لوقا 23

23 ¹آنگاه تمامِ آن مجلس برخاستند و او را نزد پیلاتُس آوردند. ²و شروع به متهم‌کردنِ او کرده، گفتند: «این مرد را یافتیم که قومِ ما را گمراه می‌کند و مردم را از پرداختِ مالیات به قیصر بازمی‌دارد و ادعا می‌کند که مسیح، یعنی پادشاه است.»

³پیلاتُس از او پرسید: «آیا تو پادشاهِ یهود هستی؟» او پاسخ داد: «تو خود می‌گویی.»

⁴آنگاه پیلاتُس به سران کاهنان و جماعت گفت: «من در این مرد هیچ تقصیری نمی‌یابم.»

⁵اما آنان اصرار ورزیده، گفتند: «او با تعلیمِ خود در سرتاسرِ یهودیه، از جلیل گرفته تا اینجا، مردم را می‌شوراند.»

⁶چون پیلاتُس این را شنید، پرسید که آیا آن مرد جلیلی است. ⁷و چون دریافت که او زیرِ فرمانروایی هیرودیس است، او را نزد هیرودیس فرستاد که در آن روزها او نیز در اورشلیم بود.

⁸هیرودیس چون عیسی را دید، بسیار شاد شد، زیرا مدت‌ها بود که می‌خواست او را ببیند، چراکه دربارهٔ او شنیده بود و امید داشت معجزه‌ای از او ببیند. ⁹پس پرسش‌های بسیار از او کرد، اما عیسی هیچ پاسخی به او نداد. ¹⁰سران کاهنان و کاتبان ایستاده، به‌شدت او را متهم می‌کردند. ¹¹آنگاه هیرودیس با سربازانش او را خوار شمرده، استهزا کردند و جامه‌ای درخشان بر او پوشانده، نزد پیلاتُس بازفرستادند. ¹²در آن روز هیرودیس و پیلاتُس با یکدیگر دوست شدند، زیرا پیش از آن با هم دشمن بودند.

¹³پیلاتُس آنگاه سران کاهنان و بزرگان و مردم را فراخواند ¹⁴و به آنان گفت: «این مرد را همچون کسی که مردم را می‌شوراند نزد من آوردید. اینک من در حضورِ شما او را بازجویی کردم و در این مرد هیچ‌یک از تقصیرهایی را که بدان متهمش می‌کنید نیافتم. ¹⁵هیرودیس نیز نیافت، زیرا او را نزد ما بازفرستاد. بنگرید، او هیچ عملِ سزاوارِ مرگ نکرده است. ¹⁶پس او را تنبیه کرده، آزاد خواهم کرد.» ^a a v16 کهن‌ترین دست‌نوشته‌ها در اینجا آیهٔ ۱۷ را ندارند؛ نسخه‌های متأخرتر این را می‌افزایند: «زیرا موظف بود در هر عید یک زندانی را برای آنان آزاد کند.» ¹⁸اما همگی با هم فریاد برآوردند: «این مرد را از میان بردار! باراباس را برای ما آزاد کن!» ¹⁹او مردی بود که به‌سببِ شورشی که در شهر رخ داده بود و نیز به‌سببِ قتل، به زندان افتاده بود.

²⁰پیلاتُس بارِ دیگر با آنان سخن گفت، زیرا می‌خواست عیسی را آزاد کند، ²¹اما آنان همچنان فریاد می‌زدند: «مصلوبش کن، مصلوبش کن!»

²²بارِ سوم به آنان گفت: «چرا؟ این مرد چه بدی کرده است؟ من در او هیچ سببی برای مرگ نمی‌یابم. پس او را تنبیه کرده، آزاد خواهم کرد.» ²³اما آنان با فریادهای بلند اصرار می‌ورزیدند که مصلوب شود، و صداهایشان چیره گشت. ²⁴پس پیلاتُس حکم کرد که خواستهٔ آنان برآورده شود. ²⁵او آن مرد را که به‌سببِ شورش و قتل به زندان افتاده بود و او را می‌خواستند، آزاد کرد، اما عیسی را به خواستِ آنان سپرد.

پسر بر صلیب می‌شود

²⁶و چون او را می‌بردند، مردی را به نامِ شمعونِ قیروانی که از مزرعه می‌آمد، گرفتند و صلیب را بر او نهادند تا از پیِ عیسی حمل کند. ²⁷جمعیتِ بزرگی از مردم از پیِ او روانه بودند، از جمله زنانی که برای او می‌گریستند و شیون می‌کردند.

