې ټول مقدس لوښى راپورته کړل؛ اِمامانو او لاويانو هغه راپورته کړل. ⁵سليمان بادشاه او د اِسرائيلو ټول مجلس چې ورسره راجمع شوى وو د صندوق په مخکښې ودرېدل، او دومره ډېرې مېږې او غوايان يې قربانى کول چې نۀ شُمارل کېدل او نۀ ليکل کېدل. ⁶بيا اِمامانو د زمونږ پلار د لوظ صندوق خپل ځائ ته، يعنې دننه مقدس ځائ ته، چې تر ټولو زيات مقدس ځائ دے، د کروبيانو د وزرو لاندې راوړو. ⁷کروبيانو خپل وزرونه د صندوق د ځائ له پاسه غوړولى وُو، او صندوق او د هغۀ لښتې يې له پورته نه پټ کړل. ⁸لښتې دومره اوږدې وې چې د هغو سرونه د مقدس ځائ نه د دننه کوټې په مخکښې ښکارېدل، خو د بهر نه نۀ ښکارېدل؛ او هغه تر نن ورځې هلته دى. ⁹په صندوق کښې يواځې د ډبرو هغه دوه تختې وې چې موسىٰ په حورب کښې هلته کښېښودلې وې، چرته چې زمونږ پلار د بنى اِسرائيلو سره، کله چې هغوئ د مصر د ملک نه راووتل، لوظ کړے وو. ¹⁰کله چې اِمامان د مقدس ځائ نه راووتل، نو وريځ د زمونږ پلار کور ډک کړو، ¹¹نو اِمامان د وريځې په سبب د خِدمت کولو دپاره ونۀ شو درېدلے، ځکه چې د زمونږ پلار جلال د هغۀ کور ډک کړے وو.

¹²بيا سليمان ووئيل چې، ”زمونږ پلار فرمائيلى دى چې هغه به په ګنه تيارۀ کښې اوسيږى. ¹³ما خامخا تا دپاره يو اوچت کور جوړ کړے دے، يو داسې ځائ چې تۀ په کښې د تل دپاره اوسېږې.“

¹⁴بيا بادشاه مخ راواړولو او د اِسرائيلو ټول مجلس ته يې برکت ورکړو، او د اِسرائيلو ټول مجلس ولاړ وو. ¹⁵هغۀ ووئيل چې، ”د اِسرائيلو د خُدائ پاک زمونږ پلار دې مبارک وى، چا چې زما پلار داؤد ته په خپله خله وفرمائيل او په خپل لاس يې پوره کړل، او وې فرمائيل، ¹⁶د کوم وخت نه چې ما خپل قوم اِسرائيل د مصر نه راووېستلو، ما د اِسرائيلو د ټولو قبيلو نه هيڅ ښار غوره نۀ کړو چې زما د نوم دپاره کور جوړ کړى؛ خو ما داؤد غوره کړو چې زما د قوم اِسرائيل سردار وى.

¹⁷زما د پلار داؤد په زړۀ کښې دا وه چې د اِسرائيلو د خُدائ پاک، د زمونږ پلار، د نوم دپاره يو کور جوړ کړى.

¹⁸خو زمونږ پلار زما پلار داؤد ته وفرمائيل چې، ’ځکه چې زما د نوم دپاره د کور جوړولو خيال ستا په زړۀ کښې وو، نو تا ښۀ وکړل چې دا دې په زړۀ کښې وساتلو. ¹⁹خو تۀ به په خپله دا کور جوړ نۀ کړې؛ ستا زوئ چې ستا د خپل بدن نه پېدا کيږى، هغه به زما د نوم دپاره دا کور جوړ کړى.‘

²⁰او زمونږ پلار هغه خبره پوره کړه چې کړې يې وه، ځکه چې زۀ د خپل پلار داؤد په ځائ پاڅېدلم او د اِسرائيلو په تخت ناست يم، لکه چې هغۀ وعده کړې وه، او ما د اِسرائيلو د خُدائ پاک، د زمونږ پلار، د نوم دپاره کور جوړ کړو. ²¹او هلته ما د هغه صندوق دپاره يو ځائ جوړ کړو چې د زمونږ پلار لوظ په کښې دے، کوم چې هغۀ زمونږ د پلرونو سره وکړو، کله چې هغۀ هغوئ د مصر نه راووېستل.“

