لوقا 23 FHB Father's Heart Bible™

23 ¹پوءِ سڄي جماعت اُٿي، کيس پيلاطس وٽ وٺي آئي. ²هنن کيس ملزم ٺهرائڻ شروع ڪيو تہ ”اسان هن ماڻهوءَ کي پنهنجي قوم کي گمراھ ڪندي، قيصر کي ٽيڪس ڏيڻ کان روڪيندي، ۽ پاڻ کي مسيح، يعني هڪ بادشاهه سڏائيندي ڏٺو آهي.“

³پيلاطس کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يهودين جو بادشاهه آهين؟“ يسوع وراڻيو تہ ”تون پاڻ ائين ٿو چوين.“

⁴تڏهن پيلاطس سردار ڪاهنن ۽ ميڙن کي چيو تہ ”مون کي هن ماڻهوءَ ۾ ڪو ڏوھ نہ ٿو لڀي.“

⁵پر هو زور ڀريندي چوندا رهيا تہ ”هي ماڻهو سڄي يهوديه ۾، گليل کان وٺي هتي تائين تعليم ڏئي ماڻهن کي ڀڙڪائي ٿو.“

⁶جڏهن پيلاطس اهو ٻڌو، تڏهن پڇيائين تہ ڇا هي ماڻهو گليلي آهي. ⁷جڏهن کيس خبر پئي تہ هو هيروديس جي اختيار هيٺ آهي، تڏهن کيس هيروديس ڏانهن موڪليائين، جيڪو پاڻ بہ انهن ڏينهن ۾ يروشلم ۾ هو.

⁸يسوع کي ڏسي هيروديس ڏاڍو خوش ٿيو، ڇاڪاڻ تہ ڊگھي مدت کان کيس ڏسڻ گھريائين، سندس باري ۾ ٻڌو هئائين، ۽ اميد هئس تہ هو ڪو نشان ڏيکاريندو. ⁹هن کانئس ڏاڍا ڊگھا سوال پڇيا، پر يسوع کيس ڪوبہ جواب نہ ڏنو. ¹⁰سردار ڪاهن ۽ شريعت جا عالم ويجھو بيٺا هئا ۽ ڏاڍي زور سان کيس ملزم ٺهرائي رهيا هئا. ¹¹هيروديس ۽ سندس سپاهين کيس خوار ڪيو ۽ ٺٺولي ڪئي، پوءِ چمڪندڙ ڪپڙا پارائي وري پيلاطس ڏانهن موڪلي ڏنائونس. ¹²انهيءَ ڏينهن هيروديس ۽ پيلاطس دوست ٿي پيا؛ ان کان اڳ اهي هڪ ٻئي جا دشمن هئا.

¹³پوءِ پيلاطس سردار ڪاهنن، سردارن ۽ ماڻهن کي گڏ ڪري، ¹⁴کين چيو تہ ”اوهان هي ماڻهو مون وٽ ماڻهن کي ڀڙڪائيندڙ ڪري آندو. مون اوهان جي اڳيان هن جي پڇا ڳاڇا ڪئي، ۽ جيڪي الزام اوهين هن تي ٿا مڙهيو، تن ۾ مون کي هن ماڻهوءَ ۾ ڪو ڏوھ نہ لڀو. ¹⁵نڪي هيروديس کي ڪو ڏوھ لڀو، ڇاڪاڻ تہ هن کيس اسان ڏانهن موٽائي موڪليو. ڏسو، هن اهڙو ڪو ڪم نہ ڪيو آهي جو موت جي لائق هجي. ¹⁶تنهنڪري آءٌ کيس تاديب ڏئي آزاد ڪندس.“ ^a a v16 قديم نسخن ۾ هتي آيت 17 ناهي؛ پوين نقلن ۾ شامل ڪئي وئي: ”ڇاڪاڻ تہ کيس عيد تي هنن لاءِ هڪ قيدي ڇڏڻو پوندو هو.“ ¹⁸پر هنن سڀني گڏجي رڙ ڪئي تہ ”هن کي هٽايو! اسان لاءِ برابا کي ڇڏي ڏيو!“ ¹⁹اهو ماڻهو شهر ۾ ٿيل بغاوت ۽ قتل جي ڏوھ ۾ قيد ڪيل هو.

