د پيلاطوس او هيروديس په مخکښې

پیلاطوس درې ځله وايي چې هېڅ ګناه پکې نه مومي، خو بیا هم تسلیمېږي. عيسىٰ ژړغونو ښځو ته وايي چې پر خپل ځان وژاړي. له خپل پلار څخه غواړي چې هغه سړي وبښي چې پر صلیب یې ځړوي، او یوه مجرم ته د جنت ژمنه کوي. تیاره خپرېږي، پرده څیرل کېږي، او یوسف د هغه جسد غواړي.

څپرکی 23.

نو ټول مجلس پاڅېدو او هغوئ هغه د پيلاطوس مخ ته بوتلو. هغوئ په هغۀ باندې الزام لګول شروع کړل چې، ”مونږ دا سړے په داسې حال کښې وموندلو چې زمونږ قوم يې بې لارې کولو، د قيصر محصول ورکولو نه يې منع کوله او ځان يې مسيح، يو بادشاه بللو.“

پيلاطوس ترې تپوس وکړو چې، ”آيا تۀ د يهوديانو بادشاه يې؟“ هغۀ په جواب کښې وفرمائيل چې، ”دا تۀ وائې.“

نو پيلاطوس مشرانو کاهنانو او خلقو ته ووئيل چې، ”زۀ په دې سړى کښې هيڅ ګناه نۀ مومم.“

خو هغوئ ټينګار وکړو چې، ”دے خلق راپاروى، په ټول يهوديه کښې تعليم ورکوى، د ګليل نه نيولے تر دې ځايه.“

کله چې پيلاطوس دا واورېدل، نو تپوس يې وکړو چې آيا دا سړے ګليلے دے. کله چې هغۀ ته معلومه شوه چې هغه د هيروديس تر اختيار لاندې دے، نو هغه يې هيروديس ته ولېږلو، چې هغه پخپله هم په هغو ورځو کښې په يروشلم کښې وو.

هيروديس چې عيسىٰ وليدو، نو ډېر خوشحاله شو، ځکه چې هغۀ د ډېرې مودې نه د هغۀ د ليدلو ارمان درلودو، د هغۀ په حقله يې اورېدلى وُو او اُميد يې لرلو چې هغه به کومه معجزه کوى وينى. هغۀ ترې ډېر تپوسونه وکړل، خو عيسىٰ هغۀ ته هيڅ جواب ورنۀ کړو. مشران کاهنان او فقيهان ولاړ وُو او په سختۍ سره يې په هغۀ باندې الزام لګولو. هيروديس او د هغۀ سپاهيانو هغه سپک وګڼلو او مسخرې يې پرې وکړې، ځلانده جامې يې ورواغوستلې او بيا يې پيلاطوس ته واپس ولېږلو. په هغه ورځ هيروديس او پيلاطوس دوست شول، ځکه چې مخکښې يو د بل دښمنان وُو.

بيا پيلاطوس مشران کاهنان، حاکمان او خلق راوغوښتل، او هغوئ ته يې ووئيل چې، ”تاسو دا سړے ما ته داسې راوستو لکه څوک چې خلق بې لارې کوى. ما ستاسو په مخکښې هغه وکتلو او ستاسو د الزامونو په حقله مې په دې سړى کښې هيڅ ګناه ونۀ موندله. او نۀ هيروديس، ځکه چې هغۀ دا بيرته مونږ ته راولېږلو. ګورئ، هغۀ د مرګ وړ هيڅ کار نۀ دے کړے. نو ځکه زۀ به هغۀ ته سزا ورکړم او خوشې به يې کړم.“ ^a خو هغوئ ټولو په يو آواز چغې کړې چې، ”دا سړے لرې کړه! برابا مونږ ته خوشې کړه!“ دا هغه سړے وو چې په ښار کښې د يو بغاوت او د خون په سبب قيد کړے شوے وو.

پيلاطوس بيا هغوئ ته خبرې وکړې، ځکه چې هغه غوښتل چې عيسىٰ خوشې کړى، خو هغوئ چغې وهلې چې، ”په صليب يې کوزه کړه، په صليب يې کوزه کړه!“

دريم ځل يې هغوئ ته ووئيل چې، ”ولې؟ دې سړى څۀ بدى کړې ده؟ زۀ په هغۀ کښې د مرګ هيڅ وجه نۀ مومم. نو زۀ به هغۀ ته سزا ورکړم او خوشې به يې کړم.“ خو هغوئ په لوړ آواز چغې وهلې او مطالبه يې کوله چې هغه دې په صليب کوزے شى، او د هغوئ آوازونه غالب شول. نو پيلاطوس فيصله وکړه چې د هغوئ مطالبه دې پوره کړے شى. هغۀ هغه سړے چې هغوئ غوښتو او د بغاوت او خون په سبب قيد وو، خوشې کړو، خو عيسىٰ يې د هغوئ په مرضۍ حواله کړو.

زوئ په صليب کوزے کيږى

کله چې هغوئ هغه وړلو، نو هغوئ د قورين شمعون نومې يو سړے ونيولو چې د کلى نه راتلو، او صليب يې په هغۀ باندې کېښودو چې د عيسىٰ شاته يې يوسى. د خلقو يوه لويه ګڼه د هغۀ پسې روانه وه، په کوم کښې چې هغه ښځې هم وې چې د هغۀ دپاره يې ژړل او وير يې کولو.

