فرزند جيئرو ٿي اٿي ٿو

عورتون قبر کليل ڏسن ٿيون ۽ انهن جو يقين نٿو ڪيو وڃي. عماؤس ڏانهن ويندڙ ٻه ماڻهو هڪ اجنبي سان ڳالهائين ٿا جيڪو کين صحيفا سمجهائي ٿو، ۽ هو رڳو تڏهن سڃاتو وڃي ٿو جڏهن ماني ڀڃي ٿو. هو ظاهر ٿئي ٿو، مڇي کائي ٿو ته ثابت ٿئي ته هو ڀوت ناهي، پوءِ کين برڪت ڏئي ٿو ۽ پنهنجي پيءُ ڏانهن مٿي کنيو وڃي ٿو.

باب 24.

هفتي جي پهرين ڏينهن صبح سوير، اهي پنهنجيون تيار ڪيل خوشبوئون کڻي قبر تي آيون. قبر تان پٿر لڙهيل ڏٺائون، پر اندر وڃڻ تي کين خداوند يسوع جو لاش نہ مليو. جڏهن اهي هن ڳالهہ تي حيران ٿي رهيون هيون، تڏهن اوچتو ٻہ مڙس چمڪندڙ ڪپڙن ۾ سندن ڀرسان اچي بيٺا. ڊڄي وئيون ۽ پنهنجا منهن ڌرتيءَ ڏانهن جھڪائي ڇڏيائون. تڏهن انهن مڙسن پڇيو تہ ”جيئري کي مئلن ۾ ڇو ڳوليو ٿا؟ هو هتي ناهي، جيئرو ٿي اٿيو آهي. ياد ڪريو تہ جڏهن اڃا گليل ۾ هو، تڏهن اوهان کي ڇا چيائين، تہ ابنِ آدم کي گنهگار ماڻهن جي حوالي ٿيڻو آهي، صليب تي چاڙهيو وڃڻو آهي، ۽ ٽئين ڏينهن جيئرو ٿي اٿڻو آهي.“

پوءِ کين سندس ڳالهيون ياد آيون، ۽ قبر کان موٽي اچي، اهي سڀ ڳالهيون يارهن کي ۽ باقي سڀني کي ٻڌايائون. مريم مگدليني، يوانا، يعقوب جي ماءُ مريم ۽ سندن سان گڏ ٻين عورتن اهي ڳالهيون رسولن کي ٻڌايون. پر اهي ڳالهيون کين فضول لڳيون، ۽ هنن انهن تي يقين نہ ڪيو. پطرس اُٿي قبر ڏانهن ڊوڙيو، ۽ جھڪي رڳو ڪتان جا ڪپڙا ڏٺائين، پوءِ جيڪي ٿيو هو تنهن تي حيران ٿيندو گهر هليو ويو.

عمواس ڏانهن رستو

انهيءَ ئي ڏينهن سندن مان ٻہ ڄڻا يروشلم کان اٽڪل ست ميل پري عمواس نالي هڪ ڳوٺ ڏانهن روانا ٿيا، اهي انهن سڀني ٿيل ڳالهين بابت هڪ ٻئي سان ڳالهائيندا پئي ويا. جڏهن اهي ڳالهائي ۽ گڏجي بحث ڪري رهيا هئا، تڏهن يسوع پاڻ ويجهو اچي سندن سان گڏ هلڻ لڳو. پر سندن اکين کي کيس سڃاڻڻ کان روڪيو ويو.

کانئن پڇيائين تہ ”هلندي هلندي اوهين هڪ ٻئي سان ڪهڙي ڳالهہ تي بحث ڪري رهيا آهيو؟“ اهي اداس چهرن سان بيهي رهيا.

انهن مان ڪليوپاس نالي هڪڙي وراڻيو تہ ”ڇا تون يروشلم ۾ اڪيلو مسافر آهين جنهن کي خبر ناهي تہ انهن ڏينهن ۾ اتي ڇا ٿيو آهي؟“

پڇيائين تہ ”ڪهڙيون ڳالهيون؟“ هنن چيو تہ ”يسوع ناصري بابت، جيڪو اسان جي پيءُ ۽ سڀني ماڻهن آڏو ڪم ۽ ڪلام ۾ زورآور نبي هو،

۽ ڪيئن اسان جي وڏن سردار ڪاهنن ۽ حاڪمن کيس موت جي سزا لاءِ حوالي ڪيائونس ۽ صليب تي چاڙهيائونس. اسان کي اميد هئي تہ اسرائيل کي ڇڏائڻ وارو اهو ئي آهي. ان کان سواءِ، انهن ڳالهين کي ٿئي اڄ ٽيون ڏينهن آهي. اسان جي ڪجهہ عورتن بہ اسان کي حيران ڪري ڇڏيو، اهي صبح سوير قبر تي ويون هيون، ۽ سندس لاش نہ ملڻ تي موٽي آيون ۽ چيائون تہ اسان فرشتن جو رويا بہ ڏٺو، جن چيو تہ هو جيئرو آهي. اسان جا ڪجهہ ساٿي قبر تي ويا ۽ جيئن عورتن چيو هو تيئن ئي ڏٺائون، پر کيس نہ ڏٺائون.“

هن کين چيو تہ ”اوهين ڪيڏا نہ بي سمجھ آهيو، ۽ جيڪي ڪجهہ نبين چيو آهي تنهن تي ايمان آڻڻ ۾ ڪيڏا نہ سست آهيو! ڇا ضروري نہ هو تہ مسيح اهي ڏک سهي ۽ پنهنجي جلوي ۾ داخل ٿئي؟“

پوءِ موسيٰ ۽ سڀني نبين کان شروع ڪري، سڀني پاڪ ڪتابن مان پنهنجي باري ۾ سڀ ڪجهہ کين سمجھايائين.

