اول پادشاهان 8

8 ¹آنگاه سلیمان مشایخ اسرائیل را، یعنی همهٔ سران قبایل و رئیسان خاندان‌های بنی‌اسرائیل را، نزد سلیمان پادشاه در اورشلیم گرد آورد، تا صندوق عهد پدر ما را از شهر داوود که همان صهیون است، برآورند. ²پس همهٔ مردان اسرائیل در آن عید، در ماه ایتانیم که ماه هفتم است، نزد سلیمان پادشاه گرد آمدند. ³و چون همهٔ مشایخ اسرائیل آمدند، کاهنان صندوق را برداشتند، ⁴و صندوق پدر ما و خیمهٔ ملاقات و همهٔ اسباب مقدّس را که در خیمه بود، برآوردند؛ کاهنان و لاویان آنها را برآوردند. ⁵و سلیمان پادشاه و تمامی جماعت اسرائیل که نزد او گرد آمده بودند، پیش روی صندوق ایستادند و آن‌قدر گوسفند و گاو قربانی کردند که از کثرت به شمار و حساب نمی‌آمد. ⁶آنگاه کاهنان صندوق عهد پدر ما را به جایش، به محراب داخلی، به قدس‌الاقداس، زیر بال‌های کروبیان آوردند. ⁷زیرا کروبیان بال‌های خود را بر مکان صندوق گسترانیده بودند و صندوق و عصاهایش را از بالا می‌پوشانیدند. ⁸عصاها چنان بلند بودند که سرهایشان از قدس، پیش روی محراب داخلی، دیده می‌شد، امّا از بیرون دیده نمی‌شد؛ و تا به امروز در آنجا هستند. ⁹در صندوق چیزی نبود جز آن دو لوح سنگی که موسی در حوریب در آن نهاد، آنجا که پدر ما هنگام بیرون آمدن بنی‌اسرائیل از سرزمین مصر با ایشان عهد بست. ¹⁰و چون کاهنان از قدس بیرون آمدند، ابر خانهٔ پدر ما را پُر ساخت، ¹¹چنان‌که کاهنان به سبب آن ابر نتوانستند برای خدمت بایستند، زیرا جلال پدر ما خانه‌اش را پُر کرده بود.

¹²آنگاه سلیمان گفت: «پدر ما فرموده است که در تاریکی غلیظ ساکن خواهد شد. ¹³به‌راستی برای تو خانه‌ای رفیع بنا کرده‌ام، مکانی تا در آن تا به ابد ساکن شوی.»

¹⁴آنگاه پادشاه روی برگردانید و تمامی جماعت اسرائیل را برکت داد، در حالی که تمامی جماعت اسرائیل ایستاده بودند. ¹⁵و گفت: «متبارک باد پدر ما، خدای اسرائیل، که به دهان خود به پدرم داوود سخن گفت و به دست خود آن را به انجام رسانید، و فرمود: ¹⁶‹از روزی که قوم خود اسرائیل را از مصر بیرون آوردم، هیچ شهری از میان همهٔ قبایل اسرائیل برنگزیدم تا خانه‌ای برای نام من بنا شود؛ امّا داوود را برگزیدم تا بر قوم من اسرائیل باشد.›

¹⁷و در دل پدرم داوود بود که خانه‌ای برای نام پدر ما، خدای اسرائیل، بنا کند.

¹⁸امّا پدر ما به پدرم داوود گفت: ‹چون در دل تو بود که خانه‌ای برای نام من بنا کنی، نیکو کردی که این در دل تو بود. ¹⁹امّا تو خانه را بنا نخواهی کرد؛ بلکه پسرت که از صُلب تو بیرون می‌آید، او خانه را برای نام من بنا خواهد کرد.›

²⁰و پدر ما کلامی را که گفته بود، به‌جا آورد؛ زیرا من به‌جای پدرم داوود برخاسته‌ام و بر تخت اسرائیل نشسته‌ام، چنان‌که وعده داد، و خانه را برای نام پدر ما، خدای اسرائیل، بنا کرده‌ام. ²¹و در آنجا مکانی برای صندوق تعیین کرده‌ام که عهد پدر ما در آن است، همان عهدی که با پدران ما بست، هنگامی که ایشان را از مصر بیرون آورد.»