²⁰پيلاطس يسوع کي ڇڏي ڏيڻ جي ارادي سان وري کين مخاطب ٿيو، ²¹پر هو رڙيون ڪندا رهيا تہ ”کيس صليب تي چاڙهيو، صليب تي چاڙهيو!“

²²ٽيون ڀيرو هن کين چيو تہ ”ڇو؟ هن ڪهڙي بڇڙائي ڪئي آهي؟ مون کي هن ۾ موت جو ڪو سبب نہ ٿو لڀي. تنهنڪري آءٌ کيس سزا ڏئي ڇڏي ڏيندس.“ ²³پر هو وڏين رڙين سان زور ڀريندا رهيا تہ کيس صليب تي چاڙهيو وڃي، ۽ آخر سندن آواز غالب آيو. ²⁴تنهنڪري پيلاطس فيصلو ڪيو تہ سندن مطالبو پورو ڪيو وڃي. ²⁵جنهن ماڻهوءَ لاءِ هنن گھريو هو، جيڪو بغاوت ۽ قتل ڪري قيد هو، تنهن کي ڇڏي ڏنائين، پر يسوع کي سندن مرضيءَ تي حوالي ڪيائين.

فرزند کي صليب تي چاڙهيو ويو

²⁶کيس وٺي ويندي، هنن شمعون نالي ڪرين جي هڪ رهاڪوءَ کي پڪڙيو، جيڪو ٻهراڙيءَ کان پئي آيو، ۽ صليب هن تي رکيائون تہ يسوع جي پٺيان کڻي هلي. ²⁷ماڻهن جو وڏو ميڙ سندس پٺيان هلڻ لڳو، جن ۾ عورتون بہ هيون جيڪي سندس لاءِ روئينديون ۽ ماتم ڪنديون هيون.

²⁸پر يسوع هنن ڏانهن ڦري فرمايو تہ ”اي يروشلم جون ڌيئرون، منهنجي لاءِ نہ روئو؛ پنهنجي لاءِ ۽ پنهنجن ٻارن لاءِ روئو. ²⁹ڇاڪاڻ تہ اهي ڏينهن ايندا جڏهن چوندا تہ ’سڀاڳيون آهن اهي ٻانجھيون، اهي ڳڀ جن ڪڏهن ڪو ٻار نہ ڄڻيو، ۽ اهي ڇاتيون جن ڪڏهن ٿڃ نہ پياري.‘ ³⁰تڏهن اهي جبلن کي چوڻ لڳندا تہ ’اسان تي ڪريو،‘ ۽ ٽڪرين کي تہ ’اسان کي ڍڪي ڇڏيو.‘ ³¹ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن هو ساوي ڪاٺيءَ سان اهڙو ٿا ڪن، تہ سڪل ڪاٺيءَ سان ڇا ٿيندو؟“ ^b b v31 هڪ چوڻي: جيڪڏهن روم بيگناھ (ساوي ڪاٺي) سان اهڙو ڪري ٿو، تہ جڏهن فيصلو ٿيندو تڏهن ڏوھاري (سڪل ڪاٺي) تي ڪيترو بڇڙو ٿيندو.

³²هو ٻين ٻن ڏوھارين کي بہ ساڻس گڏ قتل ڪرڻ لاءِ وٺي هلندا هئا. ³³جڏهن هو ”کوپڙي“ نالي هنڌ تي پهتا، تڏهن اتي کيس ڏوھارين سان گڏ صليب تي چاڙهيائون، هڪڙو سندس ساڄي پاسي ۽ ٻيو کاٻي پاسي.

³⁴يسوع فرمايو تہ ”اي بابا، هنن کي معاف ڪر، ڇاڪاڻ تہ اهي نہ ٿا ڄاڻن تہ ڇا ٿا ڪن.“ پوءِ هنن قرعو وجھي سندس ڪپڙا ورهائي ڇڏيا. ^c c v34 اهي لفظ ڪجھ قديم نسخن ۾ ناهن. هتي ڇپيل آهن، جيئن اڪثر جديد بائبلن ۾ آهن.

