લૂક 23 FHB Father's Heart Bible™

23 ¹પછી આખી સભા ઊઠીને તેમને પિલાત આગળ લઈ ગઈ. ²તેઓ તેમના પર આરોપ મૂકવા લાગ્યા, “અમને આ માણસ મળ્યો, જે આપણી પ્રજાને ભમાવે છે, કાઈસારને કર આપવાની ના પાડે છે અને પોતાને ખ્રિસ્ત, એક રાજા હોવાનો દાવો કરે છે.”

³પિલાતે તેમને પૂછ્યું, “શું તમે યહૂદીઓના રાજા છો?” તેમણે જવાબ આપ્યો, “તમે કહો છો તેમ જ.”

⁴ત્યારે પિલાતે મુખ્ય યાજકોને તથા લોકોને કહ્યું, “આ માણસમાં મને કોઈ દોષ દેખાતો નથી.”

⁵પણ તેઓએ વધારે ભાર દઈને કહ્યું, “તે લોકોને ઉશ્કેરે છે, આખા યહૂદિયામાં, ગાલીલથી અહીં સુધી શિક્ષણ આપે છે.”

⁶આ સાંભળીને પિલાતે પૂછ્યું કે શું આ માણસ ગાલીલનો છે. ⁷તે હેરોદના અધિકાર નીચે છે એમ જાણીને તેણે તેમને હેરોદ પાસે મોકલ્યા, જે પોતે પણ તે દિવસોમાં યરુશાલેમમાં હતો.

⁸ઈસુને જોઈને હેરોદ ઘણો રાજી થયો—તે તેમના વિશે સાંભળીને ઘણા સમયથી તેમને જોવા ઇચ્છતો હતો અને તેમને કોઈ ચમત્કાર કરતા જોવાની આશા રાખતો હતો. ⁹તેણે તેમને ઘણા પ્રશ્નો પૂછ્યા, પણ ઈસુએ તેને કોઈ જવાબ આપ્યો નહિ. ¹⁰મુખ્ય યાજકો તથા શાસ્ત્રીઓ પાસે ઊભા રહીને ઉગ્રતાથી તેમના પર આરોપ મૂકતા હતા. ¹¹હેરોદે તથા તેના સૈનિકોએ તેમની તિરસ્કાર કરીને મશ્કરી કરી, તેમને ભભકતાં વસ્ત્ર પહેરાવ્યાં અને પાછા પિલાત પાસે મોકલ્યા. ¹²તે દિવસે હેરોદ તથા પિલાત મિત્રો બન્યા—પહેલાં તેઓ એકબીજાના વેરી હતા.

¹³પછી પિલાતે મુખ્ય યાજકોને, અધિકારીઓને તથા લોકોને એકઠા બોલાવીને ¹⁴તેઓને કહ્યું, “તમે આ માણસને મારી પાસે લાવ્યા કે તે લોકોને ભમાવે છે. જુઓ, મેં તમારી સમક્ષ તેની તપાસ કરી, પણ તમે જે આરોપ મૂકો છો તે વિશે આ માણસમાં મને કોઈ દોષ દેખાયો નહિ. ¹⁵હેરોદને પણ નહિ, કારણ, તેણે તેમને આપણી પાસે પાછા મોકલ્યા. જુઓ, તેમણે મોતને યોગ્ય કંઈ કર્યું નથી. ¹⁶તેથી હું તેમને શિક્ષા કરીને છોડી દઈશ.” ^a a v16 સૌથી જૂની હસ્તપ્રતોમાં અહીં ૧૭મી કલમ નથી; પાછળની નકલોમાં ઉમેરાયું છે: “કારણ, પર્વના સમયે તેઓને માટે એક કેદીને છોડી દેવાની તેની ફરજ હતી.” ¹⁸પણ તેઓ બધા એકસાથે પોકારી ઊઠ્યા, “આ માણસને દૂર કરો! અમારે માટે બરાબ્બાસને છોડી દો!” ¹⁹આ માણસ શહેરમાં થયેલા બળવા તથા ખૂનને કારણે કેદમાં નંખાયો હતો.

²⁰ઈસુને છોડી દેવાની ઇચ્છાથી પિલાતે ફરી એક વાર તેઓને સમજાવ્યા, ²¹પણ તેઓ બૂમો પાડતા જ રહ્યા, “તેને વધસ્તંભે જડો, વધસ્તંભે જડો!”