دعای سلیمان به حضور پدر

²²آنگاه سلیمان پیش روی مذبح پدر ما، در برابر تمامی جماعت اسرائیل ایستاد و دست‌های خود را به‌سوی آسمان گشود، ²³و گفت: «ای پدر ما، ای خدای اسرائیل، خدایی مانند تو نه در آسمان بالا و نه بر زمین پایین نیست، که عهد و محبتِ پایدار را برای بندگانت که با تمامی دل به حضور تو رفتار می‌کنند، نگاه می‌داری. ²⁴تو وعده‌ای را که به بنده‌ات، پدرم داوود دادی، نگاه داشتی؛ آنچه به دهان خود گفتی، به دست خود در این روز به انجام رسانیدی.

²⁵پس اکنون ای پدر ما، ای خدای اسرائیل، آنچه را به بنده‌ات، پدرم داوود وعده دادی و گفتی، برایش نگاه دار: ‹تو را هرگز کسی که پیش روی من بر تخت اسرائیل بنشیند کم نخواهد شد، به شرطی که فرزندانت راه خود را نگاه دارند تا به حضور من رفتار کنند، چنان‌که تو به حضور من رفتار کرده‌ای.› ²⁶و اکنون ای پدر ما، ای خدای اسرائیل، کلامی را که به بنده‌ات، پدرم داوود گفتی، استوار گردان.

²⁷امّا آیا پدر ما به‌راستی بر زمین ساکن خواهد شد؟ اینک آسمان‌ها و آسمانِ آسمان‌ها گنجایش تو را ندارند، چه رسد به این خانه‌ای که من بنا کرده‌ام! ²⁸با این حال، ای پدر من، به دعا و التماس بنده‌ات توجه فرما، تا فریاد و دعایی را که بنده‌ات امروز به حضور تو می‌کند، بشنوی.

²⁹چشمانت شب و روز بر این خانه گشوده باشد، بر این مکان که درباره‌اش گفتی: ‹نام من در آنجا خواهد بود›، تا دعایی را که بنده‌ات به‌سوی این مکان می‌کند، بشنوی. ³⁰و التماس بنده‌ات و قوم خود اسرائیل را که به‌سوی این مکان دعا می‌کنند، بشنو؛ از آسمان که مکان سکونت توست بشنو، و چون شنیدی، بیامرز.

³¹اگر کسی به همسایه‌اش گناه کند و از او خواسته شود که سوگند یاد کند، و بیاید و پیش مذبح تو در این خانه سوگند خورد، ³²آنگاه از آسمان بشنو و عمل کن، و بندگانت را داوری کن: شریر را محکوم ساز و رفتارش را بر سر خودش بازگردان، و عادل را تبرئه کن و او را برحسب عدالتش پاداش ده.

³³هنگامی که قوم تو اسرائیل به سبب گناهی که به تو ورزیده‌اند، از دشمن شکست خورند، و آنگاه به‌سوی تو بازگردند و نام تو را اعتراف کنند و در این خانه نزد تو دعا و التماس کنند، ³⁴آنگاه از آسمان بشنو و گناه قوم خود اسرائیل را بیامرز و ایشان را به زمینی که به پدرانشان دادی، بازگردان.

³⁵هنگامی که آسمان بسته شود و باران نبارد، به سبب گناهی که به تو ورزیده‌اند، و ایشان به‌سوی این مکان دعا کنند و نام تو را اعتراف کنند و به سبب رنجی که بر ایشان آوردی، از گناه خود بازگردند، ³⁶آنگاه از آسمان بشنو و گناه بندگانت، قوم خود اسرائیل را بیامرز، و راه نیکو را که باید در آن رفتار کنند به ایشان بیاموز؛ و بر زمین خود که آن را به قوم خود به میراث دادی، باران بفرست.