خو عيسىٰ هغوئ طرف ته وګرځېدو او وفرمائيل چې، ”اے د يروشلم لوڼو، زما دپاره مۀ ژاړئ؛ د ځان او د خپلو بچو دپاره وژاړئ. ځکه چې هغه ورځې راروانې دى چې کله به خلق وائى، ’مبارکې دى هغه شنډې ښځې، هغه رحمونه چې هيڅکله يې اولاد نۀ دے زېږلے او هغه تى چې هيڅکله يې شيدې نۀ دى ورکړې.‘ بيا به هغوئ غرونو ته وئيل شروع کړى، ’پر مونږ راپرېوځئ،‘ او غونډيو ته، ’مونږ پټ کړئ.‘ ځکه چې کۀ خلق دا کار د لرګى په شنه والى کښې کوى، نو کله چې وچ شى نو بيا به څۀ کيږى؟“ ^b

دوه نور سړى چې مجرمان وُو، هم د هغۀ سره د وژلو دپاره وړل کېدل. کله چې هغوئ هغه ځائ ته ورسېدل چې کوپړۍ بلل کيږى، نو هلته يې هغه د مجرمانو سره په صليب کوزه کړو، يو د هغۀ ښى طرف ته او يو کيڼ طرف ته.

عيسىٰ وفرمائيل چې، ”پلاره، دوئ ته معافى ورکړه، ځکه چې دوئ نۀ پوهيږى چې څۀ کوى.“ بيا هغوئ د هغۀ جامې په خپلو کښې ووېشلې او پچې يې واچولې. ^c

خلق ولاړ وُو او کتل يې؛ حاکمانو ملنډې وهلې چې، ”هغۀ نور خلاص کړل، نو ځان دې خلاص کړى، کۀ دا د خُدائ پاک مسيح وى، هغه چې غوره کړے شوے دے.“

سپاهيانو هم په هغۀ مسخرې وکړې، هغوئ ورته راغلل او تروه شراب يې ورکول، او وئيل يې چې، ”کۀ تۀ د يهوديانو بادشاه يې، نو ځان خلاص کړه!“

د هغۀ د پاسه يو ليک هم وو چې، ”دا د يهوديانو بادشاه دے.“

په هغو ځوړند مجرمانو کښې يو هغۀ ته بدرد وئيل چې، ”آيا تۀ مسيح نۀ يې؟ نو ځان او مونږ خلاص کړه!“

خو بل هغه وملامتولو چې، ”آيا تۀ د خُدائ پاک نه هم نۀ يرېږې، حال دا چې تۀ هم په همدغه سزا کښې يې؟ او زمونږ سزا پۀ حقه ده، ځکه چې مونږ د خپلو کارونو بدله مومو؛ خو دې سړى هيڅ غلط کار نۀ دے کړے.“ بيا هغۀ ووئيل چې، ”اے عيسىٰ، کله چې تۀ خپلې بادشاهۍ ته راشې، نو ما درياد کړه.“

عيسىٰ هغۀ ته وفرمائيل چې، ”زۀ درته رښتيا وايم، نن به تۀ زما سره په فردوس کښې يې.“

زوئ خپله ساه ورکوى

دا نژدې غرمه وه چې تيارۀ په ټول ملک باندې خوره شوه او د مازيګر تر درو بجو پورې قائمه وه، ځکه چې د لمر رڼا ختمه شوه؛ او د هيکل پرده د منځ نه په دوه ټوټې وشلېده.

عيسىٰ په لوړ آواز آواز وکړو او وفرمائيل چې، ”پلاره، زۀ خپل روح ستا په لاسونو کښې سپارم!“ بيا يې ساه ورکړه.

کله چې صوبدار وليدل چې څۀ وشول، نو زمونږ د پلار ثنا يې وکړه او ووئيل چې، ”دا سړے حقيقتاً صادق وو.“ هغه ټول خلق چې د دې تماشې دپاره راټول شوى وُو، کله چې يې وليدل چې څۀ وشول، نو په خپلو ټټرونو وهلو سره خپلو کورونو ته واپس لاړل. د هغۀ ټول پېژندګلوى او هغه ښځې چې د ګليل نه د هغۀ پسې راغلې وې، لرې ولاړې وې او دا شيان يې کتل.

زوئ په قبر کښې ايښودل کيږى

اوس هلته يوسف نومې يو سړے وو، چې د مجلس يو غړے، ښۀ او صادق سړے وو، چې د هغوئ په مشورې او کار باندې راضى شوے نۀ وو. هغه د يهوديانو د ښار ارمتياه نه وو او د زمونږ د پلار د بادشاهۍ انتظار يې کولو. دا سړے پيلاطوس ته لاړو او د عيسىٰ لاش يې وغوښتو. هغۀ لاش کوز کړو، په کتان کښې يې ونغښتو او په ګټ کښې جوړ شوى قبر کښې يې کېښودو چې هلته لا تر اوسه څوک ايښودل شوے نۀ وو. دا د تيارۍ ورځ وه او سبت نژدې وو چې شروع شى. هغه ښځې چې د هغۀ سره د ګليل نه راغلې وې، ورپسې لاړې، قبر يې وليدو او دا هم چې د هغۀ لاش څنګه ايښودلے شوے وو. هغوئ واپس لاړې او خوشبويانې او عطرونه يې تيار کړل، بيا د حُکم مطابق په سبت کښې يې آرام وکړو.