³⁵ماڻهو بيٺا ڏسندا رهيا؛ سردارن ٺٺولي ڪندي چيو تہ ”ٻين کي بچايائين؛ جيڪڏهن هو خدا جو مسيح، چونڊيل آهي، تہ پاڻ کي بہ بچائي.“

³⁶سپاهين بہ ويجھو اچي کيس سرڪو پيش ڪندي ٺٺولي ڪئي، ³⁷چوندا رهيا تہ ”جيڪڏهن تون يهودين جو بادشاهه آهين تہ پاڻ کي بچاءِ!“

³⁸سندس مٿان هي لکت بہ هئي تہ ”هي يهودين جو بادشاهه آهي.“

³⁹ٽنگيل ڏوھارين مان هڪڙي کيس طعنو ڏيندي چيو تہ ”ڇا تون مسيح ناهين؟ پاڻ کي ۽ اسان کي بچاءِ!“

⁴⁰پر ٻئي ملامت ڪندي چيو تہ ”ڇا تون خدا کان بہ نہ ٿو ڊڄين، جڏهن تہ تون بہ ساڳي سزا ۾ آهين؟ ⁴¹اسان سان تہ انصاف آهي، ڇاڪاڻ تہ اسان کي پنهنجي ڪيل جي سزا ملي رهي آهي؛ پر هن ڪوبہ غلط ڪم نہ ڪيو آهي.“ ⁴²پوءِ چيائين تہ ”يسوع، جڏهن تون پنهنجي بادشاهيءَ ۾ اچين، تڏهن مون کي ياد رک.“

⁴³يسوع کيس فرمايو تہ ”آءٌ تو کي سچ ٿو چوان تہ اڄ ئي تون مون سان گڏ فردوس ۾ هوندين.“

فرزند آخري ساھ کنيو

⁴⁴ان مهل لڳ ڀڳ منجھند هئي، ۽ منجھند کان پوءِ ٽين وڳي تائين سڄي ملڪ تي اونداهي ڇانيل رهي، ⁴⁵ڇاڪاڻ تہ سج جي روشني ختم ٿي وئي هئي؛ ۽ هيڪل جو پردو وچان ٻن حصن ۾ ڦاٽي پيو.

⁴⁶يسوع وڏي آواز سان سڏي فرمايو تہ ”اي بابا، آءٌ پنهنجو روح تنهنجي هٿن ۾ سونپيان ٿو!“ اهو چئي هن آخري ساھ کنيو.

⁴⁷جيڪي ٿيو سو ڏسي صوبيدار اسان جي پيءُ جي واکاڻ ڪئي تہ ”هي ماڻهو حقيقت ۾ سچار هو.“ ⁴⁸هن نظاري لاءِ گڏ ٿيل سڀ ميڙ، جيڪي ٿيو سو ڏسي، ڇاتيون ڪٽيندا گھر موٽي ويا. ⁴⁹سندس سڀ واقف، ۽ اهي عورتون جيڪي گليل کان سندس پٺيان آيون هيون، پرانهان بيٺيون اهي سڀ ڳالهيون ڏسنديون رهيون.

فرزند کي قبر ۾ رکيو ويو

⁵⁰هڪڙو ماڻهو هو يوسف نالي، جيڪو مجلس جو ميمبر، سٺو ۽ سچار ماڻهو هو، ⁵¹جنهن سندن صلاح ۽ ڪم سان اتفاق نہ ڪيو هو، ۽ جيڪو يهودين جي شهر ارمتيا جو رهاڪو ۽ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جو منتظر هو. ⁵²هن پيلاطس وٽ وڃي يسوع جو لاش گھريو. ⁵³لاش لاهي، ڪتاني چادر ۾ ويڙهي، پٿر ۾ کوٽيل هڪ قبر ۾ رکيائين، جنهن ۾ اڃا ڪوبہ ڪونہ رکيو ويو هو. ⁵⁴اهو تياري جو ڏينهن هو، ۽ سبت شروع ٿيڻ وارو هو. ⁵⁵جيڪي عورتون ساڻس گڏ گليل کان آيون هيون، سي پٺيان هليون، ۽ قبر ۽ سندس لاش جيئن رکيو ويو، سو ڏٺائون. ⁵⁶هنن موٽي وڃي خوشبودار شيون ۽ مرهم تيار ڪيا، پوءِ حڪم موجب سبت تي آرام ڪيائون.