لوقا 21

21 ¹عیسی سر بلند کرد و دید که ثروتمندان هدایای خود را در صندوقِ بیت‌المالِ معبد می‌ریزند. ²همچنین بیوه‌زنی تنگدست را دید که دو سکهٔ کوچکِ مسی در آن می‌انداخت.

³گفت: «به‌راستی به شما می‌گویم، این بیوه‌زنِ تنگدست از همهٔ دیگران بیشتر داده است. ⁴زیرا همهٔ اینان از فزونیِ خود هدیه دادند، اما او از تنگدستیِ خود، هر آنچه برای گذران زندگی داشت، بخشید.»

معبد فرو خواهد ریخت

⁵چون برخی دربارهٔ معبد سخن می‌گفتند که چگونه با سنگ‌های زیبا و هدایای وقف‌شده به پدر ما آراسته شده بود، او گفت:

⁶«اما دربارهٔ آنچه بدان می‌نگرید، روزهایی خواهد آمد که سنگی بر سنگی باقی نخواهد ماند؛ همه فرو ریخته خواهند شد.»

⁷پرسیدند: «ای استاد، این چیزها کی روی خواهد داد، و چه نشانه‌ای پیدا خواهد شد که این امور نزدیک است؟»

⁸گفت: «هوشیار باشید که فریب نخورید. بسیاری به نام من خواهند آمد و خواهند گفت: ‹من او هستم› و ‹وقت نزدیک است.› به دنبال آنان مروید. ⁹و چون خبر جنگ‌ها و شورش‌ها را بشنوید، وحشت مکنید. لازم است این چیزها نخست روی دهد، اما پایان بی‌درنگ فرا نمی‌رسد.»

¹⁰سپس به آنان گفت: «قومی بر قومی و مملکتی بر مملکتی برخواهد خاست. ¹¹زلزله‌های بزرگ رخ خواهد داد، و در جای‌جای قحطی‌ها و بیماری‌های همه‌گیر پدید خواهد آمد، و چیزهای هولناک و نشانه‌های بزرگ از آسمان دیده خواهد شد. ¹²اما پیش از همهٔ اینها، شما را دستگیر کرده، آزار خواهند رساند و به کنیسه‌ها و زندان‌ها تسلیم خواهند کرد، و به‌خاطر نام من شما را نزد پادشاهان و والیان خواهند کشانید. ¹³این فرصتی خواهد بود تا شهادت دهید. ¹⁴پس در دل خود قرار بگذارید که پیشاپیش نگرانِ دفاع از خود نباشید، ¹⁵زیرا من به شما زبانی و حکمتی خواهم داد که هیچ‌یک از مخالفانتان را یارای مقاومت یا ردِّ آن نباشد. ¹⁶حتی والدین و برادران و خویشان و دوستان نیز به شما خیانت خواهند کرد، و برخی از شما را خواهند کشت. ¹⁷و به‌خاطر نام من از همه نفرت خواهید دید. ¹⁸اما مویی از سرتان تلف نخواهد شد. ¹⁹با پایداریِ خود، جان‌های خود را به دست خواهید آورد.»

²⁰«و چون ببینید که اورشلیم را لشکرها محاصره کرده‌اند، آنگاه بدانید که ویرانی‌اش نزدیک شده است. ²¹آنگاه آنان که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند، و آنان که در شهرند از آن بیرون روند، و آنان که در روستایند وارد آن نشوند، ²²زیرا این روزهای داوری است، تا هر آنچه نوشته شده تحقق یابد. ²³وای بر زنان آبستن و مادرانِ شیرده در آن روزها! زیرا مصیبتی بزرگ بر این سرزمین فرود خواهد آمد، و غضب بر این قوم. ²⁴به دمِ شمشیر خواهند افتاد و به میان همهٔ قوم‌ها به اسارت برده خواهند شد. و اورشلیم پایمالِ قوم‌ها خواهد گشت، تا زمانی که دوران قوم‌ها به سر آید.»

²⁵«و در خورشید و ماه و ستارگان نشانه‌ها پدید خواهد آمد، و بر زمین، قوم‌ها در پریشانی و سرگشتگی از خروش و تلاطم دریا خواهند بود. ²⁶مردمان از ترس و انتظارِ آنچه بر جهان می‌آید، از هوش خواهند رفت، زیرا نیروهای آسمان‌ها به لرزه در خواهد آمد. ²⁷آنگاه پسرِ انسان را خواهند دید که با قدرت و جلالِ عظیم در ابری می‌آید. ²⁸چون این چیزها آغاز شود، راست بایستید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رهاییِ شما نزدیک است.»

²⁹سپس برای آنان مَثَلی آورد: «به درخت انجیر و همهٔ درختان بنگرید. ³⁰چون می‌بینید که جوانه می‌زنند، خود درمی‌یابید که تابستان دیگر نزدیک است. ³¹به همین‌سان، چون ببینید که این چیزها روی می‌دهد، بدانید که پادشاهی پدر ما نزدیک است. ³²به‌راستی به شما می‌گویم، این نسل از میان نخواهد رفت تا همهٔ این چیزها روی دهد. ³³آسمان و زمین از میان خواهد رفت، اما سخنان من هرگز از میان نخواهد رفت.»

³⁴«مراقبِ خود باشید، مبادا دل‌هایتان از عیّاشی و مستی و نگرانی‌های زندگی سنگین شود و آن روز ناگهان همچون دامی بر شما فرود آید. ³⁵زیرا بر همهٔ کسانی که بر روی تمامِ زمین زندگی می‌کنند، خواهد آمد. ³⁶پس همواره بیدار باشید و دعا کنید تا نیرو یابید که از همهٔ این چیزها که در شرفِ وقوع است، بگریزید و در حضور پسرِ انسان بایستید.»

³⁷او روزها در معبد تعلیم می‌داد و شب‌ها بیرون می‌رفت و در کوه زیتون به سر می‌برد. ³⁸و همهٔ مردم بامدادان در معبد نزد او می‌آمدند تا سخنانش را بشنوند.