Κατά Λουκάν 23 FHB Father's Heart Bible™

23 ¹Τότε σηκώθηκε ολόκληρη η σύναξη και τον οδήγησαν μπροστά στον Πιλάτο. ²Άρχισαν να τον κατηγορούν: «Βρήκαμε αυτόν τον άνθρωπο να παραπλανά το έθνος μας, να απαγορεύει την πληρωμή φόρων στον Καίσαρα και να ισχυρίζεται πως είναι ο Χριστός, ένας βασιλιάς».

³Ο Πιλάτος τον ρώτησε: «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;» Εκείνος απάντησε: «Εσύ το λες».

⁴Τότε ο Πιλάτος είπε στους αρχιερείς και στα πλήθη: «Δε βρίσκω καμιά ενοχή σ’ αυτόν τον άνθρωπο».

⁵Αλλά εκείνοι επέμεναν: «Ξεσηκώνει τον λαό, διδάσκοντας σ’ όλη την Ιουδαία, από τη Γαλιλαία ως εδώ».

⁶Όταν το άκουσε αυτό ο Πιλάτος, ρώτησε αν ο άνθρωπος ήταν Γαλιλαίος. ⁷Μαθαίνοντας πως ήταν κάτω από την εξουσία του Ηρώδη, τον έστειλε στον Ηρώδη, που κι ο ίδιος βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα εκείνες τις μέρες.

⁸Βλέποντας τον Ιησού, ο Ηρώδης χάρηκε πολύ· από καιρό ήθελε να τον δει, γιατί είχε ακούσει γι’ αυτόν, κι έλπιζε να τον δει να κάνει κάποιο θαύμα. ⁹Τον ρωτούσε με πολλά λόγια, αλλά ο Ιησούς δεν του έδωσε καμιά απάντηση. ¹⁰Οι αρχιερείς και οι γραμματείς στέκονταν εκεί και τον κατηγορούσαν με σφοδρότητα. ¹¹Ο Ηρώδης και οι στρατιώτες του τον περιφρόνησαν και τον ενέπαιξαν, τον έντυσαν με λαμπρό ρούχο και τον έστειλαν πίσω στον Πιλάτο. ¹²Εκείνη τη μέρα ο Ηρώδης κι ο Πιλάτος έγιναν φίλοι· πρωτύτερα ήταν εχθροί.

¹³Τότε ο Πιλάτος συγκάλεσε τους αρχιερείς, τους άρχοντες και τον λαό, ¹⁴και τους είπε: «Μου φέρατε αυτόν τον άνθρωπο σαν κάποιον που ξεσηκώνει τον λαό. Τον ανέκρινα μπροστά σας και δε βρήκα σ’ αυτόν τον άνθρωπο καμιά ενοχή απ’ όσα τον κατηγορείτε. ¹⁵Ούτε κι ο Ηρώδης, γιατί τον έστειλε πίσω σ’ εμάς. Δείτε, δεν έχει κάνει τίποτα που να του αξίζει θάνατος. ¹⁶Γι’ αυτό θα τον σωφρονίσω και θα τον αφήσω ελεύθερο». ^a a v16 Τα αρχαιότερα χειρόγραφα δεν έχουν εδώ στίχο 17· μεταγενέστερα αντίγραφα προσθέτουν: «Γιατί ήταν υποχρεωμένος να τους αφήνει ελεύθερο έναν φυλακισμένο στη γιορτή». ¹⁸Αλλά όλοι μαζί φώναξαν: «Θάνατος σ’ αυτόν! Άφησέ μας ελεύθερο τον Βαραββά!» ¹⁹έναν άνθρωπο που είχε φυλακιστεί για κάποια εξέγερση που είχε γίνει στην πόλη, και για φόνο.

²⁰Ο Πιλάτος τους μίλησε ξανά, θέλοντας να αφήσει ελεύθερο τον Ιησού, ²¹αλλά εκείνοι φώναζαν συνέχεια: «Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον!»

²²Για τρίτη φορά τους είπε: «Γιατί; Τι κακό έκανε αυτός ο άνθρωπος; Δε βρίσκω σ’ αυτόν καμιά αιτία θανάτου. Γι’ αυτό θα τον τιμωρήσω και θα τον αφήσω ελεύθερο». ²³Αλλά εκείνοι φώναζαν δυνατά, απαιτώντας να σταυρωθεί, και οι φωνές τους επικράτησαν. ²⁴Έτσι ο Πιλάτος αποφάσισε να ικανοποιηθεί το αίτημά τους. ²⁵Άφησε ελεύθερο εκείνον που ζητούσαν, τον φυλακισμένο για εξέγερση και φόνο, αλλά παρέδωσε τον Ιησού στο θέλημά τους.

Ο Υιός σταυρώνεται

²⁶Καθώς τον οδηγούσαν, έπιασαν κάποιον που τον έλεγαν Σίμωνα από την Κυρήνη, που ερχόταν από την εξοχή, και φόρτωσαν πάνω του τον σταυρό για να τον κουβαλήσει πίσω από τον Ιησού. ²⁷Μεγάλο πλήθος λαού τον ακολουθούσε, ανάμεσά τους και γυναίκες που έκλαιγαν και θρηνούσαν γι’ αυτόν.

