لوقا 22

باب 22.

22 ¹و اینک عید نانِ بی‌خمیرمایه که فِصَح خوانده می‌شود، نزدیک می‌شد. ²و سران کاهنان و کاتبان در پی راهی بودند تا او را بکشند، زیرا از مردم می‌ترسیدند.

³آنگاه شیطان در یهودا که اسخریوطی خوانده می‌شد و یکی از آن دوازده تن بود، داخل شد. ⁴او رفت و با سران کاهنان و فرماندهان معبد گفتگو کرد که چگونه عیسی را به آنان تسلیم کند. ⁵ایشان شادمان شدند و توافق کردند که به او پول بدهند. ⁶او پذیرفت و در پی فرصتی می‌گشت تا او را دور از جمعیت به آنان تسلیم کند.

تدارک آخرین فِصَح

⁷پس روز عید نانِ بی‌خمیرمایه فرا رسید، که در آن می‌بایست برهٔ فِصَح قربانی شود.

⁸عیسی پطرس و یوحنا را فرستاد و گفت: «بروید و فِصَح را برای ما آماده کنید تا بخوریم.»

⁹به او گفتند: «کجا می‌خواهی آن را آماده کنیم؟»

¹⁰گفت: «چون به شهر درآیید، مردی که کوزه‌ای آب حمل می‌کند به شما برخواهد خورد. به دنبال او به خانه‌ای که وارد می‌شود بروید،

¹¹«و به صاحب‌خانه بگویید: ‹استاد به تو می‌گوید: مهمان‌خانه کجاست تا در آنجا با شاگردانم فِصَح را بخورم؟› ¹²و او بالاخانه‌ای بزرگ و مفروش به شما نشان خواهد داد؛ همان‌جا آماده کنید.»

¹³پس رفتند و همه چیز را چنان‌که به آنان گفته بود یافتند، و فِصَح را آماده کردند.

¹⁴چون آن ساعت فرا رسید، او بر سفره تکیه زد و رسولان با او بودند.

¹⁵به آنان گفت: «به‌شدت اشتیاق داشته‌ام که پیش از رنج کشیدنم، این فِصَح را با شما بخورم. ¹⁶زیرا به شما می‌گویم که دیگر آن را نخواهم خورد تا آنگاه که در پادشاهی پدر ما به کمال رسد.» ¹⁷و پیاله‌ای برگرفت و شکر نمود و گفت: «این را بگیرید و میان خود تقسیم کنید. ¹⁸زیرا به شما می‌گویم که از این پس از محصول مو نخواهم نوشید تا آنگاه که پادشاهی پدر ما فرا رسد.»

¹⁹و نان را برگرفت و شکر نمود و پاره کرد و به آنان داد و گفت: «این بدن من است که برای شما داده می‌شود. این را به یاد من به‌جا آورید.» ²⁰و به همین‌سان پس از شام، پیاله را برگرفت و گفت: «این پیاله عهد جدید است در خون من، که برای شما ریخته می‌شود. ²¹اما بنگرید ــ دست آن‌که مرا تسلیم می‌کند، با من بر سفره است. ²²پسرِ انسان چنان‌که مقرر شده است می‌رود، اما وای بر آن کس که به‌دست او تسلیم می‌شود!»

²³پس آغاز کردند از یکدیگر بپرسند که کدام‌یک از ایشان چنین خواهد کرد.

²⁴همچنین میان ایشان مشاجره‌ای درگرفت که کدام‌یک از آنان بزرگ‌تر است.

²⁵به آنان گفت: «پادشاهان قوم‌ها بر آنان سروری می‌کنند، و صاحبان قدرتشان ولی‌نعمت خوانده می‌شوند. ²⁶اما با شما چنین نباشد؛ بلکه بزرگ‌ترینِ شما همچون کوچک‌ترین شود، و آن‌که پیشوایی می‌کند همچون آن‌که خدمت می‌کند. ²⁷کدام‌یک بزرگ‌تر است ــ آن‌که بر سفره نشسته یا آن‌که خدمت می‌کند؟ آیا آن‌که بر سفره نشسته نیست؟ با این حال من در میان شما همچون کسی هستم که خدمت می‌کند.

²⁸«شما کسانی هستید که در آزمایش‌های من با من مانده‌اید، ²⁹و من پادشاهی‌ای به شما می‌بخشم، چنان‌که پدرم به من بخشید، ³⁰تا در پادشاهی من بر سفرهٔ من بخورید و بنوشید، و بر تخت‌ها بنشینید و دوازده سبط اسرائیل را داوری کنید.»

³¹«شمعون، شمعون، بشنو ــ شیطان خواستار آن شده است که همهٔ شما را همچون گندم بیزد، ³²اما من برای تو دعا کردم تا ایمانت تباه نشود. و چون بازگشتی، برادرانت را استوار گردان.»

³³پطرس گفت: «سرورم، آماده‌ام که با تو به زندان و به مرگ بروم.»

³⁴عیسی گفت: «به تو می‌گویم، پطرس: امروز خروس بانگ نخواهد زد پیش از آنکه سه بار انکار کنی که مرا می‌شناسی.»

³⁵و پرسید: «هنگامی که شما را بی‌کیسهٔ پول و توشه‌دان و کفش فرستادم، آیا به چیزی محتاج شدید؟» گفتند: «به هیچ چیز.»

³⁶به آنان گفت: «اما اکنون، آن‌که کیسهٔ پول دارد آن را بردارد، و توشه‌دان را نیز. و آن‌که شمشیر ندارد، ردای خود را بفروشد و شمشیری بخرد. ³⁷زیرا به شما می‌گویم که این نوشته باید در من به کمال رسد: ‹او در شمار گناهکاران محسوب شد.› زیرا آنچه دربارهٔ من نوشته شده است، تحقق می‌یابد.»

