Şahbanûya Şebayê Li Şehrezayiyê Digere

Şahbanûya Şebayê tê ku şehrezayiya ku Bavê me da Silêman biceribîne û bêhna wê diçike, dibêje ku nûçeyan ji nîvê wê jî kêmtir gotibûn. Zêr, diranên fîlan, mertal û hesp ewqas kom dibin ku li Orşelîmê zîv bê qîmet dibe, û her padîşah dixwaze were ba wî.

Beş 10.

Gava şahbanûya Şebayê navûdengê Silêman, yê ku bi navê Bavê me ve girêdayî bû, bihîst, ew hat ku wî bi pirsên dijwar biceribîne. Ew bi koçerek pir mezin re hat Orşelîmê — hûtir ku behîvat, pir zêr û kevirên biha hildigirtin. Gava gihîşte Silêman, hemû tiştên di dilê wê de jê re got. Silêman bersiva hemû pirsên wê da; tu tişt ji padîşah re ne ewqas dijwar bû ku jê re rave neke. Gava şahbanûya Şebayê hemû şehrezayiya Silêman û xaniyê ku wî ava kiribû dît, xwarina li ser sifreya wî, rûniştina karbidestên wî, xizmeta xulamên wî bi kincên xwe ve, saqiyên wî, û gorîyên şewitandî yên ku wî li mala Bavê me pêşkêş dikirin — hema bêhna wê çikiya. Wê ji padîşah re got: “Ew nûçeyên ku min li welatê xwe li ser gotinên te û şehrezayiya te bihîstibû, rast bûn. Heta ku ez nehatim û bi çavên xwe nedîtim, min bawerî bi van nûçeyan nedianî. Nîvê wê jî ji min re nehatibû gotin! Şehrezayî û dewlemendiya te ji wê nûçeya ku min bihîstibû zêdetir e. Çiqas bextewar in mirovên te! Çiqas bextewar in ev xulamên te yên ku her dem li pêşiya te disekinin û şehrezayiya te dibihîzin! Pîroz be Xwedayê te Xudan, yê ku ji te razî bû û tu li ser textê Îsraêlê rûniştandî! Ji ber ku Xudan her û her ji Îsraêlê hez kir, ew tu kirî padîşah da ku tu dadperwerî û rastiyê pêk bînî.” Wê nêzîkî çar ton zêr, pir zêde behîvat û kevirên biha dan padîşah. Çu caran ewqas behîvat çênebû wekî ya ku şahbanûya Şebayê da Padîşah Silêman.

Keştiyên Hîram, yên ku ji Ofîrê zêr dianîn, ji Ofîrê pir zêde darên elmûgê û kevirên biha jî anîn. Padîşah darên elmûgê kirin pêbendên mala Bavê me û xaniyê padîşah, û ji bo stranbêjan tembûr û çeng. Ji hingê ve darên elmûgê yên wisa ne hatine ne jî hatine dîtin.

Padîşah Silêman her tiştê ku şahbanûya Şebayê dixwest, her tiştê ku wê dixwest, ji bilî wê ku wî ji bereketa xwe ya padîşahî da wê, da wê. Paşê ew vegeriya welatê xwe, ew û xulamên wê.

Rûmeta Silêman, Diyariya Bavê me

Giraniya zêrê ku di salekê de digihîşte Silêman nêzîkî bîst û pênc ton bû, ji bilî dahata ji bazirganan, qezenca firoşkaran, hemû padîşahên Erebistanê û waliyên welat. Padîşah Silêman 200 mertalên mezin ên ji zêrê kutandî çêkirin, di her yekê de nêzîkî pazdeh lître zêr. Wî 300 mertalên biçûktir ên ji zêrê kutandî çêkirin, her yek nêzîkî 3,75 lître; padîşah ew danîn Mala Daristana Lubnanê. Padîşah textekî mezin ê ji didanê fîlan jî çêkir û ew bi zêrê herî baş pêça. Textê şeş pêpelûk û serekî gilover li paş hebûn. Du ber destan li her aliyê rûniştgehê bûn, bi du şêran ku li tenişta wan disekinîn. Diwanzdeh şêr li ser şeş pêpelûkan disekinîn, li her serî yek. Tu carî ji bo tu padîşahiyekê tiştekî weha nehat çêkirin. Hemû firaqên vexwarinê yên Padîşah Silêman ji zêr bûn, û hemû yên di Mala Daristana Lubnanê de ji zêrê safî bûn. Tu ji zîv ne bûn; di rojên Silêman de zîv wekî tiştekî nedihat hesibandin. Padîşah li deryayê keştiyên bazirganiyê bi keştiyên Hîram re hebûn. Her sê salan carekê ew vedigeriyan û zêr, zîv, didanê fîlan, meymûn û babûn tanîn.

Loma Padîşah Silêman di dewlemendî û şehrezayiyê de ji hemû padîşahên dinyayê derbas bû. Hemû dinya li pêşiya Silêman digeriya, ku şehrezayiya ku Bavê me danîbû dilê wî bibihîze. Sal bi sal her kesî diyariya xwe tanî: tiştên ji zîv û zêr, kincên, çek, behîvat, hesp û hêstir.

Silêman erebeyên şer û siwar kom kirin: 1.400 erebeyên şer û 12.000 siwar, yên ku li bajarên erebeyan û li ba padîşah li Orşelîmê bicih bûbûn. Padîşah li Orşelîmê zîv wekî keviran gelek kir, û darên erzê wekî dara hêjîrê ya daristanên newalê pir kir. Hespên Silêman ji Misrê û ji Kûweyê dihatin; bazirganên padîşah wan ji Kûweyê bi bihayê bazarê dikirîn. Erebeyeke şer ji Misrê bi nêzîkî pazdeh lître zîv û hespek bi nêzîkî çar lître dihat anîn; û bi riya van bazirganan erebeyên şer û hesp ji hemû padîşahên Hîtîtan û Aramê re diçûn.