लूक 22

Chapter 22.

22 ¹ वल्हांडण म्हणून ओळखला जाणारा बेखमीर भाकरीचा सण जवळ आला होता. ² मुख्य याजक व शास्त्री त्याला जिवे मारण्याचा मार्ग शोधत होते, कारण ते लोकांना भीत होते.

³ तेव्हा सैतान इस्कर्योत म्हटलेल्या यहूदामध्ये शिरला, जो बारा जणांपैकी एक होता. ⁴ त्याने जाऊन मुख्य याजक व मंदिराच्या अधिकाऱ्यांशी, आपण त्याला त्यांच्या हाती कसे धरून द्यावे याविषयी बोलणी केली. ⁵ ते आनंदित झाले आणि त्याला पैसे देण्याचे कबूल केले. ⁶ त्याने ते मान्य केले आणि जमावापासून दूर त्याला त्यांच्या हाती धरून देण्याची संधी तो शोधू लागला.

शेवटच्या वल्हांडणाची तयारी

⁷ मग बेखमीर भाकरीचा दिवस आला, ज्या दिवशी वल्हांडणाचे कोकरू बळी द्यावयाचे होते.

⁸ येशूने पेत्र व योहान यांना पाठवून सांगितले, “जा आणि आपल्याला खाण्यासाठी वल्हांडण तयार करा.”

⁹ ते त्याला म्हणाले, “आम्ही ते कोठे तयार करावे अशी तुझी इच्छा आहे?”

¹⁰ तो म्हणाला, “तुम्ही नगरात शिरताच, पाण्याचा घडा घेतलेला एक माणूस तुम्हाला भेटेल. तो ज्या घरात शिरेल त्या घरात त्याच्यामागे जा, ¹¹ आणि त्या घराच्या मालकाला सांगा, ‘गुरुजी तुम्हाला म्हणतात: मी माझ्या शिष्यांबरोबर वल्हांडण खाईन ती पाहुण्यांची खोली कोठे आहे?’” ¹² “मग तो तुम्हाला सजवलेली एक मोठी माडीवरची खोली दाखवील; तेथे तयारी करा.”

¹³ ते गेले आणि त्याने त्यांना सांगितल्याप्रमाणेच त्यांना आढळले, आणि त्यांनी वल्हांडण तयार केले.

¹⁴ वेळ आली तेव्हा तो व त्याच्याबरोबर प्रेषित भोजनास बसले.

¹⁵ तो त्यांना म्हणाला, “मी दुःख भोगण्यापूर्वी तुमच्याबरोबर हे वल्हांडण खाण्याची मला मनापासून फार इच्छा होती. ¹⁶ “कारण मी तुम्हांला सांगतो, आमच्या पित्याच्या राज्यात ते पूर्ण होईपर्यंत मी ते खाणार नाही.” ¹⁷ मग त्याने प्याला घेऊन उपकारस्तुती केली आणि म्हणाला, “हा घ्या आणि आपसात वाटून घ्या. ¹⁸ “कारण मी तुम्हांला सांगतो, आमच्या पित्याचे राज्य येईपर्यंत आतापासून मी द्राक्षवेलीचे फळ पिणार नाही.”

¹⁹ त्याने भाकर घेतली, उपकारस्तुती केली, ती मोडली आणि त्यांना दिली, म्हणाला, “हे माझे शरीर आहे, जे तुमच्यासाठी दिले जाते. माझ्या आठवणीसाठी हे करा.” ²⁰ भोजनानंतर त्याने प्याल्याबाबतही तसेच केले: “हा प्याला माझ्या रक्तातील नवा करार आहे, जे तुमच्यासाठी ओतले जाते.” ²¹ “पण पाहा — जो माझा विश्वासघात करतो त्याचा हात माझ्याबरोबर मेजावर आहे.” ²² “मनुष्याचा पुत्र ठरल्याप्रमाणे जातो, पण ज्या माणसाच्या द्वारे तो धरून दिला जातो त्याची केवढी दुर्दशा होणार!”

²³ तेव्हा आपल्यांतील कोण हे करील याविषयी ते एकमेकांना विचारू लागले.

²⁴ आपल्यांतील सर्वात मोठा कोण याविषयी त्यांच्यात वादही झाला.

