Luka 23

23 ¹Sonra bütün topluluk kalkıp İsa'yı Pilatus'un önüne götürdü. ²O'nu şöyle suçlamaya başladılar: «Bu adamı, ulusumuzu yoldan saptırırken, Sezar'a vergi verilmesine karşı çıkarken ve kendisinin Mesih, bir kral olduğunu ileri sürerken bulduk.»

³Pilatus O'na, «Sen Yahudiler'in Kralı mısın?» diye sordu. İsa, «Söylediğin gibidir» diye yanıtladı.

⁴Bunun üzerine Pilatus başkâhinlere ve halka, «Bu adamda hiçbir suç görmüyorum» dedi.

⁵Ama onlar üstelediler: «Celile'den başlayıp buraya kadar bütün Yahudiye'de öğretmekle halkı kışkırtıyor.»

⁶Pilatus bunu duyunca, adamın Celileli olup olmadığını sordu. ⁷İsa'nın Hirodes'in yetki alanında olduğunu öğrenince, O'nu o günlerde kendisi de Yeruşalim'de bulunan Hirodes'e gönderdi.

⁸Hirodes İsa'yı görünce çok sevindi; çünkü O'na ilişkin duyduklarından ötürü kendisini uzun zamandır görmek istiyor, bir mucize gerçekleştirmesini görmeyi umuyordu. ⁹O'na birçok soru sordu, ama İsa ona hiç yanıt vermedi. ¹⁰Başkâhinlerle din bilginleri orada durmuş, O'nu şiddetle suçluyorlardı. ¹¹Hirodes de askerleriyle birlikte O'nu aşağıladı, alay etti; O'na parlak bir giysi giydirip Pilatus'a geri gönderdi. ¹²Daha önce birbirine düşman olan Hirodes'le Pilatus o gün dost oldular.

¹³Pilatus, başkâhinleri, önderleri ve halkı bir araya çağırıp ¹⁴onlara şöyle dedi: «Bu adamı, halkı saptırıyor diye bana getirdiniz. Oysa ben O'nu önünüzde sorguya çektim ve kendisini suçladığınız konularda O'nda hiçbir suç bulmadım. ¹⁵Hirodes de bulmadı; nitekim O'nu bize geri gönderdi. Görüyorsunuz ki, ölümü hak edecek hiçbir şey yapmamıştır. ¹⁶Bu nedenle O'nu terbiye edip salıvereceğim.» ^a a v16 En eski elyazmalarında burada 17. ayet yer almaz; sonraki kopyalar şunu ekler: «Çünkü bayramda onlara bir tutukluyu salıvermek zorundaydı.» ¹⁸Ama onların hepsi bir ağızdan haykırdı: «Yok et bu adamı! Bize Barabba'yı salıver!» ¹⁹Barabba, kentte çıkan bir ayaklanmaya karışmaktan ve adam öldürmekten hapse atılmış bir kişiydi.

²⁰İsa'yı salıvermek isteyen Pilatus onlara yeniden seslendi. ²¹Ne var ki onlar, «Çarmıha ger, çarmıha ger O'nu!» diye bağırıp durdular.

²²Pilatus üçüncü kez onlara, «Neden? Bu adam ne kötülük yaptı ki? O'nda ölümü gerektirecek hiçbir neden bulmuyorum. Bu yüzden O'nu cezalandırıp salıvereceğim» dedi. ²³Ama onlar yüksek sesle bağrışarak O'nun çarmıha gerilmesini istediler ve sesleri baskın çıktı. ²⁴Böylece Pilatus, onların isteğinin yerine getirilmesine karar verdi. ²⁵İstedikleri kişiyi, ayaklanma ve adam öldürmekten hapse atılmış olanı salıverdi; İsa'yı ise onların isteğine bıraktı.

Oğul Çarmıha Geriliyor

²⁶İsa'yı götürürken, kırdan gelmekte olan Kireneli Simun adında bir adamı yakaladılar; çarmıhı, İsa'nın ardından taşısın diye onun sırtına yüklediler. ²⁷Halktan büyük bir kalabalık O'nun ardından gidiyordu; aralarında O'nun için dövünüp ağıt yakan kadınlar da vardı.