³⁸گفتند: «سرورم، بنگر، اینجا دو شمشیر هست.» به آنان گفت: «کافی است.»

پسر خود را به پدر تسلیم می‌کند

³⁹و چنان‌که عادتش بود، بیرون رفت به سوی کوه زیتون، و شاگردان از پی او رفتند.

⁴⁰چون به آن مکان رسید، به آنان گفت: «دعا کنید تا در وسوسه نیفتید.»

⁴¹و به‌اندازهٔ یک پرتاب سنگ از آنان دور شد و زانو زد و دعا کرد،

⁴²و گفت: «پدر، اگر ارادهٔ توست، این پیاله را از من دور کن. با این‌همه نه ارادهٔ من، بلکه ارادهٔ تو انجام شود.»

⁴³و فرشته‌ای از آسمان بر او ظاهر شد و او را تقویت کرد. ^a a v43 آیات ۴۳ و ۴۴ در برخی از نسخه‌های خطی کهن یافت نمی‌شوند. آنها در اینجا، همچون در بیشتر کتاب‌مقدّس‌های امروزی، درج شده‌اند. ⁴⁴و در عذاب جان، با شور بیشتری دعا می‌کرد؛ و عرقش همچون قطره‌های بزرگ خون شد که بر زمین می‌چکید.

⁴⁵و چون از دعا برخاست، نزد شاگردان آمد و آنان را یافت که از اندوه به خواب رفته بودند،

⁴⁶به آنان گفت: «چرا در خوابید؟ برخیزید و دعا کنید تا در وسوسه نیفتید.»

خیانت با یک بوسه

⁴⁷او هنوز سخن می‌گفت که جمعیتی فرا رسید، و آن‌که یهودا خوانده می‌شد و یکی از آن دوازده تن بود، پیشاپیش ایشان می‌آمد. او نزد عیسی آمد تا او را ببوسد،

⁴⁸اما عیسی به او گفت: «یهودا، آیا پسرِ انسان را با بوسه‌ای تسلیم می‌کنی؟»

⁴⁹آنان که با او بودند، چون دیدند چه روی خواهد داد، گفتند: «سرورم، آیا با شمشیر بزنیم؟» ⁵⁰و یکی از ایشان به خدمتکار کاهن اعظم زد و گوش راستش را برید.

⁵¹اما عیسی پاسخ داد: «دیگر بس است!» و گوش او را لمس کرد و شفایش داد. ⁵²آنگاه عیسی به سران کاهنان و فرماندهان معبد و مشایخ که بر ضد او بیرون آمده بودند، گفت: «آیا با شمشیرها و چماق‌ها بیرون آمده‌اید، چنان‌که گویی بر ضد راهزنی؟ ⁵³هر روز با شما در معبد بودم و دست بر من دراز نکردید. اما این ساعتِ شماست، و اقتدار ظلمت.»

انکار عیسی از سوی پطرس

⁵⁴پس او را گرفتند و بردند و به خانهٔ کاهن اعظم درآوردند؛ و پطرس از دور از پی می‌رفت. ⁵⁵و در میان حیاط آتشی افروختند و با هم نشستند؛ و پطرس در میان آنان نشست. ⁵⁶اما کنیزکی او را دید که رو به روشنایی آتش نشسته است، و بر او خیره شد و گفت: «این مرد نیز با او بود.»

⁵⁷اما او انکار کرد و گفت: «ای زن، من او را نمی‌شناسم.»

⁵⁸اندکی بعد، دیگری او را دید و گفت: «تو نیز یکی از آنانی.» اما پطرس گفت: «ای مرد، من نیستم.»

⁵⁹حدود یک ساعت بعد، دیگری با اصرار گفت: «به‌یقین این مرد نیز با او بود، زیرا او هم جلیلی است.»

⁶⁰اما پطرس گفت: «ای مرد، نمی‌دانم چه می‌گویی.» و بی‌درنگ، در حالی که هنوز سخن می‌گفت، خروس بانگ زد. ⁶¹و خداوند روی برگرداند و به پطرس نگریست. آنگاه پطرس آن سخن خداوند را به یاد آورد که به او گفته بود: «امروز پیش از آنکه خروس بانگ زند، سه بار مرا انکار خواهی کرد.» ⁶²و بیرون رفت و به‌تلخی گریست.

⁶³و مردانی که عیسی را نگاه داشته بودند، او را استهزا می‌کردند و می‌زدند. ⁶⁴و چشمانش را بستند و پیوسته می‌پرسیدند: «نبوّت کن! آن‌که تو را زد کیست؟» ⁶⁵و سخنان بسیار دیگر بر ضد او می‌گفتند و به او اهانت می‌کردند.

عیسی در برابر شورا می‌ایستد

⁶⁶چون روز دمید، مجلس مشایخ قوم ــ سران کاهنان و کاتبان ــ گرد آمدند و او را به شورای خود بردند و گفتند:

⁶⁷«اگر تو مسیح هستی، به ما بگو.» به آنان گفت: «اگر به شما بگویم، باور نخواهید کرد،

⁶⁸«و اگر از شما بپرسم، پاسخ نخواهید داد.

⁶⁹«اما از این پس پسرِ انسان به دست راست قدرت پدر ما خواهد نشست.»

⁷⁰همگی گفتند: «پس تو پسرِ خدا هستی؟» به آنان گفت: «شما می‌گویید که من هستم.»

⁷¹گفتند: «دیگر چه شهادتی لازم داریم؟ زیرا خود از دهان او شنیدیم.»