ପୁତ୍ର ଉତ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କବର ଖୋଲା ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ କେହି ସେମାନଙ୍କ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରେ ନାହିଁ। ଇମ୍ମାୟୁ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଥିବା ଦୁଇଜଣ ଜଣେ ଅଚିହ୍ନା ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା ହୁଅନ୍ତି, ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ବୁଝାଇଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ରୁଟି ଭାଙ୍ଗିବା ବେଳେ ହିଁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି। ସେ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ଭୂତ ନୁହନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ମାଛ ଖାଆନ୍ତି, ତାʼପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ନିଆଯାଆନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 24।

ସପ୍ତାହର ପ୍ରଥମ ଦିନ ଅରୁଣୋଦୟ ସମୟରେ ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ଘେନି ସମାଧି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସମାଧିରୁ ପଥର ଗଡ଼ାଇ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭିତରକୁ ଯାଇ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦେହ ପାଇଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଏହା ବିଷୟରେ ହତବୁଦ୍ଧି ହୋଇଥିବା ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଦୀପ୍ତିମୟ ବସ୍ତ୍ର ପରିହିତ ଦୁଇ ଜଣ ପୁରୁଷ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଲେ। ସେମାନେ ଭୀତ ହୋଇ ଭୂମି ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ ନତ କଲେ। ସେହି ପୁରୁଷମାନେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜୀବିତଙ୍କୁ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାହିଁକି ଖୋଜୁଅଛ? ସେ ଏଠାରେ ନାହାଁନ୍ତି—ସେ ଉଠିଅଛନ୍ତି। ସେ ଗାଲିଲୀରେ ଥିବା ସମୟରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ସ୍ମରଣ କର, ଯେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ପାପୀ ଲୋକଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପିତ ହେବାକୁ, କ୍ରୁଶରେ ହତ ହେବାକୁ ଓ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ପୁନର୍ବାର ଉଠିବାକୁ ହେବ।”

ସେଥିରେ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲେ, ପୁଣି ସମାଧିରୁ ଫେରିଯାଇ ଏକାଦଶ ଶିଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହିସବୁ କଥା ଜଣାଇଲେ। ମଗ୍‌ଦଲୀନୀ ମରିୟମ, ଯୋହାନା ଓ ଯାକୁବଙ୍କ ମାତା ମରିୟମ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ ଏହିସବୁ କଥା କହିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହିସବୁ କଥା ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଅସମ୍ଭବ ବୋଲି ବୋଧ ହେଲା, ପୁଣି ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ କଥାରେ ବିଶ୍ଵାସ କଲେ ନାହିଁ। ତଥାପି ପିତର ଉଠି ସମାଧି ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଆଉ ନଇଁପଡ଼ି କେବଳ ସରୁ ଲୁଗାସବୁ ଦେଖିଲେ, ତତ୍ପରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଇମ୍ମାୟୁ ଅଭିମୁଖେ ପଥ

ସେହି ଦିନ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇ ଜଣ ଯିରୂଶାଲମଠାରୁ ପ୍ରାୟ ସାତ ମାଇଲ ଦୂର ଇମ୍ମାୟୁ ନାମକ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଉଥିଲେ, ପୁଣି ଘଟିଥିବା ଏହିସବୁ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକତ୍ର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ବିଚାର କରୁଥିବା ସମୟରେ ଯୀଶୁ ଆପେ ନିକଟକୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଗମନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାହାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ ରଖାଯାଇଥିଲା।

ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ବାଟ ଚାଲୁ ଚାଲୁ ପରସ୍ପର କେଉଁ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଅଛ?” ସେମାନେ ବିଷଣ୍ଣ ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଗଲେ।

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କ୍ଲୋପା ନାମକ ଜଣେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି କେତେ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଯିରୂଶାଲମରେ ଯାହା ଘଟିଅଛି, ତାହା ନ ଜାଣି ସେଠାରେ ପ୍ରବାସ କରୁଥିବା ଲୋକ କି କେବଳ ଆପଣ?”

ସେ ପଚାରିଲେ, “କେଉଁ ବିଷୟ?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ନାଜରିତୀୟ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଷୟ—ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାକ୍ୟରେ ପରାକ୍ରମୀ ଜଣେ ଭାବବାଦୀ ଥିଲେ,

ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଯାଜକ ଓ ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ କିପରି ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଦଣ୍ଡ ନିମନ୍ତେ ସମର୍ପଣ କରି କ୍ରୁଶରେ ହତ କଲେ। ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ସେ ଯେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି, ଏହା ଆମ୍ଭେମାନେ ଭରସା କରିଥିଲୁ। ତଥାପି ଏସବୁ ଛଡ଼ା, ଏହିସବୁ ଘଟିବା ଦିନଠାରୁ ଆଜି ତୃତୀୟ ଦିନ। ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଚମତ୍କୃତ କଲେ—ସେମାନେ ଅତି ପ୍ରଭାତରେ ସମାଧି ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାହାଙ୍କ ଦେହ ନ ପାଇ ଫେରିଆସି କହିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ପାଇଅଛନ୍ତି, ଆଉ ସେହି ଦୂତମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଜୀବିତ ବୋଲି କହିଲେ। ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ସମାଧି ନିକଟକୁ ଯାଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।”

ସେଥିରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ନିର୍ବୋଧ ଲୋକମାନେ, ଭାବବାଦୀମାନେ ଯାହା ସବୁ କହିଅଛନ୍ତି, ସେସବୁ ବିଶ୍ଵାସ କରିବାକୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କେଡ଼େ ମନ୍ଥର! ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହିସବୁ ଯାତନା ଭୋଗ କରି ଆପଣା ମହିମାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା କି ଆବଶ୍ୟକ ନ ଥିଲା?”

