Sang Ratu ing Syeba Ngupaya Kawicaksanan

Ratu ing Syéba teka arep nyoba kawicaksanan kang diparingaké déning Rama kita marang Suleman, lan bali kanthi gumun nganti kélangan napas, matur yèn pawarta kang dirungu durung ana separoné. Emas, gadhing, tamèng, lan jaran numpuk nganti salaka ora ana ajiné ing Yérusalèm, lan kabèh ratu ngupaya sowan.

Pasal 10.

Nalika sang ratu ing Syeba krungu misuwure Prabu Suleman, kang gegandhengan karo asmane Rama kita, panjenengane banjur teka arep nyoba Suleman nganggo pitakon-pitakon kang angel. Panjenengane teka ing Yerusalem kanthi rombongan kang gedhe banget — unta-unta kang momot rempah-rempah, mas akeh banget, lan watu-watu adi. Bareng wis ketemu Prabu Suleman, panjenengane nyritakake sakabehe kang ana ing atine. Prabu Suleman mangsuli sakabehe pitakone; ora ana prakara kang angel banget nganti sang prabu ora bisa nerangake marang panjenengane. Bareng sang ratu ing Syeba weruh sakabehe kawicaksanane Prabu Suleman lan omah kang didegake, panganan ing mejane, para punggawane kang padha lungguh, para abdine kang padha ngladeni nganggo sandhangane, para juru-ngunjuke, lan kurban obongan kang disaosake ing Padalemane Rama kita — temahan panjenengane kelangan semangat. Panjenengane matur marang sang prabu: “Pawartos ingkang kula pireng wonten ing nagari kula piyambak bab pangandika saha kawicaksanan panjenengan punika leres. Kula boten pitados dhateng pawartos-pawartos wau ngantos kula piyambak dhateng mriki lan ningali piyambak kanthi mripat kula. Malah saperanganipun kemawon dereng dipuncriyosaken dhateng kula! Kawicaksanan saha kamakmuran panjenengan ngungkuli pawartos ingkang kula pireng. Begja temen tiyang-tiyang panjenengan! Begja temen para abdi panjenengan punika ingkang tansah ngadhep wonten ing ngarsa panjenengan saha mireng kawicaksanan panjenengan! Pinujia Sang Yehuwah Allah panjenengan, ingkang rena ing panggalih dhateng panjenengan sarta nglenggahaken panjenengan wonten ing dhampar karajan Israel! Awit Sang Yehuwah tansah ngasihi Israel ing salami-laminipun, mila panjenengan kadadosaken ratu supados nindakaken kaadilan saha kaleresan.” Panjenengane banjur ngaturake marang sang prabu mas kurang luwih patang ton, rempah-rempah akeh banget, lan watu-watu adi. Ora tau ana maneh rempah-rempah samono akehe kaya kang diaturake sang ratu ing Syeba marang Prabu Suleman.

Baita-baitane Hiram, kang nggawa mas saka Ofir, uga nggawa kayu almug akeh banget lan watu-watu adi saka Ofir. Sang prabu ndadekake kayu almug mau dadi cagak kanggo Padalemane Rama kita lan kadhatone sang prabu, sarta dadi clempung lan harp kanggo para penyanyi. Ora tau ana maneh kayu almug kaya mangkono kang teka utawa kadeleng nganti saiki.

Prabu Suleman ngganjar sang ratu ing Syeba sakabehe kang dikarepake, apa wae kang dijaluk, kajaba paweweh saka kaloman karajane. Banjur sang ratu bali menyang nagarane dhewe, dalah para abdine.

Kamulyane Prabu Suleman, Peparinge Sang Rama

Boboting mas kang mlebu marang Prabu Suleman sajrone setaun kurang luwih selawe ton, durung kalebu pametu saka para sudagar, bathine para among dagang, sakabehe raja ing Arab, lan para bupati ing nagara kono. Prabu Suleman gawe tameng gedhe rong atus iji saka mas tempaan, saben tameng kira-kira limalas pon mas. Panjenengane uga gawe tameng cilik telung atus iji saka mas tempaan, saben tameng kira-kira telu seprapat pon; sang prabu nyelehake tameng-tameng mau ing Gedhong Alas Libanon. Sang prabu uga gawe dhampar gedhe saka gadhing lan dilapisi mas kang paling murni. Dhampar iku ana undhak-undhakane nem, lan pucuke ing sisih mburi mawa wangun bunder. Ing saben sisihe lungguhan ana sendhenan kanggo tangan, lan ing sacedhake ngadeg singa loro. Singa rolas padha ngadeg ing undhak-undhakan nem iku, siji ing saben pungkasane. Ora tau ana barang kaya mangkono kang digawe kanggo karajan endi wae. Sakabehe prabot ngombe Prabu Suleman digawe saka mas, lan sakabehe prabot ing Gedhong Alas Libanon digawe saka mas murni. Ora ana siji-sijia kang saka salaka; ing jamane Prabu Suleman salaka dianggep ora aji. Sang prabu nduweni baita-baita dagang ing segara bebarengan karo baita-baitane Hiram. Saben telung taun sepisan baita-baita mau bali nggawa mas, salaka, gadhing, kethek, lan munyuk gedhe.

Dadi Prabu Suleman ngungkuli sakabehe raja ing bumi ing bab kasugihan lan kawicaksanan. Wong sajagad kabeh padha ngupaya bisa ketemu Prabu Suleman, supaya krungu kawicaksanan kang wis diparingake dening Rama kita ing atine. Taun saben taun saben wong padha nggawa pisungsunge: barang-barang saka salaka lan mas, sandhangan, gegaman, rempah-rempah, jaran, lan bihal.

Prabu Suleman nglumpukake kreta perang lan prajurit jaranan: kreta perang sewu patang atus lan prajurit jaranan rolas ewu, kang dumunung ing kutha-kutha panggonan kreta perang lan ana ing sacedhake sang prabu ing Yerusalem. Sang prabu ndadekake salaka umume kaya watu ing Yerusalem, lan kayu eres akehe kaya wit ara-anjir ing tanah ngare. Jaran-jarane Prabu Suleman asale saka Mesir lan Kue; para sudagare sang prabu padha tuku jaran-jaran mau saka Kue miturut regane pasar. Saben kreta perang diimpor saka Mesir kanthi rega kira-kira limalas pon salaka, lan saben jaran kira-kira patang pon; lan lumantar para sudagar mau kreta perang lan jaran-jaran iku padha dikirim marang sakabehe raja wong Het lan Aram.