²²ત્રીજી વાર તેણે તેઓને કહ્યું, “શા માટે? આ માણસે શું ખોટું કર્યું છે? મને તેનામાં મોતનું કોઈ કારણ દેખાતું નથી. તેથી હું તેમને શિક્ષા કરીને છોડી દઈશ.” ²³પણ તેઓ મોટેથી બૂમો પાડતા જ રહ્યા અને તેમને વધસ્તંભે જડવાની માગણી કરતા રહ્યા, અને તેઓના અવાજ જીતી ગયા. ²⁴તેથી પિલાતે ઠરાવ્યું કે તેઓની માગણી પ્રમાણે કરવું. ²⁵બળવા તથા ખૂનને કારણે કેદમાં નંખાયેલા જે માણસને તેઓએ માગ્યો હતો તેને તેણે છોડી દીધો, પણ ઈસુને તેઓની ઇચ્છાને સ્વાધીન કર્યા.

પુત્રને વધસ્તંભે જડવામાં આવ્યા

²⁶તેમને લઈ જતાં તેઓએ ખેતરેથી આવતા કુરેનીના સિમોન નામના એક માણસને પકડ્યો અને તેના પર વધસ્તંભ મૂકી ઈસુની પાછળ ઊંચકવા દીધો. ²⁷લોકોની મોટી ભીડ તેમની પાછળ ચાલી, જેમાં એવી સ્ત્રીઓ પણ હતી જે તેમને માટે રડતી અને વિલાપ કરતી હતી.

²⁸પણ ઈસુએ તેઓ તરફ ફરીને કહ્યું, “હે યરુશાલેમની દીકરીઓ, મારે માટે ન રડો; તમારે માટે તથા તમારાં બાળકોને માટે રડો. ²⁹કારણ, એવા દિવસો આવે છે જ્યારે તેઓ કહેશે, ‘ધન્ય છે વાંઝણીઓ, જે ગર્ભ કદી ધારણ કરાયા નહિ અને જે સ્તન કદી ધવડાવ્યાં નહિ.’ ³⁰ત્યારે તેઓ પર્વતોને કહેવા લાગશે, “અમારા પર પડો,” અને ટેકરીઓને, “અમને ઢાંકી દો.” ³¹કારણ, જો લાકડું લીલું હોય ત્યારે તેઓ આવું કરે, તો જ્યારે તે સૂકું હોય ત્યારે શું થશે?” ^b b v31 એક કહેવત: જો રોમ નિર્દોષ (લીલા લાકડા) સાથે આવું કરે, તો જ્યારે ન્યાય આવે ત્યારે દોષિત (સૂકા લાકડા)ને માટે કેટલું વધારે ખરાબ રાહ જુએ છે.

³²બીજા બે, જે ગુનેગારો હતા, તેમને પણ તેમની સાથે મારી નાખવા લઈ જવામાં આવ્યા. ³³જે જગ્યાને ખોપરી કહે છે ત્યાં પહોંચીને તેઓએ ત્યાં ગુનેગારોની સાથે તેમને વધસ્તંભે જડ્યા, એકને તેમની જમણી બાજુ અને બીજાને તેમની ડાબી બાજુ.

³⁴ઈસુએ કહ્યું, “હે પિતા, તેઓને માફ કરો, કારણ, તેઓ જે કરે છે તે તેઓ જાણતા નથી.” પછી તેઓએ ચિઠ્ઠીઓ નાખીને તેમનાં વસ્ત્ર વહેંચી લીધાં. ^c c v34 કેટલીક જૂની હસ્તપ્રતોમાં આ શબ્દો નથી. મોટા ભાગના આધુનિક બાઇબલમાં છે તેમ, તે અહીં છાપવામાં આવ્યા છે.

³⁵લોકો ઊભા રહીને જોતા હતા; અધિકારીઓ મશ્કરી કરીને કહેતા હતા, “તેણે બીજાઓને બચાવ્યા—જો તે ઈશ્વરનો ખ્રિસ્ત, પસંદ કરાયેલો હોય તો પોતાને બચાવે.”

