لوقا 22 FHB Father's Heart Bible™

باب 22.

22 ¹بي خميري ماني جي عيد، جنهن کي فصح سڏيو وڃي ٿو، ويجهي اچي رهي هئي. ²سردار ڪاهن ۽ شريعت جا عالم کيس ماري ڇڏڻ جو ڪو رستو ڳولي رهيا هئا، ڇاڪاڻ تہ ماڻهن کان ڊڄندا هئا.

³پوءِ شيطان يهوداه ۾ داخل ٿيو، جنهن کي اسڪريوتي سڏيو ويندو هو، ۽ جيڪو ٻارهن مان هڪ هو. ⁴هو وڃي سردار ڪاهنن ۽ هيڪل جي سردارن سان صلاح مشورو ڪرڻ لڳو تہ کين يسوع کي ڪيئن حوالي ڪري. ⁵هو خوش ٿيا ۽ کيس پئسا ڏيڻ تي راضي ٿيا. ⁶هن هامي ڀري ۽ ميڙ کان پري کين سندس حوالي ڪرڻ جو موقعو ڳولڻ لڳو.

آخري فصح جي تياري

⁷پوءِ بي خميري ماني جو ڏينهن آيو، جنهن ڏينهن فصح جو رڍ جو ٻچو ذبح ڪرڻو هو.

⁸يسوع پطرس ۽ يوحنا کي موڪلي چيو تہ ”وڃي اسان جي کائڻ لاءِ فصح تيار ڪريو.“

⁹هنن چيس تہ ”تون ڪٿي چاهين ٿو تہ اسين اهو تيار ڪريون؟“

¹⁰چيائين تہ ”جڏهن اوهين شهر ۾ داخل ٿيندؤ تڏهن پاڻيءَ جو گھڙو کڻي ايندڙ هڪ ماڻهو اوهان کي ملندو. جنهن گھر ۾ هو گھڙي، ساڻس گڏجي انهيءَ ۾ هلي وڃجو،

¹¹انهيءَ گھر جي مالڪ کي چئجو تہ ’استاد توکي ٿو چوي تہ مهمان خانو ڪٿي آهي، جتي آءٌ پنهنجن شاگردن سان گڏ فصح کائي سگھان؟‘ ¹²هو اوهان کي مٿي هڪ وڏو سجايل ڪمرو ڏيکاريندو؛ اتي تياري ڪجو.“

¹³هنن وڃي سڀ ڪجھ ائين ئي ڏٺو جيئن هن کين چيو هو، پوءِ فصح تيار ڪيائون.

¹⁴جڏهن گھڙي آئي تڏهن هو دسترخوان تي ٽيڪ ڏئي ويٺو، ۽ رسول بہ ساڻس گڏ ويٺا.

¹⁵کين چيائين تہ ”مون کي ڏاڍي تمنا هئي تہ ڏک سهڻ کان اڳ اوهان سان گڏ هي فصح کاوان. ¹⁶ڇالاءِ جو آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جيستائين اهو اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ پورو نہ ٿئي، تيستائين آءٌ اهو نہ کائيندس.“ ¹⁷هن پيالو کڻي، شڪر ڪري چيو تہ ”هي وٺو ۽ پاڻ ۾ ورهائي ڇڏيو. ¹⁸ڇالاءِ جو آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ هاڻي کان وٺي جيستائين اسان جي پيءُ جي بادشاهي نہ اچي، تيستائين آءٌ انگور جو ميوو نہ پيئندس.“

¹⁹هن ماني کڻي، شڪر ڪري، ڀڃي کين ڏني ۽ چيائين تہ ”هي منهنجو جسم آهي، جيڪو اوهان لاءِ ڏنو وڃي ٿو. اهو منهنجي ياد ۾ ڪندا رهو.“ ²⁰ماني کائڻ کان پوءِ ساڳيءَ ريت پيالي سان بہ ڪيائين ۽ چيائين تہ ”هي پيالو منهنجي رت ۾ نئون عهد آهي، جيڪو اوهان لاءِ وهايو وڃي ٿو. ²¹پر ڏسو، مون کي پڪڙائيندڙ جو هٿ دسترخوان تي مون سان گڏ آهي. ²²ابنِ آدم مقرر ٿيل مطابق وڃي ٿو، پر افسوس انهيءَ ماڻهوءَ تي جنهن جي ذريعي هو حوالي ڪيو وڃي ٿو!“

²³هو هڪٻئي کان پڇڻ لڳا تہ هنن مان ڪير اهو ڪم ڪندو.

²⁴هنن ۾ هي جھيڙو بہ اٿيو تہ هنن مان ڪير وڏي ۾ وڏو ليکيو وڃي.

²⁵کين چيائين تہ ”قومن جا بادشاهه ماڻهن تي حڪمراني ڪن ٿا، ۽ مٿن اختيار رکندڙ محسن سڏجن ٿا. ²⁶اوهان ۾ ائين نہ ٿئي؛ جيڪو اوهان ۾ سڀ کان وڏو آهي سو سڀ کان ننڍي جهڙو ٿئي، ۽ اڳواڻ خدمت ڪندڙ جهڙو. ²⁷وڏو ڪير آهي؟ دسترخوان تي ويٺل يا خدمت ڪندڙ؟ ويٺل ئي نہ؟ پر آءٌ اوهان ۾ خدمت ڪندڙ جيان آهيان.