د سليمان دُعا د پلار په حضور کښې

²²سليمان د اِسرائيلو د ټول مجلس په مخکښې د زمونږ پلار د قربان‌ګاه په حضور کښې ودرېدو، او خپل لاسونه يې آسمان طرف ته اوچت کړل. ²³هغۀ ووئيل چې، ”اے زمونږ پلاره، د اِسرائيلو خُدايه، نۀ په پورته آسمان کښې او نۀ په لاندې زمکه کښې ستا په شان بل خُدائ شته، چې له خپلو هغو بندګانو سره لوظ او وفاداره مينه ساتې کوم چې په خپل ټول زړۀ ستا په مخکښې ګرځى. ²⁴تا خپل بنده، زما پلار داؤد ته خپله وعده پوره کړه؛ څۀ چې ستا خلې وئيلى وُو، هغه دې نن په خپل لاس پوره کړل.

²⁵نو اوس، اے زمونږ پلاره، د اِسرائيلو خُدايه، د خپل بنده زما پلار داؤد دپاره هغه خبره پوره کړه چې ورته دې کړې وه چې، ’زما په مخکښې به تا ته د داسې سړى کمے کله هم نۀ وى چې د اِسرائيلو په تخت کښېنى، خو په دې شرط چې ستا اولاد خپلې لارې ته پام وکړى چې زما په مخکښې داسې وګرځى لکه چې تۀ ګرځېدلے يې.‘ ²⁶او اوس، اے زمونږ پلاره، د اِسرائيلو خُدايه، هغه خبره پخه کړه چې خپل بنده، زما پلار داؤد ته دې کړې وه.

²⁷خو آيا زمونږ پلار به واقعى په زمکه باندې اوسيږى؟ وګوره - آسمانونه او د آسمانونو تر ټولو اوچت آسمان هم تا نۀ شى ځائولے؛ نو دا کور چې ما جوړ کړے دے، دا به تا څنګه ځائوى! ²⁸بيا هم، اے زما پلاره، د خپل بنده دُعا او عاجزۍ ته پام وکړه، چې هغه نارې او دُعا واورې چې ستا بنده نن ستا په مخکښې کوى.

²⁹ستا سترګې دې د دې کور په طرف شپه او ورځ خلاصې وى، دغه ځائ ته چې تا د هغۀ په حقله فرمائيلى وُو، ’زما نوم به هلته وى،‘ چې ستا د بنده هغه دُعا واورې کومه چې دې ځائ طرف ته کوى. ³⁰د خپل بنده او د خپل قوم اِسرائيل عاجزى واوره کله چې هغوئ دې ځائ طرف ته دُعا کوى؛ د آسمان نه، چې ستا استوګنځائ دے، واوره، او کله چې دې واورېدل، نو معافى وکړه.

³¹کۀ څوک د خپل ګاونډى په خلاف ګناه وکړى او پرې قسم خوړل لازم شى، او دې کور کښې ستا د قربان‌ګاه په مخکښې قسم خوړلو ته راشى، ³²نو د آسمان نه واوره او عمل وکړه. د خپلو بندګانو انصاف وکړه: مجرم ته سزا ورکړه، د هغۀ کړنه د هغۀ په سر راوله، او صادق بې‌ګناه وګڼه، او د هغۀ د صداقت مطابق ورته بدله ورکړه.

³³کله چې ستا قوم اِسرائيل د دې په سبب چې ستا په خلاف يې ګناه کړې وى د دُښمن له لاسه ماتې وخورى، بيا تا طرف ته راوګرځى، ستا نوم اقرار کړى، او دې کور کښې تا ته دُعا او عاجزى وکړى، ³⁴نو د آسمان نه واوره، د خپل قوم اِسرائيل ګناه معاف کړه، او هغوئ هغه ملک ته بيرته راوله چې تا د هغوئ پلرونو ته ورکړے وو.

³⁵کله چې آسمان بند شى او د دې په سبب چې هغوئ ستا په خلاف ګناه کړې وى باران ونۀ وريږى، او هغوئ دې ځائ طرف ته دُعا وکړى، ستا نوم اقرار کړى، او د دې په سبب چې تا هغوئ ته تکليف ورکړے وى د خپلې ګناه نه واوړى، ³⁶نو د آسمان نه واوره او د خپلو بندګانو، د خپل قوم اِسرائيل ګناه معاف کړه، کله چې تۀ هغوئ ته هغه ښه لار ښايې چې پرې هغوئ ته تلل پکار دى؛ او په خپل ملک باندې باران ولېږه، کوم چې تا خپل قوم ته د ميراث په توګه ورکړے وو.