ପୁଣି ମୋଶା ଓ ସମସ୍ତ ଭାବବାଦୀଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଆପଣା ବିଷୟ ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ଦେଲେ।

ଆଉ ସେମାନେ ଯେଉଁ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତାହାର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ, ଆଉ ସେ ଆହୁରି ଦୂରକୁ ଯିବା ପରି ଭାବ ଦେଖାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବଳାଇ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରୁହନ୍ତୁ—ସନ୍ଧ୍ୟା ହେବାକୁ ଲାଗିଲାଣି, ଦିନ ପ୍ରାୟ ସରିଲାଣି।” ତେଣୁ ସେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିବା ନିମନ୍ତେ ଭିତରକୁ ଗଲେ।

ସେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ବସିଥିବା ସମୟରେ ରୁଟି ଘେନି ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ତାହା ଭାଙ୍ଗି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସେଥିରେ ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଫିଟିଗଲା, ଆଉ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ, “ସେ ବାଟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଫିଟାଇ ଦେଉଥିବା ସମୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ଜ୍ଵଳି ଉଠୁ ନ ଥିଲା?” ପୁଣି ସେମାନେ ସେହି ଦଣ୍ଡରେ ଉଠି ଯିରୂଶାଲମକୁ ଫେରିଗଲେ, ଆଉ ଏକାଦଶ ଶିଷ୍ୟ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ କହୁଥିଲେ, “ପ୍ରଭୁ ସତ୍ୟରେ ଉଠିଅଛନ୍ତି, ଆଉ ଶିମୋନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇଅଛନ୍ତି!” ପୁଣି ବାଟରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା ଓ ରୁଟି ଭାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ ସେ କିପରି ଚିହ୍ନାପଡ଼ିଲେ, ତାହା ସେମାନେ କହିଲେ।

ଯୀଶୁ ଆପଣା ଲୋକଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତି

ସେମାନେ ଏହିସବୁ କଥା କହୁଥିବା ସମୟରେ ଯୀଶୁ ଆପେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତି ହେଉ!”

କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଚକିତ ଓ ଭୀତ ହୋଇ କୌଣସି ଭୂତ ଦେଖୁଅଛନ୍ତି ବୋଲି ମନେ କଲେ।

ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଉଦ୍‌ବିଗ୍ନ ହେଉଅଛ, ଆଉ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ କାହିଁକି ସନ୍ଦେହ ଉଠୁଅଛି? ମୋହର ହସ୍ତ ଓ ମୋହର ପାଦ ଦେଖ—ଏ ପ୍ରକୃତରେ ମୁଁ। ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଦେଖ: ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋʼଠାରେ ଯେପରି ଦେଖୁଅଛ, ସେପରି ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି ଭୂତର ନାହିଁ।”

ଆଉ ଏହା କହି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣା ହସ୍ତ ଓ ଆପଣା ପାଦ ଦେଖାଇଲେ।

ପୁଣି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଶ୍ଵାସ କରି ବିସ୍ମିତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଖାଇବାକୁ କିଛି ଅଛି କି?”

ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡେ ଭଜା ମାଛ ଦେଲେ, ଆଉ ସେ ତାହା ଘେନି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭୋଜନ କଲେ।

ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ସମୟରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଏହିସବୁ କଥା କହିଥିଲି: ମୋʼ ବିଷୟରେ ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ଗ୍ରନ୍ଥ ଓ ଗୀତସଂହିତାରେ ଯାହା ଯାହା ଲେଖାଅଛି, ସେସବୁ ସଫଳ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା।”

ସେତେବେଳେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ବୁଝିବା ନିମନ୍ତେ ସେ ସେମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଫିଟାଇ ଦେଲେ,

ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହା ଲେଖାଅଛି: ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅବଶ୍ୟ ଯାତନା ଭୋଗ କରିବେ ଓ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିବେ, ପୁଣି ଯିରୂଶାଲମଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାପ କ୍ଷମା ନିମନ୍ତେ ମନପରିବର୍ତ୍ତନ ତାହାଙ୍କ ନାମରେ ସମସ୍ତ ଜାତି ନିକଟରେ ଘୋଷଣା କରାଯିବ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏହିସବୁ ବିଷୟର ସାକ୍ଷୀ। ଦେଖ, ମୁଁ ମୋହର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରେରଣ କରୁଅଛି। କିନ୍ତୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵରୁ ଶକ୍ତିରେ ବିଭୂଷିତ ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ୍ଭେମାନେ ନଗରରେ ରୁହ।”

ପିତା ଆପଣା ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି

ପରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ବେଥନୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହାର କରି ନେଇ ଆପଣା ହସ୍ତ ଉଠାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ ହୋଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ନୀତ ହେଲେ। ଆଉ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ମହା ଆନନ୍ଦରେ ଯିରୂଶାଲମକୁ ଫେରିଗଲେ, ପୁଣି ନିରନ୍ତର ମନ୍ଦିରରେ ଥାଇ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଧନ୍ୟବାଦ କରୁଥିଲେ।