²⁸”اوهين اُهي آهيو جيڪي منهنجين آزمائشن ۾ مون سان گڏ رهيا آهيو، ²⁹آءٌ اوهان کي هڪ بادشاهي ٿو ڏيان، جهڙيءَ طرح منهنجي پيءُ مون کي ڏني، ³⁰جيئن اوهين منهنجي بادشاهيءَ ۾ منهنجي دسترخوان تي کائو ۽ پيئو، ۽ تخت تي ويهي اسرائيل جي ٻارهن قبيلن جو انصاف ڪريو.“

³¹”شمعون، شمعون، ٻڌ! شيطان گھريو آهي تہ اوهان سڀني کي ڪڻڪ وانگر ڇاڻي، ³²پر مون تو لاءِ دعا ڪئي آهي تہ تنهنجو ايمان نہ ڊهي. جڏهن تون موٽي اچين تڏهن پنهنجن ڀائرن کي مضبوط ڪر.“

³³پطرس چيو تہ ”خداوند، آءٌ تو سان گڏ قيد ۽ موت تائين وڃڻ لاءِ تيار آهيان.“

³⁴يسوع چيو تہ ”پطرس، آءٌ توکي ٿو چوان تہ اڄ ڪڪڙ ٻانگ ڏيڻ کان اڳ تون ٽي ڀيرا انڪار ڪندين تہ مون کي سڃاڻين ٿو.“

³⁵هن پڇيو تہ ”جڏهن مون اوهان کي پئسن جي ٿيلهي، جھولي ۽ جتين کانسواءِ موڪليو هو، تڏهن ڇا اوهان کي ڪنهن شيءِ جي ڪمي هئي؟“ هنن وراڻيو تہ ”ڪنهن بہ شيءِ جي نہ.“

³⁶کين چيائين تہ ”پر هاڻي جنهن وٽ پئسن جو ٿيلهو آهي سو اهو کڻي، ۽ جھولو بہ. جنهن وٽ تلوار ناهي سو پنهنجو چوغو وڪڻي تلوار خريد ڪري. ³⁷ڇالاءِ جو آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ هن پاڪ لکت جو مون ۾ پورو ٿيڻ ضروري آهي تہ ’هو گنهگارن ۾ ڳڻيو ويو.‘ ڇاڪاڻ تہ جيڪو مون بابت لکيل آهي سو پورو ٿي رهيو آهي.“

³⁸هنن چيو تہ ”خداوند، ڏس، هتي ٻہ تلوارون آهن.“ هن کين چيو تہ ”بس آهي.“

فرزند پاڻ کي پيءُ جي حوالي ٿو ڪري

³⁹هو پنهنجي عادت مطابق زيتون جي جبل ڏانهن نڪتو، ۽ شاگرد بہ ساڻس گڏ هلڻ لڳا.

⁴⁰جڏهن انهيءَ جاءِ تي پهتو تڏهن کين چيائين تہ ”دعا ڪريو تہ آزمائش ۾ هار نہ کائجو.“

⁴¹هو کانئن اٽڪل پٿر اڇلڻ جيترو پري ٿي، گوڏن ڀر ڪري دعا ڪرڻ لڳو،

⁴²چيائين تہ ”اي بابا، جيڪڏهن تون چاهين تہ هي پيالو مون کان ٽاري ڇڏ. تڏهن بہ منهنجي نہ، پر تنهنجي مرضي پوري ٿئي.“

⁴³آسمان کان هڪ ملائڪ سندس اڳيان ظاهر ٿيو ۽ کيس طاقت ڏني. ^a a v43 آيتون 43-44 ڪن قديم نسخن ۾ ڪونهن. اهي هتي ڇاپيل آهن، جيئن گھڻين جديد بائبلن ۾ آهن. ⁴⁴ڏاڍي ڏک ۾ هو وڌيڪ شدت سان دعا گھرڻ لڳو؛ ۽ سندس پگھر رت جي وڏن ڦڙن جهڙو ٿي زمين تي ٽمڻ لڳو.

⁴⁵جڏهن دعا مان اٿيو تڏهن شاگردن وٽ آيو ۽ کين ڏک جي ڪري ستل ڏٺائين،

⁴⁶چيائين تہ ”اوهين ڇو ستا پيا آهيو؟ اٿو ۽ دعا ڪريو تہ آزمائش ۾ هار نہ کائو.“

چمي سان دغا

⁴⁷هو اڃا ڳالهائي ئي رهيو هو تہ هڪ ميڙ آيو، جنهن جي اڳواڻي يهوداه نالي ماڻهو ڪري رهيو هو، جيڪو ٻارهن مان هڪ هو. هو يسوع کي چمڻ لاءِ ويجهو آيو،

⁴⁸پر يسوع چيس تہ ”يهوداه، ڇا تون ابنِ آدم کي چمي سان حوالي ٿو ڪرين؟“

⁴⁹جيڪي ساڻس گڏ هئا، سي ٿيڻ واري ڳالهه ڏسي چوڻ لڳا تہ ”خداوند، ڇا اسين تلوار هلايون؟“ ⁵⁰هنن مان هڪڙي وڏي ڪاهن جي نوڪر کي ڌڪ هڻي سندس ساڄو ڪن وڍي ڇڏيو.