²⁵ तो त्यांना म्हणाला, “राष्ट्रांचे राजे त्यांच्यावर सत्ता गाजवतात, आणि त्यांच्यावर अधिकार चालवणारे उपकारकर्ते म्हणवले जातात. ²⁶ तुमच्याबाबत तसे नको: तुमच्यांतील सर्वात मोठा तो सर्वात धाकट्यासारखा होवो, आणि जो पुढारी आहे तो सेवा करणाऱ्यासारखा होवो. ²⁷ कोण मोठा—मेजावर बसणारा पाहुणा की सेवा करणारा? पाहुणा, नाही का? तरी मी सेवा करणाऱ्यासारखा तुमच्यामध्ये आहे.

²⁸ “माझ्या परीक्षांमध्ये माझ्याबरोबर टिकून राहिलेले तुम्हीच आहात, ²⁹ आणि जसे माझ्या पित्याने मला राज्य नेमून दिले, तसे मी तुम्हांला राज्य नेमून देतो, ³⁰ यासाठी की तुम्ही माझ्या राज्यात माझ्या मेजावर खावे व प्यावे, आणि सिंहासनांवर बसून इस्राएलाच्या बारा वंशांचा न्याय करावा.”

³¹ “शिमोना, शिमोना, ऐक — सैतानाने तुम्हा सर्वांना गव्हासारखे चाळण्याची मागणी केली आहे, ³² पण मी तुझ्यासाठी प्रार्थना केली की तुझा विश्वास ढळू नये. आणि तू पुन्हा वळलास म्हणजे तुझ्या बांधवांना बळकट कर.”

³³ पेत्र म्हणाला, “प्रभू, मी तुझ्याबरोबर तुरुंगात व मरणासही जाण्यास तयार आहे.”

³⁴ येशू म्हणाला, “पेत्रा, मी तुला सांगतो: तू मला ओळखतोस हे तीन वेळा नाकारल्याशिवाय आज कोंबडा आरवणार नाही.”

³⁵ त्याने विचारले, “मी तुम्हांला पैशाची थैली, झोळी किंवा वहाणांशिवाय पाठवले, तेव्हा तुम्हांला कशाची उणीव पडली का?” ते म्हणाले, “कशाचीही नाही.”

³⁶ तो त्यांना म्हणाला, “पण आता, ज्याच्याजवळ पैशाची थैली आहे त्याने ती घ्यावी, आणि झोळीही. ज्याच्याजवळ तलवार नाही त्याने आपला झगा विकून एक विकत घ्यावी. ³⁷ “कारण मी तुम्हांला सांगतो, ‘त्याची गणना अपराध्यांबरोबर झाली,’ हा शास्त्रलेख माझ्या ठायी पूर्ण झालाच पाहिजे. कारण माझ्याविषयी जे लिहिले आहे ते खरे होत आहे.”

³⁸ ते म्हणाले, “प्रभू, पाहा, येथे दोन तलवारी आहेत.” तो त्यांना म्हणाला, “पुरे झाले.”

पुत्र पित्याला शरण जातो

³⁹ मग तो नेहमीप्रमाणे जैतुनाच्या डोंगरावर गेला, आणि शिष्यही त्याच्यामागे गेले.

⁴⁰ त्या जागी पोहोचल्यावर तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही परीक्षेत पडू नये म्हणून प्रार्थना करा.”

⁴¹ मग तो त्यांच्यापासून सुमारे दगडाच्या टप्प्याइतका दूर गेला, आणि गुडघे टेकून प्रार्थना करू लागला,

⁴² म्हणाला, “हे पित्या, तुझी इच्छा असेल तर हा प्याला माझ्यापासून दूर कर. तरी माझ्या इच्छेप्रमाणे नव्हे, तर तुझ्या इच्छेप्रमाणे होवो.”

⁴³ तेव्हा स्वर्गातून एक देवदूत त्याला प्रकट होऊन त्याला बळ देऊ लागला. ⁴⁴ तो अतिशय व्याकुळ होऊन अधिक कळकळीने प्रार्थना करू लागला; त्याचा घाम रक्ताच्या मोठमोठ्या थेंबांसारखा जमिनीवर पडत होता.

⁴⁵ प्रार्थना करून तो उठला आणि शिष्यांकडे आला, तेव्हा ते दुःखामुळे झोपी गेलेले त्याला आढळले,

⁴⁶ तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही का झोपता? उठा आणि प्रार्थना करा, म्हणजे तुम्ही परीक्षेत पडणार नाही.”

चुंबनाने विश्वासघात

⁴⁷ तो अजून बोलत असतानाच एक जमाव आला, आणि बारा जणांपैकी एक, यहूदा म्हटलेला, त्यांच्या पुढे होता. तो येशूचे चुंबन घेण्यासाठी त्याच्याजवळ आला,

⁴⁸ पण येशू त्याला म्हणाला, “यहूदा, चुंबन घेऊन तू मनुष्याच्या पुत्राचा विश्वासघात करतोस काय?”

