سبا جي راڻيءَ جي حڪمت جي ڳولا

سبا جي راڻي اسان جي پيءُ پاران سليمان کي ڏنل ڏاهپ کي پرکڻ اچي ٿي ۽ حيران ٿي موٽي ٿي، چوي ٿي ته جيڪي ٻڌو هو اهو اڌ به نه هو. سون، هاٿي ڏند، ڍالون ۽ گهوڙا ايترا گڏ ٿين ٿا جو يروشلم ۾ چاندي جو ڪو قدر نه رهي، ۽ هر بادشاهه سندس ملاقات جو طالب ٿئي ٿو.

باب 10.

جڏهن سبا جي راڻيءَ سليمان جي شهرت ٻڌي، جيڪا اسان جي پيءُ جي نالي سان ڳنڍيل هئي، تڏهن هوءَ کيس ڏکين سوالن سان آزمائڻ آئي. هوءَ تمام وڏي قافلي سان يروشلم آئي، جنهن ۾ اُٺن تي خوشبوءِ وارا مصالحا، گھڻو سارو سون ۽ قيمتي پٿر لڏيل هئا. سليمان وٽ پهچي، جيڪي ڪجهه سندس دل ۾ هو سو سڀ کيس ٻڌايائين. سليمان سندس سڀني سوالن جا جواب ڏنا؛ ڪابه ڳالهه بادشاهه کان ايتري ڳجھي نہ هئي جو هو کيس سمجهائي نہ سگھي. جڏهن سبا جي راڻيءَ سليمان جي سموري حڪمت ۽ سندس ٺهرايل گھر کي ڏٺو، سندس دسترخوان جو کاڌو، سندس عملدارن جو ويٺل هجڻ، سندس خادمن جو پنهنجين پوشاڪن ۾ خدمت ڪرڻ، سندس ساقين ۽ اسان جي پيءُ جي گھر ۾ سندس چاڙهيل سوختني قربانيون ڏٺائين، تڏهن هوءَ حيرت ۾ غرق ٿي وئي. بادشاهه کي چيائين تہ ”جيڪا خبر مون پنهنجي ملڪ ۾ تنهنجين ڳالهين ۽ تنهنجي حڪمت بابت ٻڌي هئي، سا سچي هئي. جيستائين مون اچي پنهنجين اکين سان نہ ڏٺو، تيستائين مون انهن خبرن تي ويساھ نہ ڪيو. اڌ بہ مون کي نہ ٻڌايو ويو هو! تنهنجي حڪمت ۽ خوشحالي انهيءَ خبر کان وڌيڪ آهي جيڪا مون ٻڌي هئي. ڪيڏا خوش نصيب آهن تنهنجا ماڻهو! ڪيڏا خوش نصيب آهن تنهنجا هي نوڪر جيڪي هميشه تنهنجي اڳيان بيھي تنهنجي حڪمت ٻڌن ٿا! مبارڪ هجي خداوند، تنهنجو خدا، جنهن تو تي راضي ٿي توکي اسرائيل جي تخت تي ويھاريو! ڇاڪاڻ تہ خداوند اسرائيل کي هميشه لاءِ پيار ڪيو، تنهنڪري هن توکي بادشاهه بڻايو تہ تون انصاف ۽ سچائي ڪرين.“ بادشاهه کي اٽڪل چار ٽن سون، گھڻا سارا مصالحا ۽ قيمتي پٿر ڏنائين. ڪڏهن بہ ايترا مصالحا وري نہ آيا جيترا سبا جي راڻيءَ بادشاهه سليمان کي ڏنا هئا.

حيرام جي بحري بيڙي، جيڪا اوفير کان سون کڻي آئي، تنهن اوفير کان گھڻو سارو الموگ جو ڪاٺ ۽ قيمتي پٿر بہ آندا. بادشاهه الموگ جي ڪاٺ مان اسان جي پيءُ جي گھر ۽ بادشاهه جي محل لاءِ ٿنڀا، ۽ ڳائڻ وارن لاءِ ستار ۽ بربط ٺاھيا. اهڙو الموگ جو ڪاٺ وري نہ ڪڏهن آيو ۽ نہ ڏٺو ويو.