⁵¹پر يسوع وراڻيو تہ ”بس ڪريو، هن کان اڳتي نہ!“ پوءِ ڪن کي هٿ لائي کيس چڱو ڪيائين. ⁵²پوءِ يسوع سردار ڪاهنن، هيڪل جي سردارن ۽ بزرگن کي، جيڪي سندس خلاف نڪري آيا هئا، چيو تہ ”ڇا اوهين چور تي نڪرڻ وانگر تلوارون ۽ لٺيون کڻي نڪتا آهيو؟ ⁵³روز آءٌ هيڪل ۾ اوهان سان گڏ هوس، ۽ اوهان مون تي هٿ نہ وڌو. پر هي اوهان جي گھڙي آهي، ۽ اونداهيءَ جو اختيار.“

پطرس يسوع کي سڃاڻڻ کان انڪار ٿو ڪري

⁵⁴هنن کيس پڪڙي وٺي وڃي وڏي ڪاهن جي گھر ۾ آندو؛ پطرس پري کان پٺيان هلندو رهيو. ⁵⁵هنن صحن جي وچ ۾ باهه ٻاري گڏجي ويٺا؛ پطرس بہ انهن ۾ اچي ويٺو. ⁵⁶پر هڪ نوڪراڻيءَ کيس روشنيءَ جي سامهون ويٺل ڏسي ۽ هن ڏانهن غور سان نهاري چيو تہ ”هيءُ بہ ساڻس گڏ هو.“

⁵⁷پر هن انڪار ڪري چيو تہ ”عورت، آءٌ کيس نہ ٿو سڃاڻان.“

⁵⁸ٿوري دير کان پوءِ ٻئي ڪنهن کيس ڏسي چيو تہ ”تون بہ انهن مان هڪ آهين.“ پر پطرس چيو تہ ”ماڻهو، آءٌ نہ آهيان.“

⁵⁹اٽڪل هڪ ڪلاڪ پوءِ ٻئي ڪنهن زور ڀريندي چيو تہ ”هيءُ ماڻهو ضرور ساڻس گڏ هو، ڇاڪاڻ تہ هيءُ بہ گليلي جو آهي.“

⁶⁰پر پطرس چيو تہ ”ماڻهو، مون کي خبر ناهي تہ تون ڇا ٿو چوين.“ هڪدم، جڏهن هو اڃا ڳالهائي ئي رهيو هو، ڪڪڙ ٻانگ ڏني. ⁶¹خداوند ڦري پطرس ڏانهن نهاريو. پطرس کي خداوند جي چيل اها ڳالهه ياد آئي تہ ”اڄ ڪڪڙ جي ٻانگ ڏيڻ کان اڳ تون مون کان ٽي ڀيرا انڪار ڪندين.“ ⁶²پوءِ هو ٻاهر نڪري ڏاڍي ڏک سان روئيو.

⁶³جيڪي ماڻهو يسوع کي پڪڙي بيٺا هئا، سي کيس ڌڪ هڻندي ٺٺوليون ڪرڻ لڳا. ⁶⁴هنن سندس اکين تي پٽي ٻڌي کانئس پڇندا رهيا تہ ”نبوت ڪر! توکي ڪنهن ڌڪ هنيو؟“ ⁶⁵هنن سندس خلاف ٻيون بہ ڪيتريون ئي ڳالهيون چيون ۽ کيس گاريون ڏنيون.

يسوع مجلس اڳيان بيٺو

⁶⁶صبح ٿيندي ئي ماڻهن جي بزرگن جي مجلس، يعني سردار ڪاهن ۽ شريعت جا عالم، گڏ ٿيا، ۽ کيس پنهنجي مجلس ۾ وٺي وڃي چيائون تہ

⁶⁷”جيڪڏهن تون مسيح آهين تہ اسان کي ٻڌاءِ.“ هن کين چيو تہ ”جيڪڏهن آءٌ اوهان کي ٻڌايان تہ اوهين يقين نہ ڪندؤ،

⁶⁸جيڪڏهن آءٌ اوهان کان پڇان تہ اوهين جواب نہ ڏيندؤ.

⁶⁹”پر هاڻي کان وٺي ابنِ آدم اسان جي پيءُ جي قدرت جي ساڄي هٿ تي ويهندو.“

⁷⁰هنن سڀني چيو تہ ”پوءِ ڇا تون خدا جو فرزند آهين؟“ هن کين چيو تہ ”اوهين پاڻ چئو ٿا تہ آءٌ آهيان.“

⁷¹هنن چيو تہ ”هاڻي اسان کي وڌيڪ شاهديءَ جي ڪهڙي ضرورت آهي؟ ڇاڪاڻ تہ اسان پاڻ سندس وات مان ٻڌو آهي.“