³⁷کۀ په ملک کښې قحط، وبا، باد لګېدل، زنګ، ملخ يا ملخان راشى؛ کۀ دُښمن هغوئ د هغوئ په دروازو کښې محاصره کړى - هر قسم وبا يا بيمارى چې راشى، ³⁸هره دُعا يا عاجزى چې ستا د ټول قوم اِسرائيل نه څوک وکړى، چې هر يو د خپل زړۀ تکليف پېژنى، او خپل لاسونه دې کور طرف ته اوچت کړى، ³⁹نو د آسمان نه، چې ستا استوګنځائ دے، واوره، او معافى وکړه، او عمل وکړه، او هر سړى ته د هغۀ د ټولو لارو مطابق ورکړه، ځکه چې تۀ د هغۀ زړۀ پېژنې - يواځې تۀ د هر اِنسان زړۀ پېژنې، ⁴⁰دې دپاره چې هغوئ تر هغه پورې ستا نه وويريږى څو پورې چې هغوئ په هغه ملک کښې ژوندى وى کوم چې تا زمونږ پلرونو ته ورکړے وو.

⁴¹او همدا رنګ هغه پردے سړے، چې ستا د قوم اِسرائيل نه نۀ وى بلکې ستا د نوم په خاطر د لرې ملک نه راغلے وى، ⁴²ځکه چې هغوئ به ستا د لوئ نوم، ستا د زورور لاس او د اوږده بازو خبر واورى - کله چې هغه راشى او دې کور طرف ته دُعا وکړى، ⁴³نو د آسمان نه، چې تۀ هلته اوسېږې، واوره، او هر څۀ چې هغه پردے غواړى هغه وکړه، دې دپاره چې د زمکې ټول قومونه ستا نوم وپېژنى او ستا نه وويريږى، لکه څنګه چې ستا قوم اِسرائيل کوى، او پوه شى چې دا کور چې ما جوړ کړے دے ستا په نوم يادېږى.

⁴⁴کله چې ستا قوم د خپل دُښمن سره د جنګ دپاره ووځى، په هره لار چې تۀ يې ولېږې، او هغوئ د هغه ښار په طرف چې تا غوره کړے دے او د هغه کور په طرف چې ما ستا د نوم دپاره جوړ کړے دے زمونږ پلار ته دُعا وکړى، ⁴⁵نو د آسمان نه د هغوئ دُعا او د هغوئ عاجزى واوره، او د هغوئ انصاف وکړه.

⁴⁶کله چې هغوئ ستا په خلاف ګناه وکړى - ځکه چې داسې څوک نشته چې ګناه ونۀ کړى - او تۀ په غصه شې او هغوئ داسې دُښمن ته وسپارې چې هغوئ بنديان کړى او د دُښمن ملک ته يې بوځى، لرې وى کۀ نژدې،

⁴⁷بيا هم کۀ هغوئ په هغه ملک کښې چې بنديان پکښې وى په زړۀ کښې پام وکړى، او راوګرځى او د خپلو بنديانوونکو په ملک کښې تا ته عاجزى وکړى چې، ’مونږ ګناه وکړه، ناسم کار مو وکړو، او بد عمل مو وکړو،‘ ⁴⁸او کۀ هغوئ د خپلو بنديانوونکو په ملک کښې په خپل ټول زړۀ او په خپل ټول روح تا طرف ته راوګرځى، او د خپل هغه ملک طرف ته چې تا د هغوئ پلرونو ته ورکړے وو، او د هغه ښار طرف ته چې تا غوره کړو، او د هغه کور طرف ته چې ما ستا د نوم دپاره جوړ کړو، تا ته دُعا وکړى، ⁴⁹نو د آسمان نه، چې ستا استوګنځائ دے، د هغوئ دُعا او د هغوئ عاجزى واوره، او د هغوئ انصاف وکړه. ⁵⁰د خپل هغه قوم ګناه معاف کړه چې ستا په خلاف يې ګناه کړې وى، او د هغوئ ټول هغه خطاوې چې ستا په خلاف يې کړې وى، او د هغوئ د بنديانوونکو په زړۀ کښې د هغوئ دپاره رحم واچوه، چې هغوئ پرې رحم وکړى، ⁵¹ځکه چې هغوئ ستا قوم او ستا ميراث دى، کوم چې تا د مصر نه، د اوسپنې د بټئ نه، راووېستل. ⁵²ستا سترګې دې د خپل بنده عاجزۍ او د خپل قوم اِسرائيل عاجزۍ ته خلاصې وى، او چې هر کله هغوئ تا ته آواز وکړى هغوئ واوره. ⁵³ځکه چې تا هغوئ د زمکې د ټولو قومونو نه بېل کړل چې ستا ميراث وى، لکه چې تا د خپل بنده موسىٰ په وسيله فرمائيلى وُو، کله چې تا زمونږ پلرونه د مصر نه راووېستل، اے حاکمه پلاره.“