³⁶સૈનિકોએ પણ તેમની મશ્કરી કરી, પાસે આવીને તેમને ખાટો દ્રાક્ષરસ ધર્યો, ³⁷અને કહ્યું, “જો તું યહૂદીઓનો રાજા હોય તો પોતાને બચાવ!”

³⁸તેમની ઉપર એક લખાણ પણ હતું: “આ યહૂદીઓનો રાજા છે.”

³⁹જે ગુનેગારો લટકાવાયા હતા તેઓમાંના એકે તેમનું અપમાન કર્યું, “શું તું ખ્રિસ્ત નથી? તારો તથા અમારો ઉદ્ધાર કર!”

⁴⁰પણ બીજાએ તેને ઠપકો આપ્યો, “તું એક જ દંડ ભોગવે છે તોપણ શું તને ઈશ્વરનો ભય નથી? ⁴¹આપણે તો વાજબી રીતે, આપણે જે કર્યું તેની સજા ભોગવીએ છીએ; પણ આ માણસે કંઈ ખોટું કર્યું નથી.” ⁴²પછી તેણે કહ્યું, “હે ઈસુ, જ્યારે તમે તમારા રાજમાં આવો ત્યારે મને યાદ કરજો.”

⁴³ઈસુએ તેને કહ્યું, “હું તને સાચે જ કહું છું, આજે તું મારી સાથે પારાદૈસમાં હોઈશ.”

પુત્રે છેલ્લો શ્વાસ લીધો

⁴⁴આશરે બપોર થઈ ચૂકી હતી, અને બપોરના ત્રણ વાગ્યા સુધી આખી ભૂમિ પર અંધકાર છવાઈ ગયો, ⁴⁵કારણ, સૂર્યનું અજવાળું જતું રહ્યું; અને મંદિરનો પડદો બે ભાગમાં ચિરાઈ ગયો.

⁴⁶ઈસુએ મોટેથી પોકારીને કહ્યું, “હે પિતા, તમારા હાથમાં હું મારો આત્મા સોંપું છું!” પછી તેમણે છેલ્લો શ્વાસ લીધો.

⁴⁷જે બન્યું તે જોઈને સૂબેદારે આપણા પિતાની સ્તુતિ કરતાં કહ્યું, “આ માણસ ખરેખર નેક હતો.” ⁴⁸આ દૃશ્ય જોવા એકઠી થયેલી બધી ભીડ, જે બન્યું તે જોઈને, છાતી કૂટતી ઘેર પાછી ગઈ. ⁴⁹તેમના સર્વ ઓળખીતા, તથા જે સ્ત્રીઓ ગાલીલથી તેમની પાછળ આવી હતી, તેઓ દૂર ઊભાં રહીને આ બધું જોતાં હતાં.

પુત્રને કબરમાં મૂકવામાં આવ્યા

⁵⁰હવે ત્યાં યૂસફ નામનો એક માણસ હતો, જે ન્યાયસભાનો સભ્ય, એક સારો તથા નેક માણસ હતો, ⁵¹જેણે તેઓની યોજના તથા કાર્યમાં સંમતિ આપી ન હતી. તે યહૂદીઓના નગર અરિમથાઈનો હતો, અને આપણા પિતાના રાજની રાહ જોતો હતો. ⁵²આ માણસે પિલાત પાસે જઈને ઈસુનું શબ માગ્યું. ⁵³તેણે તેને નીચે ઉતારીને શણના કપડામાં વીંટાળ્યું અને ખડકમાં કોરેલી એવી કબરમાં મૂક્યું જ્યાં હજી સુધી કોઈને મૂકવામાં આવ્યું ન હતું. ⁵⁴તે તૈયારીનો દિવસ હતો, અને વિશ્રામવાર શરૂ થવાની તૈયારીમાં હતો. ⁵⁵જે સ્ત્રીઓ તેમની સાથે ગાલીલથી આવી હતી તેઓ પાછળ જઈને કબર જોઈ, અને તેમનું શબ કેવી રીતે મૂકવામાં આવ્યું હતું તે પણ જોયું. ⁵⁶તેઓ પાછી જઈને સુગંધીદ્રવ્યો તથા તેલ તૈયાર કર્યાં, પછી આજ્ઞા પ્રમાણે વિશ્રામવારે આરામ કર્યો.