1 Raja-Raja 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Tuluy Suleman ngumpulkeun para kokolot Israil — sakabeh kapala kaom, para pamingpin kulawarga karuhun urang Israil — ka payuneun Raja Suleman di Yerusalem, pikeun ngunggahkeun peti perjangjian Rama urang ti kota Daud, nya eta Sion. ²Nya kabeh urang lalaki Israil ngumpul ka Raja Suleman dina pesta bulan Etanim, bulan nu katujuh. ³Sanggeus para kokolot Israil kabeh daratang, para imam ngangkat eta peti, ⁴tuluy diunggahkeun peti Rama urang, kemah pasamoan, jeung sakabeh parabot suci anu aya di jero kemah; para imam jeung urang Lewi anu ngunggahkeunana. ⁵Raja Suleman jeung sakumna jamaah Israil anu ngumpul babarengan jeung anjeunna, narangtung di hareupeun peti, bari ngurbankeun domba jeung sapi anu teu kaitung lobana, teu kacatet. ⁶Tuluy para imam mawa peti perjangjian Rama urang ka tempatna, nya eta kamar panglebetna, Tempat Pangsucina, di handapeun jangjang karub. ⁷Karub-karub eta ngeberkeun jangjangna di luhureun tempat peti, nutupan peti jeung usung-usungna ti luhur. ⁸Usung-usungna kacida panjangna nepi ka tungtungna katembong ti Tempat Suci hareupeun kamar jero, tapi teu katembong ti luar; nepi ka kiwari masih aya di dinya. ⁹Di jero peti teh ngan aya dua papan batu anu diasupkeun ku Musa di Horeb, tempat Rama urang ngayakeun perjangjian jeung urang Israil waktu maranehna kaluar ti tanah Mesir. ¹⁰Waktu para imam kaluar ti Tempat Suci, bumi Rama urang pinuh ku mega, ¹¹nepi ka para imam teu barisa ngalaksanakeun tugas ibadahna lantaran aya mega, sabab kamulyaan Rama urang minuhan bumi-Na.

¹²Tuluy Suleman sasauran, “Rama urang parantos ngandika yen Mantenna bade calik di jero poek anu mongkleng. ¹³Abdi parantos ngadegkeun pikeun Gusti hiji bumi anu agung, tempat Gusti kersa calik salalanggengna.”

¹⁴Raja tuluy malik sarta ngaberkahan sakumna jamaah Israil, sabot sakumna jamaah Israil narangtung. ¹⁵Saurna, “Mujia Rama urang, Allah Israil, anu ku baham-Na nyalira parantos ngandika ka ama kaula, Daud, sarta ku panangan-Na nyalira parantos ngalaksanakeunana, saur-Na, ¹⁶Ti saprak Kami ngaluarkeun umat Kami, Israil, ti Mesir, Kami henteu milih hiji kota ti antara sakumna kaom Israil pikeun ngadegkeun hiji bumi keur jenengan Kami; tapi Kami milih Daud pikeun mingpin umat Kami, Israil.

¹⁷Ama kaula, Daud, geus boga niat dina manahna rek ngadegkeun hiji bumi keur jenengan Rama urang, Allah Israil.

¹⁸Tapi Rama urang ngandika ka ama kaula, Daud, ‘Ku sabab maneh boga niat dina hate rek ngadegkeun hiji bumi keur jenengan Kami, hade pisan maneh boga niat kitu teh. ¹⁹Tapi lain maneh anu bakal ngadegkeun eta bumi; anak maneh, anu bijil tina getih daging maneh sorangan, anu bakal ngadegkeun bumi keur jenengan Kami.’

²⁰Jeung Rama urang geus netepan pangandika anu diucapkeun ku Mantenna, sabab kaula geus gumanti ka ama kaula, Daud, sarta diuk dina tahta Israil, sakumaha anu geus dijangjikeun ku Mantenna, jeung kaula geus ngadegkeun bumi keur jenengan Rama urang, Allah Israil. ²¹Di dinya kaula geus nyadiakeun tempat pikeun peti anu eusina perjangjian Rama urang, anu geus diayakeun ku Mantenna jeung karuhun urang waktu maranehna dikaluarkeun ti Mesir.”