²⁸Αλλά ο Ιησούς γύρισε προς αυτές και είπε: «Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για μένα· κλάψτε για τον εαυτό σας και για τα παιδιά σας. ²⁹Γιατί έρχονται μέρες που θα πουν: “Ευτυχισμένες οι στείρες, οι κοιλιές που δε γέννησαν ποτέ και τα στήθη που δε θήλασαν ποτέ”. ³⁰Τότε θ’ αρχίσουν να λένε στα βουνά: “Πέστε πάνω μας”, και στους λόφους: “Σκεπάστε μας”. ³¹Γιατί αν κάνουν αυτά όταν το ξύλο είναι χλωρό, τι θα γίνει όταν ξεραθεί;» ^b b v31 Μια παροιμία: αν η Ρώμη το κάνει αυτό στους αθώους (χλωρό ξύλο), πόσο χειρότερο περιμένει τους ένοχους (ξερό ξύλο) όταν πέσει η κρίση.

³²Οδηγούσαν επίσης κι άλλους δύο, που ήταν κακούργοι, για να θανατωθούν μαζί του. ³³Όταν έφτασαν στον τόπο που λεγόταν Κρανίο, τον σταύρωσαν εκεί μαζί με τους κακούργους, τον έναν στα δεξιά του και τον άλλον στα αριστερά του.

³⁴Ο Ιησούς είπε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Έπειτα μοίρασαν τα ρούχα του, ρίχνοντας κλήρο. ^c c v34 Αυτά τα λόγια λείπουν από ορισμένα αρχαία χειρόγραφα. Τυπώνονται εδώ, όπως και στις περισσότερες σύγχρονες Βίβλους.

³⁵Ο λαός στεκόταν και κοίταζε· οι άρχοντες τον περιγελούσαν: «Άλλους έσωσε· ας σώσει τον εαυτό του, αν είναι ο Χριστός του Θεού, ο Εκλεκτός».

³⁶Τον ενέπαιζαν κι οι στρατιώτες, που τον πλησίαζαν για να του προσφέρουν ξίδι, ³⁷και του έλεγαν: «Αν εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτό σου!»

³⁸Υπήρχε επίσης μια επιγραφή πάνω του: «Αυτός είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων».

³⁹Ένας από τους κακούργους που ήταν κρεμασμένοι τον έβριζε: «Δεν είσαι εσύ ο Χριστός; Σώσε τον εαυτό σου κι εμάς!»

⁴⁰Αλλά ο άλλος τον επέπληξε: «Ούτε τον Θεό δε φοβάσαι εσύ, που βρίσκεσαι κάτω από την ίδια καταδίκη; ⁴¹Κι είναι δίκαιο· εμείς πληρώνουμε γι’ αυτά που κάναμε, αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν έκανε κανένα κακό». ⁴²Έπειτα είπε: «Ιησού, θυμήσου με όταν έρθεις στη βασιλεία σου».

⁴³Κι ο Ιησούς του είπε: «Αλήθεια σου λέω, σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο».

Ο Υιός ξεψυχάει

⁴⁴Ήταν πια γύρω στο μεσημέρι, κι ένα σκοτάδι σκέπασε όλη τη γη ως τις τρεις το απόγευμα, ⁴⁵γιατί το φως του ήλιου χάθηκε· και το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο.

⁴⁶Ο Ιησούς φώναξε δυνατά: «Πατέρα, στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου!» Έπειτα ξεψύχησε.

⁴⁷Βλέποντας τι έγινε, ο εκατόνταρχος δόξασε τον Πατέρα μας: «Αυτός ο άνθρωπος ήταν πραγματικά δίκαιος». ⁴⁸Όλα τα πλήθη που είχαν μαζευτεί γι’ αυτό το θέαμα, βλέποντας τι έγινε, γύρισαν στα σπίτια τους χτυπώντας τα στήθη τους. ⁴⁹Όλοι οι γνωστοί του, και οι γυναίκες που τον είχαν ακολουθήσει από τη Γαλιλαία, στέκονταν από μακριά και παρακολουθούσαν αυτά τα πράγματα.

Ο Υιός μπαίνει στον τάφο

⁵⁰Υπήρχε τώρα ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Ιωσήφ, μέλος του συμβουλίου, άνθρωπος καλός και δίκαιος, ⁵¹που δεν είχε συμφωνήσει με το σχέδιο και τις πράξεις τους. Καταγόταν από την Αριμαθαία, μια ιουδαϊκή πόλη, και περίμενε τη βασιλεία του Πατέρα μας. ⁵²Αυτός ο άνθρωπος πήγε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού. ⁵³Το κατέβασε, το τύλιξε μ’ ένα λινό σεντόνι και τον έβαλε σ’ έναν τάφο λαξεμένο στον βράχο, όπου δεν είχε μπει ακόμα κανένας. ⁵⁴Ήταν η μέρα της Παρασκευής, και κόντευε ν’ αρχίσει το Σάββατο. ⁵⁵Οι γυναίκες που είχαν έρθει μαζί του από τη Γαλιλαία ακολούθησαν, είδαν τον τάφο και πώς τοποθετήθηκε το σώμα του. ⁵⁶Γύρισαν πίσω κι ετοίμασαν αρώματα και μύρα· έπειτα το Σάββατο αναπαύθηκαν σύμφωνα με την εντολή.