Putra Gugah

Awéwé-awéwé manggihan kuburan geus muka, tapi teu dipercaya. Dua jalma nu keur leumpang ka Emaus ngobrol jeung saurang nu teu dikenal, nu ngajelaskeun Kitab Suci, sarta karak dikenal basa Mantenna megatkeun roti. Mantenna nembongan, tuang lauk pikeun ngabuktikeun yén Mantenna lain jurig, tuluy ngaberkahan maranéhna sarta diangkat ka Rama-Na.

Pasal 24.

Dina poe kahiji dina minggu, wanci balebat, maranehna daratang ka makam bari mawa rempah-rempah anu geus disadiakeun. Beh batuna geus digulingkeun ti makam, tapi barang arasup, maranehna teu manggihan layon Gusti Yesus. Sabot keur bingung mikiran hal eta, ujug-ujug aya dua jalma nangtung gigireun maranehna, pakeanana hurung mancur. Bakating ku sarieun, maranehna tarungkul kana taneuh. Ceuk eta dua jalma, “Ku naon maraneh neangan Nu jumeneng di antara nu geus maraot? Anjeunna henteu aya di dieu, geus gugah. Sing inget kana anu ku Anjeunna kungsi diomongkeun basa keur di Galilea keneh, yen Putra Manusa kudu diselehkeun ka jalma-jalma nu daroraka, disalib, sarta dina poe katilu bakal gugah.”

Maranehna seug aringet kana saur-Na, tuluy baralik ti makam, sarta ngabejakeun ieu kabeh ka nu sabelas jeung ka sakabeh nu sejenna. Anu ngabejakeun ka para rasul teh nya eta Maria Magdalena, Yohana, Maria indung Yakobus, jeung awewe-awewe lianna anu marilu. Tapi omongan teh ku para rasul dianggap lamunan, tuluy teu dipercaya. Petrus cengkat tuluy lumpat ka makam. Barang ngalongok ka jero, ngan katempo lawon-lawon pamungkus wungkul. Tuluy mulang bari hookeun ku kajadian eta.

Jalan ka Emaus

Dina poe eta keneh aya dua urang ti maranehna indit ka hiji desa ngaranna Emaus, kira-kira tujuh mil jauhna ti Yerusalem, bari silih obrolkeun sagala kajadian anu kaalaman. Sabot keur ngobrol jeung sawala, Yesus ku anjeun nyampeurkeun tuluy marengan maranehna. Tapi panon maranehna kawas aya nu ngahalangan, nepi ka teu wawuheun ka Anjeunna.

Saur Anjeunna, “Keur ngobrolkeun naon bari leumpang teh?” Maranehna eureun bari semu nalangsa.

Nu saurang, ngaranna Kleopas, ngawangsul, “Naha ngan anjeun hiji-hijina nu nganjang ka Yerusalem anu teu terang kana kajadian di dieu dina poe-poe ieu?”

Saur Anjeunna, “Kajadian naon?” Tembal maranehna, “Perkara Yesus urang Nasaret, hiji nabi anu kawasa dina pagawean jeung piwuruk di payuneun Rama urang jeung sakumna jalma,

sarta kumaha imam-imam kapala jeung para pamingpin urang geus nyerenkeun Anjeunna sangkan dihukum pati, tuluy disalib. Ari kami mah ngaharep yen Anjeunna teh anu bakal ngabebaskeun Israil. Tapi tina sagala kajadian eta, ayeuna geus poe katilu ti saprak lumangsungna. Aya deui sawatara awewe ti pihak kami anu matak hemeng; isuk-isuk keneh maranehna ka makam, tapi teu manggihan layon-Na, tuluy baralik bari nyarita yen maranehna nenjo titingalan malaikat, anu ngabejakeun yen Anjeunna jumeneng. Sawatara batur kami oge ka makam, kanyataanana cocog jeung omongan awewe-awewe tea, ngan Anjeunna mah teu katingal.”

Saur Yesus ka maranehna, “Bodo-bodo teuing maraneh teh, jeung hese percaya kana sagala anu diucapkeun ku para nabi! Naha lain kuduna Kristus ngalaman sangsara kitu, kakara asup kana kamulyaana-Na?”

