اول پادشاهان 9

9 ¹چون سلیمان از بنای خانهٔ پدر ما، کاخ سلطنتی و هر آنچه در دل داشت که انجام دهد فارغ شد، ²پدر ما بار دوم بر او ظاهر شد، چنان‌که در جِبعون بر او ظاهر شده بود.

³و پدر ما به او گفت: «دعا و التماس تو را که به حضور من به‌جا آوردی شنیده‌ام. این خانه‌ای را که بنا کرده‌ای تقدیس نموده‌ام تا نام خود را تا به ابد در آنجا بگذارم؛ چشمان و دل من همیشه در آنجا خواهد بود. ⁴و اما تو، اگر همچون پدرت داوود با تمامی دل و راستی به حضور من سلوک کنی و هر آنچه تو را امر فرموده‌ام به‌جا آوری و فرایض و احکام مرا نگاه داری، ⁵آنگاه تخت سلطنت تو را بر اسرائیل تا به ابد پایدار خواهم ساخت، چنان‌که به پدرت داوود وعده دادم و گفتم: ‹کسی که بر تخت اسرائیل بنشیند از تو منقطع نخواهد شد.›

⁶«اما اگر تو یا فرزندانتان از پیروی من روی برگردانید و احکام و فرایضی را که به شما داده‌ام نگاه ندارید، و رفته خدایان دیگر را عبادت و پرستش کنید، ⁷آنگاه اسرائیل را از زمینی که به ایشان داده‌ام منقطع خواهم ساخت، و این معبدی را که برای نام خود تقدیس نموده‌ام از حضور خویش دور خواهم افکند؛ و اسرائیل در میان همهٔ قوم‌ها ضرب‌المثل و مسخره خواهد شد. ⁸و این خانه به تلی از خرابه بدل خواهد گشت؛ هر که از کنارش بگذرد حیران شده، صفیر خواهد زد و خواهد پرسید: ‹چرا خداوند با این سرزمین و این خانه چنین کرده است؟› ⁹و خواهند گفت: ‹از آن رو که خداوند، خدای خود را که پدرانشان را از سرزمین مصر بیرون آورد ترک کردند و به خدایان دیگر متوسل شده، آنها را سجده و عبادت نمودند؛ پس خداوند تمامی این بلا را بر ایشان آورد.›»

شهرها، کار اجباری و کشتی‌های سلیمان

¹⁰پس از بیست سال، سلیمان آن دو خانه، یعنی خانهٔ پدر ما و کاخ سلطنتی را بنا کرده بود. ¹¹حیرام، پادشاه صور، چوب سرو و صنوبر و طلایی را که سلیمان می‌خواست فراهم آورده بود؛ آنگاه سلیمانِ پادشاه بیست شهر در جلیل به حیرام داد. ¹²حیرام از صور آمد تا شهرهایی را که سلیمان به او داده بود ببیند، اما آنها را نپسندید. ¹³و گفت: «ای برادرم، این چه شهرهایی است که به من داده‌ای؟» پس آنها را سرزمین کابول نامید که تا به امروز نامشان همان است. ^a a v13 کابول به کلمهٔ عبری «مانند هیچ» یا «بی‌ارزش» شباهت دارد ــ داوری بی‌پردهٔ حیرام دربارهٔ آن شهرها. ¹⁴و حیرام حدود چهار تُن طلا برای پادشاه فرستاده بود.

¹⁵و این است شرح کار اجباری‌ای که سلیمانِ پادشاه برای بنای خانهٔ پدر ما و کاخ خود و مِلّو و حصار اورشلیم و حاصور و مِجِدّو و جِزِر به بیگاری گرفت. ¹⁶فرعون، پادشاه مصر، برآمده جِزِر را تسخیر کرده و به آتش سوزانیده و ساکنان کنعانی آن را کشته و آن را همچون جهیزیه به دختر خود، همسر سلیمان، بخشیده بود. ¹⁷پس سلیمان جِزِر و بیت‌حورونِ پایین، ¹⁸و بَعلَت و تامار را در بیابان، در همان سرزمین، بازسازی کرد، ¹⁹و نیز همهٔ شهرهای انبار سلیمان و شهرهای ارابه‌ها و سوارانش و هر آنچه را که دلش می‌خواست در اورشلیم و لبنان و سراسر قلمرو فرمانروایی‌اش بنا کند. ²⁰و اما تمامی کسانی که از اموری‌ها و حِتّی‌ها و فِرِزّی‌ها و حِوّی‌ها و یبوسی‌ها باقی مانده بودند و از اسرائیلیان نبودند، ²¹یعنی نسل ایشان که پس از آنها در آن سرزمین باقی مانده بودند و اسرائیل نتوانسته بود ایشان را بالکل نابود کند، سلیمان آنان را برای کار اجباری به بیگاری گرفت، چنان‌که تا به امروز چنین‌اند. ²²اما سلیمان هیچ‌یک از اسرائیلیان را به بردگی نگرفت؛ بلکه ایشان سربازان و خادمان و صاحب‌منصبان و سرداران و سرهنگان و فرماندهان ارابه‌ها و سوارانش بودند. ²³و اینان رؤسای صاحب‌منصبانِ سلیمان بر آن کار بودند: پانصد و پنجاه تن که بر کارگران نظارت می‌کردند.

²⁴هنگامی که دختر فرعون از شهر داوود به خانه‌ای که سلیمان برایش بنا کرده بود نقل مکان کرد، سلیمان مِلّو را بنا نمود.

²⁵و سلیمان سالی سه بار قربانی‌های سوختنی و سلامتی بر مذبحی که برای پدر ما بنا کرده بود تقدیم می‌کرد و همراه با قربانی‌ها به حضور او بخور می‌سوزانید. بدین‌سان او خانه را به اتمام رسانید.

²⁶و سلیمانِ پادشاه در عِصیون‌جابر که نزدیک ایلوت بر کرانهٔ دریای سرخ در سرزمین اَدوم است، کشتی‌هایی نیز بنا کرد. ²⁷و حیرام خادمان خود، یعنی ملوانانی را که دریا را می‌شناختند، همراه با خادمان سلیمان با آن ناوگان فرستاد. ²⁸و ایشان به اوفیر رفتند و حدود شانزده تُن طلا از آنجا برگرفتند و آن را نزد سلیمانِ پادشاه آوردند.