लूक 23

23 ¹ मग सर्व सभा उठली आणि त्यांनी त्याला पिलातापुढे आणले. ² ते त्याच्यावर आरोप करू लागले: “हा मनुष्य आमच्या राष्ट्राला बहकवत आहे, कैसराला कर देऊ नका असे सांगत आहे, आणि आपण ख्रिस्त, एक राजा आहोत असा दावा करत आहे, असे आम्हांला आढळले.”

³ पिलाताने त्याला विचारले, “तू यहुद्यांचा राजा आहेस काय?” त्याने उत्तर दिले, “तू म्हणतोस तसेच.”

⁴ मग पिलात मुख्य याजकांना व लोकसमुदायांना म्हणाला, “या मनुष्यात मला काही दोष आढळत नाही.”

⁵ पण ते आग्रह धरून म्हणाले, “तो लोकांना भडकावतो; गालीलापासून येथवर सगळ्या यहूदीयात शिकवण देत फिरतो.”

⁶ हे ऐकून पिलाताने विचारले की हा मनुष्य गालीली आहे काय. ⁷ तो हेरोदाच्या अधिकाराखाली आहे हे कळल्यावर, त्याने त्याला हेरोदाकडे पाठवले; कारण त्या दिवसांत हेरोदही यरुशलेमेत होता.

⁸ येशूला पाहून हेरोद फार आनंदित झाला; कारण त्याच्याविषयी ऐकल्यामुळे त्याला त्याला पाहण्याची फार दिवसांपासून इच्छा होती, आणि त्याच्या हातून एखादे चिन्ह पाहायला मिळेल अशी त्याला आशा होती. ⁹ त्याने त्याला पुष्कळ प्रश्न विचारले, पण येशूने त्याला काहीच उत्तर दिले नाही. ¹⁰ मुख्य याजक व शास्त्री तेथे उभे राहून त्याच्यावर जोराने आरोप करीत होते. ¹¹ हेरोदाने व त्याच्या शिपायांनी त्याचा तिरस्कार केला व त्याची थट्टा केली, आणि त्याला भडक वस्त्र घालून पिलाताकडे परत पाठवले. ¹² त्याच दिवशी हेरोद व पिलात एकमेकांचे मित्र झाले; तत्पूर्वी ते एकमेकांचे वैरी होते.

¹³ मग पिलाताने मुख्य याजक, अधिकारी व लोक यांना एकत्र बोलावले, ¹⁴ आणि त्यांना म्हणाला, “तुम्ही या मनुष्याला लोकांना बहकवणारा म्हणून माझ्याकडे आणले. पाहा, मी तुमच्यासमोर त्याची चौकशी केली, पण ज्या आरोपांवरून तुम्ही याच्यावर दोष लावता, त्यांतला कोणताही दोष मला या मनुष्यात आढळला नाही.” ¹⁵ “हेरोदालाही आढळला नाही, म्हणून त्याने त्याला आपल्याकडे परत पाठवले. पाहा, मरणदंडास योग्य असे त्याने काहीच केले नाही.” ¹⁶ “म्हणून मी त्याला शिक्षा करून सोडून देईन.” ^{17 a} a v17 हे वचन सर्वांत प्राचीन हस्तलिखितांत नाही; नंतरच्या प्रतींत असे जोडले आहे: “कारण सणाच्या वेळी त्यांच्यासाठी एका कैद्याला सोडणे त्याला भाग होते.” ¹⁸ पण ते सगळे मिळून ओरडले, “याला घेऊन जा! आमच्यासाठी बरब्बाला सोड!” ¹⁹ हा तोच होता ज्याला नगरात झालेल्या बंडाबद्दल व खुनाबद्दल तुरुंगात टाकले होते.

²⁰ येशूला सोडण्याच्या इच्छेने पिलात पुन्हा एकदा त्यांच्याशी बोलला, ²¹ पण ते ओरडतच राहिले, “त्याला वधस्तंभावर खिळा, वधस्तंभावर खिळा!”

²² तिसऱ्यांदा तो त्यांना म्हणाला, “या मनुष्याने काय वाईट केले आहे? मरणदंडास योग्य असे काहीच मला त्याच्यात आढळत नाही. म्हणून मी त्याला शिक्षा करून सोडून देईन.” ²³ पण त्याला वधस्तंभावर खिळावे अशी मागणी करीत ते मोठ्याने ओरडतच राहिले, आणि त्यांचा आवाज प्रबळ झाला. ²⁴ तेव्हा त्यांची मागणी मान्य करावी असा पिलाताने निर्णय घेतला. ²⁵ बंड व खून यांबद्दल तुरुंगात टाकलेल्या, ज्याला त्यांनी मागितले, त्याला त्याने सोडले; पण येशूला त्याने त्यांच्या इच्छेवर सोपवले.

पुत्राला वधस्तंभावर खिळले जाते

²⁶ त्याला घेऊन जात असताना, त्यांनी शेतांतून येत असलेल्या शिमोन नावाच्या कुरेनेकराला धरले, आणि येशूच्या मागून वाहण्यासाठी त्याच्यावर वधस्तंभ ठेवला. ²⁷ लोकांचा मोठा समुदाय त्याच्यामागे चालला; त्यांत त्याच्यासाठी शोक व विलाप करणाऱ्या स्त्रियाही होत्या.