⁴⁹ काय होणार आहे हे पाहून त्याच्याबरोबर असलेले म्हणाले, “प्रभू, आम्ही तलवारीने वार करावा का?” ⁵⁰ आणि त्यांच्यांतील एकाने महायाजकाच्या दासावर वार करून त्याचा उजवा कान कापला.

⁵¹ पण येशूने उत्तर दिले, “इतकेच पुरे!” आणि त्याने त्याच्या कानाला स्पर्श करून त्याला बरे केले. ⁵² मग त्याच्याविरुद्ध आलेल्या मुख्य याजक, मंदिराचे अधिकारी व वडीलजनांना येशू म्हणाला, “तुम्ही दरोडेखोरावर याल तसे तलवारी व सोटे घेऊन आला आहात काय? ⁵³ “दररोज मी मंदिरात तुमच्याबरोबर होतो, तरी तुम्ही माझ्यावर हात टाकला नाही. पण हीच तुमची वेळ आहे, आणि अंधाराची सत्ता आहे.”

पेत्र येशूला ओळखण्याचे नाकारतो

⁵⁴ मग त्यांनी त्याला धरून नेले आणि महायाजकाच्या घरात आणले; पेत्र दुरून त्याच्यामागे जात होता. ⁵⁵ त्यांनी अंगणाच्या मध्यभागी विस्तव पेटवला आणि एकत्र बसले; पेत्रही त्यांच्यामध्ये बसला. ⁵⁶ पण एका दासीने त्याला उजेडासमोर बसलेले पाहून त्याच्याकडे निरखून पाहिले आणि म्हणाली, “हाही त्याच्याबरोबर होता.”

⁵⁷ पण त्याने ते नाकारले आणि म्हणाला, “बाई, मी त्याला ओळखत नाही.”

⁵⁸ थोड्या वेळाने दुसऱ्याने त्याला पाहून म्हटले, “तूही त्यांच्यांपैकी एक आहेस.” पण पेत्र म्हणाला, “माणसा, मी नाही.”

⁵⁹ सुमारे एक तासानंतर आणखी एकाने आग्रहाने म्हटले, ‘हा माणूस खात्रीने त्याच्याबरोबर होता, कारण हाही गालीलकर आहे.’

⁶⁰ पण पेत्र म्हणाला, “माणसा, तू काय म्हणतोस ते मला कळत नाही.” आणि तो बोलत असतानाच लगेच कोंबडा आरवला. ⁶¹ प्रभूने वळून पेत्राकडे पाहिले. तेव्हा प्रभूने त्याला सांगितलेले वचन पेत्राला आठवले: “आज कोंबडा आरवण्यापूर्वी तू मला तीन वेळा नाकारशील.” ⁶² आणि तो बाहेर जाऊन मोठ्या दुःखाने रडला.

⁶³ जे माणसे येशूला धरून ठेवत होते ते त्याला मारीत त्याची थट्टा करू लागले. ⁶⁴ त्यांनी त्याच्या डोळ्यांवर पट्टी बांधली आणि विचारीत राहिले, “भविष्य सांग! तुला कोणी मारले?” ⁶⁵ आणि त्याचा अपमान करीत त्याच्याविरुद्ध ते आणखी पुष्कळ गोष्टी बोलले.

येशू न्यायसभेपुढे उभा राहतो

⁶⁶ दिवस उजाडताच लोकांच्या वडीलजनांची सभा—मुख्य याजक व शास्त्री—एकत्र जमली, आणि त्यांनी त्याला आपल्या न्यायसभेपुढे नेऊन म्हटले,

⁶⁷ “तू ख्रिस्त असलास तर आम्हांला सांग.” तो त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हांला सांगितले तरी तुम्ही विश्वास ठेवणार नाही, ⁶⁸ आणि मी तुम्हांला विचारले तरी तुम्ही उत्तर देणार नाही.” ⁶⁹ “पण आतापासून मनुष्याचा पुत्र आमच्या पित्याच्या सामर्थ्याच्या उजवीकडे बसेल.”

⁷⁰ तेव्हा ते सर्व म्हणाले, “तर मग तू देवाचा पुत्र आहेस काय?” तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही म्हणता त्याप्रमाणे मी आहे.”

⁷¹ ते म्हणाले, “आपल्याला आणखी साक्षीची काय गरज? कारण आपण स्वतः त्याच्या तोंडून ते ऐकले आहे.”