²⁸اما عیسی به‌سویِ آنان برگشته، گفت: «ای دخترانِ اورشلیم، برای من مگریید؛ بلکه برای خود و فرزندانتان بگریید. ²⁹زیرا روزهایی می‌آید که خواهند گفت: ‹خوشا به حالِ نازایان و رَحِم‌هایی که هرگز نزاییدند و پستان‌هایی که هرگز شیر ندادند.› ³⁰آنگاه آغاز خواهند کرد به کوه‌ها گفتن: ‹بر ما فروافتید›، و به تپه‌ها: ‹ما را بپوشانید.› ³¹زیرا اگر با چوبِ تر چنین کنند، با چوبِ خشک چه خواهند کرد؟» ^b b v31 مَثَلی است: اگر روم با بی‌گناه (چوبِ تر) چنین می‌کند، هنگامی که داوری فرارسد، مجرم (چوبِ خشک) را چه سرنوشتِ بس بدتری در انتظار است.

³²دو تنِ دیگر نیز که تبهکار بودند، برده شدند تا با او کشته شوند. ³³چون به مکانی رسیدند که «کاسهٔ سر» نام داشت، در آنجا او را با آن تبهکاران مصلوب کردند، یکی در سمتِ راست و دیگری در سمتِ چپِ او.

³⁴عیسی گفت: «پدر، اینان را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند.» سپس جامه‌هایش را تقسیم کرده، بر آنها قرعه انداختند. ^c c v34 این کلمات در برخی از دست‌نوشته‌های کهن نیست. آنها در اینجا، همچون بیشترِ کتاب‌مقدس‌های امروزی، چاپ شده‌اند.

³⁵مردم ایستاده، تماشا می‌کردند؛ و بزرگان ریشخندکنان می‌گفتند: «دیگران را نجات داد؛ اگر او مسیحِ خدا، آن برگزیده است، خود را نجات دهد.»

³⁶سربازان نیز او را استهزا کرده، پیش آمدند و به او شرابِ ترش تعارف کردند ³⁷و گفتند: «اگر تو پادشاهِ یهود هستی، خود را نجات ده!»

³⁸بر بالای سرِ او نیز کتیبه‌ای بود: «این است پادشاهِ یهود.»

³⁹یکی از آن تبهکارانِ به‌دار‌آویخته به او دشنام داده، گفت: «مگر تو مسیح نیستی؟ خود و ما را نجات ده!»

⁴⁰اما آن دیگری او را سرزنش کرده، گفت: «آیا تو حتی از خدا نمی‌ترسی، حال آنکه به همان محکومیت گرفتار آمده‌ای؟ ⁴¹و ما به‌حق، زیرا سزای کردارِ خود را می‌بینیم؛ اما این مرد هیچ خطایی نکرده است.» ⁴²آنگاه گفت: «ای عیسی، چون به پادشاهیِ خود آیی، مرا به یاد آور.»

⁴³عیسی به او گفت: «به‌راستی به تو می‌گویم، امروز با من در فردوس خواهی بود.»

پسر جان می‌سپارد

⁴⁴دیگر نزدیکِ ظهر بود، و تاریکی تا ساعتِ سهِ بعدازظهر تمامِ آن سرزمین را فراگرفت، ⁴⁵زیرا نورِ خورشید از میان رفت؛ و پردهٔ معبد از میان دو پاره شد.

⁴⁶عیسی به آوازِ بلند فریاد برآورد: «پدر، روحِ خود را به دستانِ تو می‌سپارم!» این را گفت و جان سپرد.

⁴⁷چون آن فرماندهٔ صد نفری آنچه را رخ داد دید، پدر ما را ستایش کرده، گفت: «به‌راستی این مرد پارسا بود.» ⁴⁸و تمامِ جماعتی که برای این منظره گرد آمده بودند، چون آنچه را رخ داد دیدند، سینه‌زنان به خانه‌های خود بازگشتند. ⁴⁹و همهٔ آشنایانِ او، و زنانی که از جلیل از پیِ او آمده بودند، دورتر ایستاده، این چیزها را می‌نگریستند.

پسر در قبر نهاده می‌شود

⁵⁰و اینک مردی بود به نامِ یوسف، عضوی از شورا، مردی نیک و پارسا، ⁵¹که با تصمیم و عملِ آنان همداستان نبود. او از رامه، شهری از شهرهای یهود، بود و در انتظارِ پادشاهی پدر ما به سر می‌برد. ⁵²این مرد نزد پیلاتُس رفت و پیکرِ عیسی را طلب کرد. ⁵³پس آن را پایین آورد و در کتانی پیچید و او را در قبری که در صخره تراشیده شده بود و هنوز کسی در آن نهاده نشده بود، گذاشت. ⁵⁴آن روز، روزِ تهیه بود و شَبّات نزدیک بود که آغاز شود. ⁵⁵زنانی که با او از جلیل آمده بودند، از پی رفتند و قبر را دیدند و اینکه پیکرِ او چگونه نهاده شد. ⁵⁶پس بازگشتند و حنوط و عطرها آماده کردند، و در روزِ شَبّات بنا بر حکم آرام گرفتند.