سليمان مجلس ته برکت ورکوى

⁵⁴کله چې سليمان زمونږ پلار ته دا ټوله دُعا او عاجزى پوره کړه، نو هغه د زمونږ پلار د قربان‌ګاه د مخې نه پاڅېدو، چرته چې هغه په ګونډو ناست وو او لاسونه يې آسمان طرف ته اوچت کړى وُو. ⁵⁵هغه ودرېدو او په لوړ آواز يې د اِسرائيلو ټول مجلس ته برکت ورکړو، او وې وئيل چې،

⁵⁶”زمونږ پلار دې مبارک وى، چا چې خپل قوم اِسرائيل ته آرام ورکړو، لکه څنګه چې يې وعده کړې وه. د هغه ټولې نيکۍ نه چې هغۀ د خپل بنده موسىٰ په وسيله وعده کړې وه يوه خبره هم خطا ونۀ وته. ⁵⁷زمونږ پلار دې زمونږ سره وى لکه چې زمونږ د پلرونو سره وو؛ هغه دې مونږ هيچرې پرېنږدى او نۀ دې مونږ يواځې پرېږدى، ⁵⁸زمونږ زړونه دې هغۀ طرف ته راواړوى، چې د هغۀ په ټولو لارو وګرځو او د هغۀ حُکمونه، قانونونه او فيصلې وساتو، کوم چې هغۀ زمونږ پلرونو ته حُکم کړى وُو. ⁵⁹او زما دا خبرې چې زمونږ پلار په مخکښې مې عاجزى کړې ده، هغه دې د هغۀ سره شپه او ورځ نژدې وى، دې دپاره چې هغه د خپل بنده او د خپل قوم اِسرائيل انصاف وکړى، لکه څنګه چې هره ورځ ضرورت وى، ⁶⁰دې دپاره چې د زمکې ټول قومونه پوه شى چې زمونږ پلار خُدائ دے، او بل هيڅوک نشته.

⁶¹نو ستاسو زړۀ دې پوره د زمونږ پلار په طرف وقف وى، چې د هغۀ په قانونونو وګرځئ او د هغۀ حُکمونه وساتئ، لکه څنګه چې نن دى.“

کور د پلار دپاره وقف کيږى

⁶²بيا بادشاه او د هغۀ سره ټول اِسرائيلو د زمونږ پلار په مخکښې قربانۍ وړاندې کړې. ⁶³سليمان زمونږ پلار ته د 22,000 غوايانو او 120,000 مېږو د سلامتۍ قربانۍ وړاندې کړې. نو بادشاه او ټولو بنى اِسرائيلو د زمونږ پلار کور وقف کړو. ⁶⁴په هغه ورځ بادشاه د زمونږ پلار د کور په مخکښې د انګن منځنۍ حصه وقف کړه، ځکه چې هغۀ هلته سوزولې قربانى، د ډوډۍ قربانى، او د سلامتۍ د قربانيو وازده وړاندې کړه، ځکه چې د زمونږ پلار په مخکښې د کاسى قربان‌ګاه دومره وړه وه چې سوزولې قربانى، د ډوډۍ قربانى، او د سلامتۍ د قربانيو وازده پکښې نۀ ځائېدل.

⁶⁵بيا سليمان اختر ومنلو، او د هغۀ سره ټول اِسرائيل - د لِبو حمات نه د مصر تر نهر پورې يو ډېر لوئ مجلس - د زمونږ پلار په مخکښې اووۀ ورځې، بيا نورې اووۀ: ټولې څوارلس ورځې. ^a a v65 لِبو حمات په ډېر شمال کښې او د مصر نهر په ډېر جنوب کښې د ملک پوره اوږدوالے ښودلو، نو خلق د اِسرائيل د هرې ګوشې نه راغلل. ⁶⁶په اتمه ورځ هغۀ خلق خپلو کورونو ته ولېږل. هغوئ بادشاه ته برکت ورکړو او خپلو خېمو ته لاړل، او د هغه ټولې نيکۍ په سبب چې زمونږ پلار خپل بنده داؤد او خپل قوم اِسرائيل ته ښودلې وه خوشحال او د زړۀ نه خوشحال وُو.