Paneda Suleman di Payuneun Rama

²²Suleman ngadeg di hareupeun altar Rama urang, payuneun sakumna jamaah Israil, tuluy ngarentangkeun panangan ka langit. ²³Piunjukna, “Nun Ama, Allah Israil, teu aya Allah anu sapertos Gusti, boh di langit nu luhur boh di bumi nu handap, anu ngaraksa perjangjian sareng kaasih anu satia ka abdi-abdi Gusti anu lumampah di payuneun Gusti kalayan sapinuh manahna. ²⁴Gusti parantos netepan jangji ka abdi Gusti, ama abdi, Daud; naon anu diandikakeun ku baham Gusti, parantos dilaksanakeun ku panangan Gusti dina dinten ieu.

²⁵Jadi ayeuna, nun Ama, Allah Israil, tepanan keur abdi Gusti, Daud, ama abdi, naon anu ku Gusti dijangjikeun ka anjeunna, saur-Na, ‘Maneh moal weleh boga turunan lalaki anu diuk di payuneun Kami dina tahta Israil, asal anak-anak maneh ngajaga laku lampahna, lumampah di payuneun Kami sakumaha maneh geus lumampah di payuneun Kami.’ ²⁶Jeung ayeuna, nun Ama, Allah Israil, mugi netepkeun pangandika anu diandikakeun ku Gusti ka abdi Gusti, ama abdi, Daud.

²⁷Nanging naha leres Rama urang teh baris linggih di dunya? Tingali, sawarga, sumawon sawarga nu pangluhurna, teu iasa ngawengku Gusti; komo deui ieu bumi anu diadegkeun ku abdi! ²⁸Nanging mugi Gusti ngagem kana paneda sareng panyuhun abdi Gusti, nun Ama, mugi ngadangu panyambat sareng paneda anu diunjukkeun ku abdi Gusti di payuneun Gusti dina dinten ieu.

²⁹Mugi soca Gusti tetep muka ka ieu bumi beurang peuting, ka tempat anu ku Gusti disaurkeun, ‘Jenengan Kami baris aya di dinya,’ pikeun ngadangu paneda abdi Gusti anu disanggakeun ka ieu tempat. ³⁰Mugi ngadangu panyuhun abdi Gusti sareng umat Gusti, Israil, nalika maranehna neneda ka ieu tempat; mugi ngadangu ti sawarga, linggih Gusti, sareng upami Gusti parantos ngadangu, mugi ngahapunten.

³¹Upami aya jalma anu migawe dosa ka baturna tuluy kudu sumpah, sarta datang pikeun sumpah di hareupeun altar Gusti di ieu bumi, ³²mugi ngadangu ti sawarga sarta nindak. Mugi ngahakiman abdi-abdi Gusti: nganggap salah ka nu salah, nibankeun kalakuanana kana sirahna sorangan, sarta ngabebaskeun nu bener, maparin ganjaran luyu jeung kabeneranana.

³³Upami umat Gusti, Israil, eleh ku musuh lantaran maranehna geus dosa ka Gusti, tuluy maranehna balik deui ka Gusti, ngaku kana jenengan Gusti, sarta neneda jeung nyuhun ka Gusti di ieu bumi, ³⁴mugi ngadangu ti sawarga, ngahapunten dosa umat Gusti, Israil, sarta mulangkeun maranehna ka tanah anu ku Gusti geus dipaparinkeun ka karuhunna.

³⁵Upami langit katutup nepi ka teu aya hujan lantaran maranehna geus dosa ka Gusti, tuluy maranehna neneda ka ieu tempat, ngaku kana jenengan Gusti, sarta ngejat tina dosana lantaran disangsara ku Gusti, ³⁶mugi ngadangu ti sawarga sarta ngahapunten dosa abdi-abdi Gusti, umat Gusti, Israil, nalika Gusti ngawurukan maranehna jalan nu hade anu kudu diturut; sarta mugi nurunkeun hujan ka tanah Gusti, anu ku Gusti geus dipaparinkeun ka umat Gusti minangka pusaka.

