Oʻgʻil tiriladi

Ayollar qabrni ochiq holda topadilar, ammo ularga ishonishmaydi. Emmausga ketayotgan ikki kishi Muqaddas Yozuvlarni tushuntirib bergan notanish yoʻlovchi bilan suhbatlashadi va Uni faqat non sindirganda taniydilar. U zohir boʻladi, arvoh emasligini isbotlash uchun baliq yeydi, soʻng ularni duo qiladi va Otasining huzuriga koʻtariladi.

24-bob.

Haftaning birinchi kunida, tong saharda, ular tayyorlagan xushboʻy moddalarini olib, qabr oldiga kelishdi. Ular qabr ogʻzidagi toshning dumalatib olib tashlanganini koʻrishdi, lekin ichkariga kirganlarida Rabbimiz Isoning jasadini topa olmadilar. Ular bundan hayron boʻlib turganlarida, toʻsatdan yaltiragan kiyimli ikki kishi ularning yonida paydo boʻldi. Qoʻrqib ketib, yuzlarini yerga egdilar. Ular ayollardan soʻrashdi: “Nega tirikni oʻliklar orasidan qidirasizlar? U bu yerda emas — U tirildi. Hali Jaliladaligida U sizlarga nima deganini eslanglar: Inson Oʻgʻli gunohkor odamlarning qoʻliga topshirilishi, xochga mixlanishi va uchinchi kuni tirilishi kerak, degan edi.”

Shunda ular Uning soʻzlarini eslashdi, qabrdan qaytib, bularning hammasini oʻn bir shogird va boshqalarning hammasiga aytib berishdi. Bularni havoriylarga aytib berganlar — Magdalalik Maryam, Yoxanna, Yoqubning onasi Maryam va ular bilan birga boʻlgan boshqa ayollar edi. Lekin bu soʻzlar ularga behuda gapdek tuyuldi va ular ayollarga ishonmadilar. Petrus esa oʻrnidan turib, qabr tomon yugurdi; egilib qarab, faqat kafan matolarini koʻrdi va boʻlgan voqeadan hayron boʻlib, uyiga qaytdi.

Emmaus yoʻli

Oʻsha kuni ulardan ikkitasi Quddusdan qariyb oʻn bir chaqirim uzoqlikdagi Emmaus degan qishloqqa ketayotgan edi. Ular boʻlib oʻtgan barcha voqealar haqida bir-birlari bilan suhbatlashib borardi. Ular suhbatlashib, bahslashib ketayotganlarida, Isoning Oʻzi ularga yaqinlashib, ular bilan birga keta boshladi. Lekin ularning koʻzlari Uni tanimaydigan qilib toʻsib qoʻyilgan edi.

U ulardan soʻradi: “Yoʻlda ketayotib bir-biringiz bilan nima haqida gaplashyapsizlar?” Ular gʻamgin holda toʻxtab qolishdi.

Ulardan biri — Kleopas Unga javob berdi: “Shu kunlarda Quddusda nimalar boʻlganini bilmaydigan, u yerga kelgan yagona musofir Senmisan?”

U soʻradi: “Nima boʻldi?” Ular dedilar: “Nosiralik Iso haqida — U Otamiz va butun xalq oldida ishda ham, soʻzda ham qudratli bir paygʻambar edi,

oliy ruhoniylarimiz va hokimlarimiz esa Uni oʻlimga hukm qildirib, xochga mixlatdilar. Biz esa Isroilni qutqaradigan Zot U, deb umid qilgandik. Ustiga-ustak, bu voqealar boʻlganiga ham mana uch kun boʻldi. Yana ayollarimizdan baʼzilari bizni hayratga soldi — ular ertalab qabrga borishibdi, Uning jasadini topolmay, qaytib kelishibdi va hatto farishtalarni vahiyda koʻrganliklarini, farishtalar esa U tirik deganini aytishibdi. Hamrohlarimizdan baʼzilari qabrga borib, hammasi xuddi ayollar aytganidek ekanini koʻrishibdi, lekin Uning Oʻzini koʻrishmabdi.”