²⁸Ama İsa onlara dönüp şöyle dedi: «Ey Yeruşalim kızları, benim için ağlamayın; kendiniz ve çocuklarınız için ağlayın. ²⁹Çünkü öyle günler geliyor ki, ‹Kısırlara, hiç doğurmamış rahimlere, hiç emzirmemiş memelere ne mutlu!› diyecekler. ³⁰O zaman dağlara, ‹Üzerimize düşün!› ve tepelere, ‹Bizi örtün!› demeye başlayacaklar. ³¹Çünkü odun yaşken böyle yapıyorlarsa, kuruyken ne olacak?» ^b b v31 Bir atasözü: Roma, suçsuza (yaş odun) böyle davranıyorsa, yargı geldiğinde suçluyu (kuru odun) çok daha kötüsü bekliyor.

³²O'nunla birlikte ölüme götürülen, suçlu iki kişi daha vardı. ³³Kafatası denilen yere geldiklerinde, İsa'yı ve suçluları orada çarmıha gerdiler; birini sağına, birini soluna astılar.

³⁴İsa, «Baba, onları bağışla; çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar» dedi. Sonra kura çekerek O'nun giysilerini paylaştılar. ^c c v34 Bu sözler bazı eski elyazmalarında yer almaz. Çoğu çağdaş Kutsal Kitap'ta olduğu gibi burada da basılmıştır.

³⁵Halk durmuş, olanları seyrediyordu. Önderler ise, «Başkalarını kurtardı; eğer Tanrı'nın Mesihi, Seçilmiş Olan ise, kendini de kurtarsın» diyerek alay ediyorlardı.

³⁶Askerler de O'nunla alay ettiler; yaklaşıp O'na ekşi şarap sunarak, ³⁷«Sen Yahudiler'in Kralı'ysan, kurtar kendini!» dediler.

³⁸Üzerinde şöyle bir yazı da vardı: «Yahudiler'in Kralı budur.»

³⁹Asılmış suçlulardan biri O'na hakaret etti: «Sen Mesih değil misin? Kendini de bizi de kurtar!»

⁴⁰Ne var ki öteki, onu azarladı: «Sen de aynı cezaya çarptırıldığın halde Tanrı'dan hiç mi korkmuyorsun? ⁴¹Bizimki haklı; çünkü yaptıklarımızın karşılığını ödüyoruz. Ama bu adam hiçbir kötülük yapmadı.» ⁴²Sonra, «İsa, egemenliğine kavuştuğunda beni anımsa» dedi.

⁴³İsa ona, «Sana doğrusunu söyleyeyim, bugün sen benimle birlikte cennette olacaksın» dedi.

Oğul Son Nefesini Veriyor

⁴⁴Öğlen olmuştu; öğleden sonra saat üçe kadar bütün ülkenin üzerine karanlık çöktü. ⁴⁵Çünkü güneş ışığını yitirmişti; tapınaktaki perde ortadan ikiye yırtıldı.

⁴⁶İsa yüksek sesle, «Baba, ruhumu senin ellerine bırakıyorum!» diye seslendi. Bunu söyledikten sonra son nefesini verdi.

⁴⁷Olanları gören yüzbaşı, «Bu adam gerçekten doğru biriydi» diyerek Babamız'ı yüceltti. ⁴⁸Bu olayı görmek için toplanan bütün halk, olup bitenleri görünce göğsünü döverek evlerine döndü. ⁴⁹İsa'nın bütün tanıdıkları ve Celile'den O'nun ardından gelen kadınlar uzakta durmuş, olanları seyrediyorlardı.

Oğul Mezara Konuyor

⁵⁰Yusuf adında iyi ve doğru bir adam vardı; kendisi Yüksek Kurul üyesiydi. ⁵¹Kurul'un kararını ve yaptıklarını onaylamamıştı. Yahudiye'nin Aramatya Kenti'ndendi ve Babamız'ın egemenliğini bekliyordu. ⁵²Bu adam Pilatus'a gidip İsa'nın cesedini istedi. ⁵³Cesedi çarmıhtan indirip keten beze sardı ve daha önce hiç kimsenin konulmadığı, kayaya oyulmuş bir mezara yatırdı. ⁵⁴Hazırlık Günü'ydü ve Şabat Günü başlamak üzereydi. ⁵⁵İsa'yla birlikte Celile'den gelen kadınlar da Yusuf'un ardından giderek mezarı ve cesedin nasıl konulduğunu gördüler. ⁵⁶Geri dönüp baharat ve hoş kokulu yağlar hazırladılar. Sonra buyruk uyarınca Şabat Günü dinlendiler.