³⁷اگر در آن سرزمین قحطی یا وبا یا باد سوزان یا کپک یا ملخ یا کرم پدید آید؛ اگر دشمن ایشان را در دروازه‌هایشان محاصره کند—هر بلا یا بیماری که باشد، ³⁸هر دعا و التماسی که هر کس از تمامی قوم تو اسرائیل بکند، در حالی که هر یک به رنج دل خود آگاه است و دست‌های خود را به‌سوی این خانه می‌گشاید، ³⁹آنگاه از آسمان که مکان سکونت توست بشنو، و بیامرز و عمل کن، و به هر کس برحسب همهٔ راه‌هایش عطا فرما، زیرا تو دل او را می‌شناسی—چون تنها تو دل همهٔ آدمیان را می‌شناسی، ⁴⁰تا در تمام روزهایی که بر زمینی که به پدران ما دادی زندگی می‌کنند، از تو بترسند.

⁴¹و نیز غریبه‌ای که از قوم تو اسرائیل نیست، بلکه به‌خاطر نام تو از سرزمینی دور می‌آید— ⁴²زیرا آوازهٔ نام عظیم تو و دست توانا و بازوی افراشتهٔ تو را خواهند شنید—چون بیاید و به‌سوی این خانه دعا کند، ⁴³از آسمان که مکان سکونت توست بشنو و بر طبق هر آنچه آن غریبه از تو بخواهد عمل کن، تا همهٔ قوم‌های زمین نام تو را بشناسند و مانند قوم تو اسرائیل از تو بترسند، و بدانند که این خانه‌ای که بنا کرده‌ام، به نام تو خوانده می‌شود.

⁴⁴هنگامی که قوم تو برای جنگ با دشمن خود بیرون روند، به هر راهی که ایشان را بفرستی، و به‌سوی شهری که برگزیده‌ای و خانه‌ای که برای نام تو بنا کرده‌ام، نزد پدر ما دعا کنند، ⁴⁵آنگاه دعا و التماس ایشان را از آسمان بشنو و داد ایشان را بستان.

⁴⁶هنگامی که به تو گناه ورزند—زیرا کسی نیست که گناه نکند—و تو بر ایشان خشمگین شوی و ایشان را به دست دشمن تسلیم کنی، و اسیرکنندگان، ایشان را به سرزمین دشمن، دور یا نزدیک، به اسیری ببرند،

⁴⁷امّا اگر در سرزمینی که در آن اسیرند به خود آیند و بازگردند و در سرزمین اسیرکنندگانشان نزد تو التماس کنند و بگویند: ‹گناه کرده‌ایم و خطا ورزیده‌ایم و شرارت نموده‌ایم›، ⁴⁸و اگر در سرزمین اسیرکنندگانشان با تمامی دل و تمامی جان خود به‌سوی تو بازگردند و به‌سوی سرزمینشان که به پدرانشان دادی و شهری که برگزیدی و خانه‌ای که برای نام تو بنا کرده‌ام، نزد تو دعا کنند، ⁴⁹آنگاه دعا و التماس ایشان را از آسمان که مکان سکونت توست بشنو و داد ایشان را بستان، ⁵⁰و قوم خود را که به تو گناه ورزیده‌اند بیامرز، و همهٔ خطاهایی را که در حق تو کرده‌اند ببخش، و به ایشان در نظر اسیرکنندگانشان شفقت عطا کن، تا اسیرکنندگان بر ایشان شفقت نمایند، ⁵¹زیرا ایشان قوم تو و میراث تواند که ایشان را از مصر، از میان کورهٔ آهن، بیرون آوردی. ⁵²چشمانت به التماس بنده‌ات و التماس قوم تو اسرائیل گشوده باشد، تا هر گاه تو را بخوانند، ایشان را بشنوی. ⁵³زیرا تو ایشان را از میان همهٔ قوم‌های زمین برای خود جدا ساختی تا میراث تو باشند، چنان‌که به‌واسطهٔ بنده‌ات موسی گفتی، هنگامی که پدران ما را از مصر بیرون آوردی، ای پدرِ قادرِ متعال.»