Tuluy ti mimiti Kitab Musa jeung sakabeh kitab para nabi, Anjeunna nerangkeun ka maranehna sagala anu nyebutkeun hal salira-Na dina sakumna Kitab Suci.

Barang geus deukeut ka desa anu dituju, Yesus kawas nu rek neruskeun lampah. Tapi ku maranehna dipegat, “Mangga ngareureuh heula sareng abdi sadaya, da parantos burit, poe geus meh surup.” Yesus seug asup rek ngareureuh jeung maranehna.

Sabot calik tuang jeung maranehna, Anjeunna nyandak roti, muji sukur, tuluy nyemplekkeun sarta dipaparinkeun ka maranehna. Harita panon maranehna beunta, tuluy wawuheun ka Anjeunna. Tapi dadak sakala Anjeunna ngiles tina panon maranehna. Tuluy maranehna silih omongan, “Lain atina urang asa hurung nalika Anjeunna nyarios ka urang di jalan, nalika Anjeunna muka hartina Kitab Suci ka urang?” Harita keneh maranehna cengkat, baralik ka Yerusalem, tuluy manggihan nu sabelas jeung batur-baturna keur karumpul, anu nyarita, “Gusti teh saestu geus gugah, sarta geus nembongan ka Simon!” Ti dinya duaan tea nyaritakeun kajadian di jalan, jeung kumaha wawuheunana ka Anjeunna waktu nyemplekkeun roti.

Yesus Nembongan ka Murid-murid-Na

Sabot keur nyaritakeun eta, Yesus ku anjeun jleg ngadeg di tengah-tengah maranehna, tuluy saur-Na, “Rahayu pikeun maraneh!”

Maranehna ngarenjag jeung sarieun, panyangkana nenjo roh.

Saur-Na, “Ku naon maraneh bati salempang, jeung ku naon aya kamangmang dina hate maraneh? Tingali leungeun jeung suku Kami ieu, enya-enya Kami. Cabak jeung tingali: roh mah teu boga daging jeung tulang kawas Kami, anu katingali ku maraneh ieu.”

Sanggeus kitu, Anjeunna nembongkeun leungeun jeung suku-Na ka maranehna.

Lantaran bakating ku bungah maranehna can percaya keneh bari araneh, Yesus mariksa, “Di dieu aya kadaharan?”

Maranehna ngahaturanan Anjeunna sapotong lauk bakar, tuluy ku Anjeunna dicandak sarta dituang di hareupeun maranehna.

Saur-Na ka maranehna, “Ieu pisan anu ku Kami diomongkeun basa Kami aya keneh jeung maraneh: yen sagala anu kaungel ngeunaan Kami dina Toret Musa, kitab para nabi, jeung kitab Jabur, kudu laksana.”

Geus kitu, pikiran maranehna dibuka ku Anjeunna sangkan ngarti kana eusi Kitab Suci,

tuluy saur-Na, “Kieu ungelna nu kaserat: Kristus kudu nandangan sangsara, sarta dina poe katilu gugah ti nu maraot, jeung yen dina pajenengana-Na kudu diwawarkeun pangajak tarobat pikeun pangampura dosa ka sagala bangsa, ti mimiti Yerusalem. Maraneh anu jadi saksina kana sagala perkara ieu. Kami rek ngirimkeun ka maraneh naon anu dijangjikeun ku Ama Kami. Tapi maraneh kudu tetep di kota ieu nepi ka disalurub ku kakawasaan ti luhur.”

Rama Nampi Putra-Na

Geus kitu Anjeunna mingpin maranehna ka luar nepi ka deukeut Betania, tuluy nyangkuhkeun panangana-Na bari ngaberkahan maranehna. Sabot keur ngaberkahan, Anjeunna papisah ti maranehna, tuluy diangkat ka sawarga. Maranehna nyembah ka Anjeunna, tuluy baralik ka Yerusalem bari kacida barungaheunana, sarta maranehna teu weleh aya di Bait Allah bari muji ka Rama urang.