²⁸ पण येशूने त्यांच्याकडे वळून म्हटले, “यरुशलेमेच्या कन्यांनो, माझ्यासाठी रडू नका; स्वतःसाठी व आपल्या मुलांसाठी रडा.” ²⁹ “कारण असे दिवस येत आहेत की जेव्हा लोक म्हणतील, ‘वांझ स्त्रिया धन्य, ज्या उदरांनी कधी जन्म दिला नाही व ज्या स्तनांनी कधी पाजले नाही ती धन्य.’” ³⁰ तेव्हा ते डोंगरांना म्हणू लागतील, ‘आमच्यावर पडा,’ आणि टेकड्यांना, ‘आम्हांला झाकून टाका.’ ³¹ कारण झाड हिरवे असताना जर ते असे करतात, तर ते वाळल्यावर काय होईल? ^b b v31 एक म्हण: जर रोम निर्दोषांशी (हिरवे लाकूड) असे वागते, तर न्यायाच्या वेळी दोषींची (वाळलेले लाकूड) किती भयंकर दशा होईल.

³² आणखी दोघे, जे गुन्हेगार होते, त्यांनाही त्याच्याबरोबर मारण्यासाठी घेऊन जात होते. ³³ ‘कवटी’ म्हटलेल्या जागी पोहोचल्यावर, त्यांनी त्याला तेथे त्या गुन्हेगारांसह वधस्तंभावर खिळले—एक त्याच्या उजवीकडे, एक डावीकडे.

³⁴ येशू म्हणाला, “हे पित्या, त्यांना क्षमा कर, कारण ते काय करीत आहेत हे त्यांना कळत नाही.” मग त्यांनी चिठ्ठ्या टाकून त्याची वस्त्रे वाटून घेतली.

³⁵ लोक पाहत उभे होते; आणि अधिकारी हिणवून म्हणाले, ‘याने इतरांना वाचवले—हा जर देवाचा ख्रिस्त, तो निवडलेला असेल, तर याने स्वतःला वाचवावे.’

³⁶ शिपायांनीही त्याची थट्टा केली; ते जवळ येऊन त्याला आंबट द्राक्षारस देऊ लागले ³⁷ आणि म्हणाले, “तू जर यहुद्यांचा राजा असशील, तर स्वतःला वाचव!”

³⁸ त्याच्यावर एक लेखही होता: “हा यहुद्यांचा राजा आहे.”

³⁹ खिळलेल्या गुन्हेगारांपैकी एकाने त्याचा अपमान करून म्हटले, ‘तू ख्रिस्त नाहीस काय? स्वतःला व आम्हांला वाचव!’

⁴⁰ पण दुसऱ्याने त्याला दटावून म्हटले, “तुला देवाचेही भय नाही काय? तूही तर त्याच शिक्षेखाली आहेस.” ⁴¹ आणि आमच्याबाबतीत तर योग्यच आहे, कारण आम्ही आमच्या कृत्यांचे फळ भोगत आहोत; पण या मनुष्याने काहीच वाईट केले नाही. ⁴² मग तो म्हणाला, “येशू, तू तुझ्या राज्यात येशील तेव्हा माझी आठवण कर.”

⁴³ येशू त्याला म्हणाला, “मी तुला खरे सांगतो, आज तू माझ्याबरोबर सुखलोकात असशील.”

पुत्र प्राण सोडतो

⁴⁴ आता सुमारे दुपारचे बारा वाजले होते, आणि दुपारच्या तीन वाजेपर्यंत सगळ्या भूमीवर अंधार पसरला. ⁴⁵ कारण सूर्याचा प्रकाश मावळला; आणि मंदिराचा पडदा मधोमध फाटून दुभंगला.

⁴⁶ येशूने मोठ्याने हाक मारून म्हटले, “हे पित्या, मी माझा आत्मा तुझ्या हाती सोपवतो!” असे म्हणून त्याने प्राण सोडला.

⁴⁷ काय घडले ते पाहून, शतपतीने आमच्या पित्याची स्तुती करून म्हटले, “हा मनुष्य खरोखर नीतिमान होता.” ⁴⁸ हे दृश्य पाहण्यासाठी जमलेले सगळे लोक, जे घडले ते पाहून, आपली छाती बडवत घरी परतले. ⁴⁹ त्याचे सर्व ओळखीचे, आणि गालीलापासून त्याच्यामागे आलेल्या स्त्रिया, दूर उभे राहून या गोष्टी पाहत होते.

पुत्राला कबरेत ठेवले जाते

⁵⁰ आता योसेफ नावाचा एक मनुष्य होता; तो सभेचा सदस्य, चांगला व नीतिमान मनुष्य होता, ⁵¹ त्याने त्यांच्या बेतास व कृतीस संमती दिली नव्हती. तो अरिमथाई या यहूदी नगराचा होता, आणि आमच्या पित्याच्या राज्याची वाट पाहत होता. ⁵² या मनुष्याने पिलाताकडे जाऊन येशूचे शरीर मागितले. ⁵³ त्याने ते खाली उतरवले, तागाच्या कापडात गुंडाळले, आणि खडकात खोदलेल्या कबरेत ठेवले, जिच्यात तोवर कोणालाही ठेवले नव्हते. ⁵⁴ तो तयारीचा दिवस होता, आणि शब्बाथ सुरू होणार होता. ⁵⁵ गालीलापासून त्याच्याबरोबर आलेल्या स्त्रिया मागोमाग गेल्या, आणि त्यांनी कबर व त्याचे शरीर कसे ठेवले ते पाहिले. ⁵⁶ मग त्या परत जाऊन त्यांनी सुगंधी द्रव्ये व तेल तयार केली; आणि आज्ञेप्रमाणे शब्बाथ दिवशी विसावा घेतला.