Lukas 24 FHB Father's Heart Bible™

24 ¹Ing dina kapisan ing minggu iku, wayah bangun esuk, wong-wong wadon mau padha teka ing kubur, karo nggawa anggi-anggi kang wis padha dicawisake. ²Wong-wong mau padha nemu watu wis kaglundungake saka ing kubur, ³nanging bareng padha mlebu, ora nemu layone Gusti Yesus. ⁴Nalika isih padha bingung bab iku, dumadakan ana wong lanang loro ngadeg ing sandhinge, nganggo sandhangan kang gumebyar. ⁵Marga wedi, wong-wong wadon mau padha tumungkul nyawang bumi. Wong loro mau banjur padha ngandika: “Yagene kowe padha nggoleki Kang gesang ana ing antarane wong mati? ⁶Panjenengane ora ana ing kene — Panjenengane wis wungu. Elinga apa kang wis dadi pangandikane marang kowe nalika isih ana ing tanah Galilea, ⁷yaiku yen Putraning Manungsa kudu dipasrahake marang wong-wong dosa, disalib, lan ing dina kaping telu bakal wungu.”

⁸Para wong wadon mau banjur padha eling marang pangandikane, ⁹sarta sawise bali saka kubur, banjur padha nyritakake kabeh iku marang sakabat sewelas lan marang wong liyane kabeh. ¹⁰Kang padha nyritakake bab iki marang para rasul yaiku Maryam Magdalena, Yohana, lan Maryam ibune Yakobus, sarta para wong wadon liyane kang bareng karo wong-wong mau. ¹¹Nanging tumrape para rasul tembung-tembung mau kaya-kaya mung ngayawara, mulane padha ora ngandel. ¹²Ewadene Petrus tangi banjur mlayu menyang kubur; bareng ndhingkluk, mung weruh ulese bae, nuli mulih kanthi gumun marang apa kang wis kelakon.

Dalan menyang Emaus

¹³Ing dina iku uga ana wong loro saka golongane kang lelungan menyang sawijining desa aran Emaus, kang adohe kira-kira pitung mil saka Yerusalem, ¹⁴lan padha rerasanan bab sakabehe prakara kang wis kelakon mau. ¹⁵Nalika lagi padha rerasanan lan bebantahan, Gusti Yesus piyambak nyedhaki, banjur tindak bebarengan karo wong loro mau. ¹⁶Nanging mripate padha kaalang-alangan, satemah ora bisa niteni Panjenengane.

¹⁷Gusti Yesus ndangu marang wong loro mau: “Kowe padha ngrembug apa karo-karo nalika lumaku iki?” Wong loro mau banjur padha mandheg kanthi ulat sedhih.

¹⁸Salah siji, kang jenenge Kleopas, mangsuli: “Punapa namung Panjenengan piyambak tamu ing Yerusalem ingkang boten mangertos punapa ingkang sampun kelampahan ing ngriku dinten-dinten punika?”

¹⁹Pangandikane: “Prakara apa?” Wangsulane: “Inggih bab Yesus tiyang Nasaret — satunggaling nabi ingkang santosa ing pakarti lan pangandika wonten ing ngarsanipun Rama kita saha sangajenging sadaya tiyang,

²⁰saha kadospundi para pangarsaning imam lan para panggedhe kawula sami ngulungaken Panjenenganipun supados kaukum pejah, lan nyalib Panjenenganipun. ²¹Kawula sami sampun ngajeng-ajeng bilih Panjenenganipun ingkang badhe nebus Israel. Nanging saliyane punika sadaya, sampun tigang dintenipun wiwit prakawis-prakawis punika kelampahan. ²²Malah wonten tiyang estri sawatawis saking golongan kawula ingkang damel gumun kawula sami — enjing umun-umun sampun wonten ing kubur, ²³lan sareng boten manggih layonipun, lajeng wangsul sarta criyos bilih sami sumerep wewayangan malaekat, ingkang mangandikakaken bilih Panjenenganipun gesang. ²⁴Wonten kanca kawula sawatawis ingkang sami kesah dhateng kubur, saha manggih kawontenan kados ingkang dipunwartosaken dening tiyang estri wau, nanging Panjenenganipun boten dipunsumerepi.”

²⁵Gusti Yesus banjur ngandika marang wong loro mau: “Heh, wong kang tanpa budi lan kang atine kethul, ora enggal ngandel marang sakabehe kang wis diucapake dening para nabi! ²⁶Apa Sang Kristus ora kudu nandhang sangsara mangkono iku, banjur lumebu ing kamulyane?”