³⁷Upami aya kalaparan, pageblug, hama, kapang, simeut, atawa balang anu ngaruksak tanah; upami musuh ngepung maranehna di kota-kotana — naon bae pageblug atawa panyakit anu datang, ³⁸naon bae paneda atawa panyuhun ti saha bae di antara sakumna umat Gusti, Israil, masing-masing nyaho kana kasusah hatena sorangan, bari ngarentangkeun leungeunna ka ieu bumi, ³⁹mugi ngadangu ti sawarga, linggih Gusti, sarta ngahapunten, nindak, sarta maparin ka unggal jalma luyu jeung sagala laku lampahna, sabab Gusti uninga kana hatena — mung Gusti nyalira anu uninga kana hate unggal manusa, ⁴⁰supaya maranehna sieun ku Gusti saumur hirupna di tanah anu ku Gusti geus dipaparinkeun ka karuhun urang.

⁴¹Kitu deui jalma asing, anu lain umat Gusti, Israil, tapi datang ti nagri anu jauh demi jenengan Gusti, ⁴²sabab maranehna bakal ngadenge beja ngeunaan kaagungan jenengan Gusti, panangan Gusti anu kawasa sareng leungeun anu dirojaykeun — upami manehna datang tuluy neneda ka ieu bumi, ⁴³mugi ngadangu ti sawarga, linggih Gusti, sarta ngalampahkeun sagala anu dipenta ku jalma asing tea, supaya sakumna bangsa di dunya nyaho kana jenengan Gusti sarta sieun ku Gusti, sakumaha umat Gusti, Israil, jeung nyaho yen ieu bumi anu diadegkeun ku abdi disebut ku jenengan Gusti.

⁴⁴Upami umat Gusti angkat perang ngalawan musuhna, ka arah mana bae maranehna diutus ku Gusti, tuluy neneda ka Rama urang bari nyanghareup ka kota anu dipilih ku Gusti sareng ka bumi anu diadegkeun ku abdi kanggo jenengan Gusti, ⁴⁵mugi ngadangu paneda sareng panyuhunna ti sawarga, sarta mugi ngabela perkarana.

⁴⁶Upami maranehna dosa ka Gusti — sabab teu aya jalma anu henteu boga dosa — tuluy Gusti bendu sarta masrahkeun maranehna ka musuh anu nawan maranehna ka tanah musuh, boh jauh boh deukeut,

⁴⁷nanging upami maranehna rumasa dina hatena di tanah pangboyongan, tuluy tarobat sarta nyuhun ka Gusti di tanah nu nawan maranehna, pokna, ‘Abdi sadaya parantos midamel dosa, midamel lepat, sareng lampah jahat,’ ⁴⁸sarta upami di tanah nu nawan maranehna, maranehna balik deui ka Gusti kalayan sapinuh hatena jeung sapinuh jiwana, tuluy neneda ka Gusti ka arah tanahna anu ku Gusti geus dipaparinkeun ka karuhunna, kota anu dipilih ku Gusti, sarta bumi anu diadegkeun ku abdi keur jenengan Gusti, ⁴⁹mugi ngadangu paneda sareng panyuhunna ti sawarga, tempat linggih Gusti, sarta mugi ngabela perkarana. ⁵⁰Mugi ngahapunten umat Gusti anu geus dosa ka Gusti, sagala kalepatanana ka Gusti, sarta mugi ngayakeun rasa karunya di hate jalma-jalma anu nawan maranehna, supaya maranehna dikarunyaan, ⁵¹sabab maranehna teh umat Gusti sarta pusaka Gusti, anu ku Gusti geus dikaluarkeun ti Mesir, ti jero hawu beusi. ⁵²Mugi soca Gusti tetep muka kana panyuhun abdi Gusti sareng panyuhun umat Gusti, Israil, sarta mugi ngadangu maranehna iraha bae nyambat ka Gusti. ⁵³sabab Gusti parantos misahkeun maranehna ti sakumna bangsa di dunya minangka pusaka Gusti, sakumaha anu diandikakeun ku Gusti ngaliwatan Musa, abdi Gusti, waktu Gusti ngaluarkeun karuhun urang ti Mesir, nun Ama, Gusti Nu Maha Kawasa.”