سلیمان جماعت را برکت می‌دهد

⁵⁴و چون سلیمان از کردن تمامی این دعا و التماس نزد پدر ما فارغ شد، از پیش مذبح پدر ما، جایی که زانو زده و دست‌های خود را به‌سوی آسمان گشوده بود، برخاست. ⁵⁵و ایستاد و تمامی جماعت اسرائیل را به آواز بلند برکت داد و گفت:

⁵⁶«متبارک باد پدر ما که قوم خود اسرائیل را موافق هر آنچه وعده داده بود، آرامی بخشید. از تمامی وعده‌های نیکویی که به‌واسطهٔ بنده‌اش موسی داده بود، یک کلام هم به زمین نیفتاد. ⁵⁷پدر ما با ما باشد، چنان‌که با پدران ما بود؛ و ما را هرگز وا نگذارد و ترک نکند، ⁵⁸و دل‌های ما را به‌سوی خود مایل گرداند تا در تمامی راه‌هایش رفتار کنیم و اوامر و فرایض و احکام او را که به پدران ما امر فرمود، نگاه داریم. ⁵⁹و این سخنان من که با آنها نزد پدر ما التماس کردم، شب و روز نزد پدر ما نزدیک باشد، تا داد بنده‌اش و داد قوم خود اسرائیل را، برحسب نیاز هر روز، بستاند، ⁶⁰تا همهٔ قوم‌های زمین بدانند که پدر ما خداست و دیگری نیست.

⁶¹پس بگذارید دل شما به‌تمامی با پدر ما باشد تا در فرایض او رفتار کنید و اوامرش را مانند امروز نگاه دارید.»

خانه به پدر وقف می‌شود

⁶²آنگاه پادشاه و تمامی اسرائیل با او به حضور پدر ما قربانی‌ها گذرانیدند. ⁶³و سلیمان برای قربانی سلامتی که به پدر ما گذرانید، بیست‌ودو هزار گاو و صد و بیست هزار گوسفند تقدیم کرد. پس پادشاه و تمامی بنی‌اسرائیل خانهٔ پدر ما را وقف کردند. ⁶⁴در همان روز پادشاه میان صحن را که پیش روی خانهٔ پدر ما بود، تقدیس کرد، زیرا در آنجا قربانی سوختنی و هدیهٔ آردی و پیه قربانی‌های سلامتی را گذرانید، چون مذبح برنجینی که پیش روی پدر ما بود، برای گنجایش قربانی سوختنی و هدیهٔ آردی و پیه قربانی‌های سلامتی بسیار کوچک بود.

⁶⁵پس سلیمان در آن وقت عید را نگاه داشت و تمامی اسرائیل با او—جماعتی بس بزرگ، از لِبو حَمات تا وادی مصر—به حضور پدر ما هفت روز و باز هفت روز دیگر، یعنی چهارده روز، برپا داشتند. ^a a v65 لِبو حَمات در دورترین شمال و وادی مصر در دورترین جنوب، تمامی طول سرزمین را نشان می‌داد؛ پس مردم از هر گوشهٔ اسرائیل آمدند. ⁶⁶و در روز هشتم، قوم را مرخص کرد. ایشان پادشاه را برکت دادند و به خیمه‌های خود رفتند، شادمان و خوش‌دل به‌سبب همهٔ آن نیکویی که پدر ما به بنده‌اش داوود و به قوم خود اسرائیل کرده بود.