Rama kita Paring Wangsulan marang Pandongane Prabu Suleman

Rama kita mangsuli pandongané Suleman kanthi prasetya lan pènget: asmané bakal dumunung ing kono ing salawasé, nanging manawa Israèl nyembah allah liya, padaleman iku bakal dadi reruntuhan lan dadi paribasan. Banjur bab iki nyathet pambangunané Suleman, kerja paksa, lan kapal-kapalé kang nggawa emas.

Pasal 9.

Bareng Prabu Suleman wis rampung mbangun padalemane Rama kita, kedhaton karajan, lan samubarang kang dikarepake, Rama kita banjur ngatingal marang Prabu Suleman kaping pindho, kaya anggone wis ngatingal marang panjenengane ana ing Gibeon.

Rama kita banjur ngandika marang panjenengane: “Aku wis midhanget pandongamu lan panyuwunmu kang koaturake ana ing ngarsaKu. Padaleman kang kobangun iki wis Daksucekake, supaya asmaKu manggon ing kono ing salawase; paningalKu lan panggalihKu bakal tansah ana ing kono. Dene kowe, yen kowe lumaku ana ing ngarsaKu kaya bapakmu, Prabu Dawud, kanthi gembleng ing ati lan jujur, nindakake samubarang kang wis Dakdhawuhake sarta netepi katetepan lan pranatanKu, Aku bakal nyantosakake dhampar karajanmu ing Israel ing salawase, kaya kang wis Dakprasetyakake marang bapakmu Dawud: ‘Kowe ora bakal nganti kekurangan wong kang nglenggahi dhampar karajan Israel.’”

“Nanging yen kowe utawa anak-anakmu padha nyingkur Aku, ora netepi pepakon lan katetepan kang wis Dakparingake marang kowe, sarta padha ngabekti marang allah-allah liya lan padha nyembah marang iku, Israel bakal Daksirnakake saka tanah kang wis Dakparingake marang wong-wong mau, lan padaleman kang wis Daksucekake kanggo asmaKu iki bakal Dakbuwang saka ngarsaKu; temah Israel bakal dadi paribasan lan pepoyokan ana ing antarane sakabehing bangsa. Padaleman iki bakal dadi jugrugan; saben wong kang liwat bakal padha kaget lan mbekos, pitakone, ‘Yagene Sang Yehuwah nindakake kang mangkono iki marang tanah lan padaleman iki?’ Wong-wong bakal padha mangsuli, ‘Amarga padha nyingkur marang Sang Yehuwah, Allahe, kang wis ngentasake para leluhure saka ing tanah Mesir, banjur padha nganut marang allah-allah liya, sarta padha sujud lan ngabekti marang iku—mulane Sang Yehuwah ndhatengake sakehing bilai iki marang wong-wong mau.’”

Kutha-kutha, Pagawean Peksan, lan Prau-praune Prabu Suleman

Sawuse rong puluh taun, Prabu Suleman wis ngrampungake mbangun padaleman loro mau—padalemane Rama kita lan kedhaton karajan. Hiram, ratu ing Tirus, wis nyedhiyani Prabu Suleman kayu cedhar, kayu cemara, lan emas sapira kang dikarepake; mulane Prabu Suleman menehi kutha rong puluh marang Hiram ana ing tanah Galilea. Hiram banjur teka saka Tirus arep ndeleng kutha-kutha kang diwenehake Suleman mau, nanging kutha-kutha iku ora ndadekake renaning atine. Pitakone: “Kutha-kutha apa ta iki, kang kowenehake marang aku, sadulurku?” Mulane kutha-kutha mau dijenengake tanah Kabul, kang isih dadi jenenge nganti saiki. ^a Hiram wis ngirimake emas kira-kira patang ton marang Sang Prabu.

Iki cathetan bab para wong kang kena ing kerja peksan, kang diklumpukake dening Prabu Suleman kanggo mbangun padalemane Rama kita, kedhatone dhewe, Milo, baluwartine Yerusalem, Hazor, Megido, lan Gezer. Sadurunge, Firaun, ratu ing Mesir, wis maju perang, ngrebut Gezer, banjur diobong, sarta wong Kanaan kang manggon ing kono dipateni, nuli kutha mau diwenehake minangka mas kawin kanggo putrine, yaiku garwane Suleman. Mulane Suleman mbangun maneh Gezer lan Bet-horon Ngisor, Baalat, lan Tamar ing ara-ara samun, ing sajroning tanah kono, sarta sakabehing kutha gudhang darbeke Suleman, kutha-kutha kanggo kreta-kreta perange lan prajurit jarane, apadene samubarang kang dikarepake dibangun ana ing Yerusalem, ing Libanon, lan ing saindenging tanah kang diereh. Dene isih ana wong-wong kang kari saka bangsa Amori, Het, Feris, Hewi, lan Yebus, kang dudu wong Israel, yaiku para turune kang isih kari ana ing tanah kono, kang ora bisa disirnakake babar pisan dening wong Israel, iku kabeh diklumpukake dening Suleman kanggo kerja peksan—kaya kang isih kelakon nganti saiki. Nanging Suleman ora ndadekake wong Israel siji-sijia dadi batur tukon; wong-wong mau padha dadi prajurite, abdine, panggedhene, senapatine, para perwirane, sarta panggedhening para prajurit kreta lan prajurit jarane. Iki para panggedhe kang ngawasi pagaweane Suleman: cacahe 550, kang nindhihi para wong kang padha nyambut gawe.

Bareng putrine Firaun wis boyong saka Kuthane Dawud menyang padaleman kang digawekake Suleman, Suleman banjur mbangun Milo.

Ping telu saben taun Suleman nyaosake kurban obaran lan kurban slametan ana ing misbyah kang digawe kanggo Rama kita, sarta ngobong dupa ana ing ngarsane Rama kita bebarengan karo kurban-kurban mau. Mangkono anggone ngrampungake padaleman iku.

Prabu Suleman uga yasa prau-prau ana ing Ezion-geber, cedhak Elot ing pinggiring Segara Abang, ing tanah Edom. Hiram banjur ngutus para abdine melu numpak prau-prau mau, yaiku para klasi kang wasis ing bab segara, bebarengan karo para abdine Suleman. Wong-wong mau banjur padha lelayaran menyang Ofir, njupuk emas kira-kira nembelas ton saka kono, nuli dicaosake marang Prabu Suleman.