جڏهن اهي پنهنجي منزل واري ڳوٺ جي ويجهو پهتا، تڏهن هن اڳتي وڃڻ جو ڍنگ ڪيو. پر هنن زور ڏئي چيو تہ ”اسان وٽ رهو، شام ويجهي آهي ۽ ڏينهن لھڻ تي آهي.“ تنهنڪري هو انهن وٽ رهڻ لاءِ اندر ويو.

جڏهن هو سندن سان گڏ ماني کائڻ ويٺو، تڏهن ماني کڻي، ان تي برڪت گهري، ڀڃي کين ڏنائين. تڏهن سندن اکيون کلي ويون ۽ هنن کيس سڃاتو. پوءِ هو سندن نظر کان غائب ٿي ويو. هنن هڪ ٻئي کي چيو تہ ”جڏهن هو رستي تي اسان سان ڳالهائيندو هو ۽ اسان لاءِ پاڪ ڪتاب کوليندو هو، تڏهن ڇا اسان جا دل اسان جي اندر ۾ نہ ٻرندا هئا؟“ انهيءَ ئي گهڙيءَ اُٿي يروشلم موٽي ويا، ۽ يارهن کي ۽ انهن سان گڏ ماڻهن کي گڏ ٿيل ڏٺائون، جن چيو تہ ”خداوند سچ پچ جيئرو ٿي اٿيو آهي، ۽ شمعون کي ظاهر ٿيو آهي!“ پوءِ هنن رستي ۾ جيڪي ٿيو، ۽ ماني ڀڃڻ وقت هو ڪيئن سڃاتو ويو، سو ٻڌايو.

يسوع پنهنجن کي ظاهر ٿئي ٿو

جڏهن اهي اهي ڳالهيون ڪري رهيا هئا، تڏهن يسوع پاڻ سندن وچ ۾ بيهي کين چيو تہ ”اوهان تي سلامتي هجي!“

پر اهي ڇرڪي ويا ۽ ڊڄي ويا، ۽ سمجهيائون تہ ڪو روح ڏسي رهيا آهن.

هن کين چيو تہ ”اوهين ڇو پريشان آهيو، ۽ اوهان جي دلين ۾ شڪ ڇو اڀرن ٿا؟ منهنجا هٿ ۽ منهنجا پير ڏسو، آءٌ پاڻ ئي آهيان. مون کي ڇهي ڏسو، ڇاڪاڻ تہ روح کي گوشت ۽ هڏا نہ هوندا آهن، جيئن اوهين ڏسو ٿا تہ مون کي آهن.“

اهو چئي کين پنهنجا هٿ ۽ پير ڏيکاريائين.

جڏهن اهي خوشيءَ ۾ اڃا يقين نہ ڪري رهيا هئا ۽ عجب ۾ هئا، تڏهن هن کانئن پڇيو تہ ”ڇا اوهان وٽ هتي کائڻ لاءِ ڪجهہ آهي؟“

هنن کيس ڀُنل مڇيءَ جو هڪ ٽڪر ڏنائونس، ۽ هن اهو کڻي سندن آڏو کاڌائين.

هن کين چيو تہ ”هي اهو ئي آهي جيڪو مون اوهان کي چيو هو جڏهن اڃا اوهان سان گڏ هوس، تہ موسيٰ جي شريعت، نبين ۽ زبور ۾ منهنجي باري ۾ جيڪي ڪجهہ لکيل آهي، سو سڀ پورو ٿيڻو هو.“

پوءِ هن سندن ذهن کوليا تہ اهي پاڪ ڪتاب سمجهن،

۽ کين ٻڌايائين تہ ”لکيل آهي تہ مسيح ڏک سهندو ۽ ٽئين ڏينهن مئلن مان جيئرو ٿي اٿندو، ۽ تہ يروشلم کان شروع ڪري سڀني قومن ۾ سندس نالي ۾ گناهن جي معافيءَ لاءِ توبه جو اعلان ڪيو وڃي. اوهين انهن ڳالهين جا شاهد آهيو. آءٌ منهنجي پيءُ جو واعدو اوهان تي موڪليان ٿو. جيستائين اوهان کي مٿان کان قدرت جو پوشاڪ نہ پهرايو وڃي، تيستائين شهر ۾ رهو.“

پيءُ پنهنجي فرزند کي قبول ڪري ٿو

پوءِ هو کين بيت عنياه تائين ٻاهر وٺي ويو، ۽ هٿ مٿي کڻي کين برڪت ڏنائين. جڏهن هو کين برڪت ڏئي رهيو هو، تڏهن کانئن جدا ٿي ويو ۽ آسمان ڏانهن کنيو ويو. اهي کيس سجدو ڪري وڏي خوشيءَ سان يروشلم موٽي آيا، هيڪل ۾ لڳاتار اسان جي پيءُ کي ساراهيندا رهيا.