بادشاهه سليمان سبا جي راڻيءَ کي اهو سڀ ڪجهه ڏنو جيڪو هن چاهيو ۽ جيڪو گھريائين، ان کان سواءِ اهو بہ ڏنو جيڪو پنهنجي شاهي سخاوت مان ڏنائينس. پوءِ هوءَ پنهنجن نوڪرن سميت پنهنجي ملڪ ڏانهن موٽي وئي.

سليمان جو شان ۽ شوڪت، پيءُ جي عطا

هڪ ئي سال ۾ سليمان وٽ جيڪو سون آيو، تنهن جو وزن اٽڪل پنجويھ ٽن هو، ان کان سواءِ واپارين جي محصول، سوداگرن جي نفعي، عرب جي سڀني بادشاهن ۽ ملڪ جي گورنرن مان ملندڙ آمدني بہ هئي. بادشاهه سليمان ڪُٽيل سون جون ٻه سؤ وڏيون ڍالون ٺاھيائين؛ هر هڪ ڍال ۾ اٽڪل پندرهن پائونڊ سون هو. ٽي سؤ ننڍيون ڍالون بہ ڪُٽيل سون جون ٺاھيائين، هر هڪ ۾ اٽڪل پوڻا چار پائونڊ سون هو؛ بادشاهه انهن کي لبنان جي ٻيلي واري گھر ۾ رکيو. بادشاهه هاٿيءَ جي ڏندن جو هڪ وڏو تخت بہ ٺاھيو ۽ ان کي نفيس سون سان مڙهيائين. تخت کي ڇهه ڏاڪا هئا ۽ پويان مٿو گول هو. ويھڻ واري جاءِ جي ٻنهي پاسن تي ٻانهن ٽيڪڻ جا ٽيڪا هئا، ۽ انهن جي ڀرسان ٻه شينهن بيٺل هئا. ڇهن ڏاڪن تي ٻارهن شينهن بيٺل هئا، هر ڏاڪي جي ٻنهي ڇيڙن تي هڪ هڪ. ڪنهن بہ بادشاهي لاءِ ڪڏهن اهڙو ڪجهه نہ ٺهيو هو. بادشاهه سليمان جا سڀ پيئڻ جا ٿانو سون جا هئا، ۽ لبنان جي ٻيلي واري گھر جا سڀ ٿانو خالص سون جا هئا. ڪو بہ چانديءَ جو نہ هو؛ سليمان جي ڏينهن ۾ چاندي ڪنهن ڳڻپ ۾ نہ هئي. بادشاهه جا واپاري جهاز سمنڊ ۾ حيرام جي بيڙي سان گڏ هئا. هر ٽن سالن کانپوءِ اهي سون، چاندي، هاٿيءَ جا ڏند، بندر ۽ لنگور کڻي موٽندا هئا.

سو بادشاهه سليمان دولت ۽ حڪمت ۾ زمين جي سڀني بادشاهن کان وڌي ويو. سڄي زمين جا ماڻهو سليمان جي حضور ۾ اچڻ گھرندا هئا، تہ اها حڪمت ٻڌن جيڪا اسان جي پيءُ سندس دل ۾ رکي هئي. هر سال هر هڪ پنهنجو تحفو کڻي ايندو هو: چانديءَ ۽ سون جون شيون، پوشاڪون، هٿيار، مصالحا، گھوڙا ۽ خچر.

سليمان رٿ ۽ گھوڙي سوار گڏ ڪيا: هڪ هزار چار سؤ رٿ ۽ ٻارهن هزار گھوڙي سوار، جيڪي رٿن جي شهرن ۾ ۽ يروشلم ۾ بادشاهه سان گڏ رکيا ويا. بادشاهه يروشلم ۾ چاندي کي پٿرن جيتري عام ڪيو، ۽ ديودار کي ٽڪرين جي دامن ۾ لڳل جميز-انجيرن جيتري گھڻائي ڏني. سليمان جا گھوڙا مصر ۽ ڪوئي کان ايندا هئا؛ بادشاهه جا سوداگر انهن کي ڪوئي کان بازار جي نرخ تي خريد ڪندا هئا. مصر کان هڪ رٿ اٽڪل پندرهن پائونڊ چانديءَ ۾ ۽ هڪ گھوڙو اٽڪل چار پائونڊ ۾ درآمد ٿيندو هو؛ ۽ انهن ئي سوداگرن جي واسطي اهي رٿ ۽ گھوڙا حتين ۽ ارام جي سڀني بادشاهن ڏانهن ويندا هئا.