²⁷Banjur wiwit saka kitabe Nabi Musa lan sakabehe kitabe para nabi, Panjenengane nerangake marang wong loro mau apa kang katulis ing sakabehe Kitab Suci bab sarirane piyambak.

²⁸Bareng wis cedhak karo desa kang dituju, Gusti Yesus katon kaya arep nerusake tindake. ²⁹Nanging wong loro mau meksa, ature: “Sumangga kendel sareng kaliyan kawula — sampun meh sonten, saha dintenipun sampun meh telas.” Gusti Yesus banjur lumebet arep nginep karo wong loro mau.

³⁰Bareng wis lenggah dhahar bebarengan, Panjenengane mundhut roti, diberkahi, nuli dicuwil-cuwil banjur diparingake marang wong loro mau. ³¹Nalika iku mripate padha kabuka, satemah bisa niteni Panjenengane. Nanging Gusti Yesus banjur ical saka pandelenge. ³²Wong loro mau banjur padha sapocapan: “Atiku rak padha kaya kobong nalika Panjenengane ngandika marang kita ana ing dalan, lan nalika mbeberake tegese Kitab Suci marang kita?” ³³Nalika iku uga wong loro mau padha ngadeg, banjur bali menyang Yerusalem, sarta nemoni sakabat sewelas lan kanca-kancane kang lagi padha nglumpuk, ³⁴kang padha ngucap: “Gusti nyata wis wungu, sarta wis ngatingal marang Simon!” ³⁵Wong loro mau iya banjur nyritakake lelakon ing dalan, lan anggone bisa niteni Panjenengane nalika nyuwil-nyuwil roti.

Gusti Yesus Ngatingal marang Para Kagungane

³⁶Nalika isih padha caturan bab iku, Gusti Yesus piyambak ngadeg ana ing tengahe wong-wong mau, banjur ngandika: “Tentrem-rahayu anaa ing kowe kabeh!”

³⁷Nanging wong-wong mau padha kaget lan wedi, padha ngira yen weruh sawijining roh.

³⁸Panjenengane banjur ngandika: “Yagene kowe padha kaget, lan yagene atimu padha kaebegan mamang? ³⁹Delengen tanganKu lan sikilKu — iki pancen Aku dhewe. Grayangana Aku lan ndelenga: roh iku ora duwe daging lan balung, kaya kang kokdeleng ana ing Aku iki.”

⁴⁰Sawise ngandika mangkono, Panjenengane banjur nedahake astane lan sampeyane marang wong-wong mau.

⁴¹Lan sajrone wong-wong mau isih padha durung ngandel marga saka bungahe sarta isih padha gumun, Gusti Yesus ngandika: “Kowe padha duwe pangan apa ana ing kene?”

⁴²Wong-wong mau banjur ngaturi Panjenengane iwak bakaran sairis, ⁴³nuli ditampani lan didhahar ana ing ngarepe wong-wong mau.

⁴⁴Panjenengane banjur ngandika: “Yaiki kang wis Dakpituturake marang kowe nalika Aku isih nunggal karo kowe, yaiku yen sakabehe kang katulis bab Aku ana ing Torete Nabi Musa, kitabe para nabi, lan kitab Jabur, kudu kayektenan.”

⁴⁵Panjenengane banjur mbukak budine wong-wong mau, supaya padha mangerti isine Kitab Suci,

⁴⁶sarta ngandika: “Mangkene kang katulis: Sang Kristus kudu nandhang sangsara lan wungu saka ing antarane wong mati ing dina kaping telu, ⁴⁷lan ing asmane bakal kawartakake pamratobat kanggo pangapuraning dosa marang sakabehe bangsa, wiwit saka Yerusalem. ⁴⁸Kowe kabeh iku padha dadi seksine prakara-prakara iki. ⁴⁹Lah, Aku bakal ngutus prasetyane RamaKu marang kowe kabeh. Nanging kowe padha dununga ana ing kutha iki, nganti kowe padha kasandhangan pangwasa saka ing ngaluhur.”

Sang Rama Nampeni Kang Putra

⁵⁰Gusti Yesus banjur ngirid wong-wong mau menyang sanjabane kutha, tekan ing sacedhake Betania, nuli ngangkat astane mberkahi wong-wong mau. ⁵¹Lan nalika mberkahi iku, Panjenengane kapisah saka wong-wong mau, banjur kasengkakake sumengka menyang swarga. ⁵²Wong-wong mau banjur padha sujud nyembah marang Panjenengane, nuli padha bali menyang Yerusalem kanthi bungah banget, ⁵³sarta tansah ana ing Padaleman Suci saos puji marang Rama kita.