U ularga dedi: “Ey nodonlar, paygʻambarlar aytgan hamma narsaga ishonishga sust koʻngillar! Masih bu azoblarni tortib, soʻng Oʻz ulugʻvorligiga kirishi shart emasmidi?”

Soʻng Musodan va barcha paygʻambarlardan boshlab, butun Muqaddas Bitiklarda Oʻzi haqida yozilganlarning hammasini ularga tushuntirib berdi.

Ular ketayotgan qishloqqa yaqinlashdilar, Iso esa oldinga ketmoqchidek koʻrindi. Lekin ular qistab: “Biz bilan qol — kech kiryapti, kun ham oxirlab qoldi,” deyishdi. Shunda U ular bilan qolgani ichkariga kirdi.

U ular bilan dasturxonga oʻtirgach, nonni qoʻliga olib, barakat tiladi-da, uni sindirib, ularga berdi. Shunda ularning koʻzlari ochilib, Uni tanidilar. U esa koʻzlaridan gʻoyib boʻldi. Ular bir-birlariga: “U yoʻlda biz bilan gaplashganda, Muqaddas Bitiklarni bizga ochib berganda, qalbimiz ich-ichidan yonmaganmidi?” deyishdi. Shu zahoti ular oʻrinlaridan turib, Quddusga qaytdilar va oʻn bir shogird bilan ular yonidagilarni bir joyga toʻplangan holda topdilar. Ular: “Rabbimiz chindan ham tirildi va Simunga koʻrindi!” deyishardi. Ikkisi esa yoʻlda nimalar boʻlganini va non sindirilganda Uni qanday tanib qolganlarini aytib berishdi.

Iso Oʻzinikilarga koʻrinadi

Ular shu narsalarni gaplashib turganlarida, Isoning Oʻzi ularning oʻrtasida paydo boʻlib, ularga: “Sizlarga tinchlik boʻlsin!” dedi.

Ular esa seskanib, qoʻrquvga tushdilar va bir arvoh koʻrdik, deb oʻyladilar.

U ularga dedi: “Nega tashvishga tushyapsizlar, nega yuraklaringizda shubhalar paydo boʻlyapti? Mana, qoʻllarimga va oyoqlarimga qaranglar — bu chindan ham Menman. Menga qoʻl tegizib koʻringlar: arvohning eti ham, suyagi ham boʻlmaydi, Menda esa borligini koʻryapsizlar.”

Buni aytib, U ularga qoʻllari bilan oyoqlarini koʻrsatdi.

Ular quvonchdan hamon ishonolmay, hayratda turganlarida, U ulardan: “Bu yerda yegulik biror narsangiz bormi?” deb soʻradi.

Ular Unga bir boʻlak qovurilgan baliq berishdi. U uni olib, ularning oldida yedi.

Soʻng U ularga dedi: “Men hali sizlar bilan birga boʻlganimda aytgan edim: Muso qonunida, Paygʻambarlar bitiklarida va Zaburda Men haqimda yozilgan hamma narsa bajo boʻlishi kerak edi.”

Shundan soʻng U Muqaddas Bitiklarni tushunishlari uchun ularning aqlini ochdi

va ularga dedi: “Shunday yozilgan: Masih azob chekishi va uchinchi kuni oʻlimdan tirilishi kerak, gunohlarning kechirilishi uchun tavba qilish toʻgʻrisidagi xabar esa Uning nomi bilan Quddusdan boshlab, barcha xalqlarga eʼlon qilinishi kerak. Sizlar bu narsalarning guvohisizlar. Mana, Men Otam vaʼda qilgan Ruhni sizlarga yuboraman. Siz yuksaklikdan keladigan qudratga burkanmaguningizcha, shaharda qolinglar.”

Ota Oʻz Oʻgʻlini qabul qiladi

Soʻng U ularni Baytaniyagacha boshlab bordi va qoʻllarini koʻtarib, ularga baraka berdi. Ularga baraka berayotib, U ulardan ajraldi va osmonga koʻtarildi. Ular esa Unga sajda qilib, katta quvonch bilan Quddusga qaytdilar va doimo maʼbadda boʻlib, Otamizga hamdu sano aytib yurdilar.