Suleman Ngaberkahan Jamaah

⁵⁴Sanggeus Suleman anggeus neneda jeung nyuhun ka Rama urang, anjeunna gugah ti hareupeun altar Rama urang, tempat anjeunna tadina deku bari ngarentangkeun panangan ka langit. ⁵⁵Anjeunna ngadeg sarta ngaberkahan sakumna jamaah Israil ku soanten anu tarik, saurna:

⁵⁶“Mujia Rama urang, anu geus maparin katengtreman ka umat-Na, Israil, sakumaha anu geus dijangjikeun ku Mantenna. Taya hiji oge pangandika anu gagal tina sagala kahadean anu geus dijangjikeun ku Mantenna ngaliwatan Musa, abdi-Na. ⁵⁷Mugia Rama urang nyarengan urang sakumaha Mantenna geus nyarengan karuhun urang; mugi Mantenna henteu kantos ngantunkeun atawa naringgalkeun urang, ⁵⁸mugi Mantenna ngabalikkeun hate urang ka Mantenna, supaya urang lumampah dina sagala jalan-Na sarta ngestokeun parentah-Na, katetepan-Na, jeung hukum-Na, anu geus dipaparinkeun ka karuhun urang. ⁵⁹Jeung mugi kecap-kecap kaula ieu, anu diunjukkeun di payuneun Rama urang, tetep deukeut ka Mantenna beurang peuting, supaya Mantenna ngabela perkara abdi-Na jeung umat-Na, Israil, luyu jeung pangabutuh unggal poe, ⁶⁰supaya sakumna bangsa di dunya nyaho yen Rama urang teh Allah, sarta teu aya deui nu lian.

⁶¹Ku sabab eta sing sapinuh hate maraneh ngabdi ka Rama urang, lumampah dina katetepan-Na sarta ngestokeun parentah-Na, sakumaha ayeuna.”

Bumi Dibaktikeun ka Rama

⁶²Tuluy raja jeung sakabeh urang Israil anu aya di dinya ngurban di payuneun Rama urang. ⁶³Suleman ngurbankeun kurban karapihan ka Rama urang, 22.000 sapi jeung 120.000 domba. Nya kitu raja jeung sakabeh urang Israil ngabaktikeun bumi Rama urang. ⁶⁴Dina poe eta keneh raja ngabaktikeun bagian tengah palataran hareupeun bumi Rama urang, sabab di dinya anjeunna ngurbankeun kurban beuleuman, kurban gandum, jeung gajih kurban karapihan, lantaran altar tambaga anu aya di payuneun Rama urang teuing leutik pikeun ngamuat kurban beuleuman, kurban gandum, jeung gajih kurban karapihan.

⁶⁵Tuluy Suleman ngayakeun pesta, sakabeh urang Israil milu — hiji jamaah anu kacida gedena ti Lebo-Hamat nepi ka Walungan Mesir — di payuneun Rama urang salila tujuh poe, tuluy tujuh poe deui: jumlahna opat belas poe. ^a a v65 Lebo-Hamat di kaler pisan jeung Walungan Mesir di kidul pisan nandaan sakuliah panjang tanah eta, nepi ka jalma-jalma daratang ti saban juru Israil. ⁶⁶Dina poe nu kadalapan raja ngajurung rahayat baralik ka imahna. Maranehna ngaberkahan raja tuluy mulang ka kemahna, bungah jeung sukan hatena ku sagala kahadean anu geus dipidamel ku Rama urang ka abdi-Na, Daud, jeung ka umat-Na, Israil.