Deborah jeung Barak Nyanyi ka Rama
Debora jeung Barak ngawihkeun deui eta perang: Rama urang ngaleugeut ti Edom nepi ka gunung-gunung oyag, jalan-jalan anu suwung, kaom-kaom anu datang jeung kaom-kaom anu cicing di sisi kapal-kapalna. Yael diberkahan. Kawih ditungtungan ku indung Sisera, anu masih keneh di jandela ngitung jarahan anu moal pernah datang.
5 1Dina poe eta Deborah jeung Barak bin Abinoam nyanyikeun lagu ieu: 2“Waktu para pamingpin mingpin di Israil, waktu rahayat iklas ngabaktikeun dirina—puji ka Rama urang! 3Darengekeun, he raja-raja! Regepkeun, he para pangeran! Abdi, enya abdi, baris nyanyi ka Rama urang; abdi baris ngawih ka Rama urang, Allah Israil. 4Nun Ama, waktos Ama angkat ti Seir, waktos Ama majeng ti tanah Edom, bumi ngaguncang, langit ngecrek, mega ngecurkeun cai. 5Gunung-gunung ngagidir di payuneun Rama urang, Anu ti Sinai, di payuneun Rama urang, Allah Israil. 6Dina jaman Samgar bin Anat, dina jaman Yael, jalan-jalan gede suwung, jeung nu lalampah nyimpang ka jalan satapak nu meulah-melok. 7Kahirupan di pilemburan Israil eureun, geus suwung—nepi ka kuring, Deborah, cengkat, cengkat jadi indung di Israil. 8Maranehna milih allah-allah anyar; tuluy perang datang ka lawang-lawang kota. Taya tameng atawa tumbak nu katembong di antara nu 40.000 urang di Israil. 9Hate kuring nyaah ka para panglima Israil anu iklas ngabaktikeun dirina di antara rahayat—puji ka Rama urang! 10He maraneh anu tutumpakan kalde bodas, maraneh anu dariuk dina lampin pelana, jeung maraneh anu laleumpang di jalan—caritakeun eta perkara! 11Leuwih tarik batan sora jalma-jalma anu ngabagi-bagi domba di tempat nginuman, di dinya maranehna nyaritakeun deui padamelan-padamelan adil ti Rama urang, padamelan adil para warga pilemburan-Na di Israil. Tuluy umat Rama urang turun ka lawang-lawang kota. 12Gugah, gugah, Deborah! Gugah, gugah, tembangkeun lagu! Cengkat, Barak! Giring tawanan maneh, he bin Abinoam. 13Tuluy nu salamet turun ka para bangsawan; umat Rama urang turun ka kuring ngalawan nu gagah perkasa. 14Ti Epraim datang jalma-jalma anu akarna aya di Amalek, ngiring ka maneh, Binyamin, jeung baraya maneh; ti Makhir para panglima turun, jeung ti Sebulun jalma-jalma anu mawa iteuk komandan. 15Para pangeran Isakhar aya jeung Deborah; enya, Isakhar satia ka Barak, lumpat ka lebak nuturkeun lengkahna. Di antara wewengkon Rubin aya pamariksaan hate anu kacida gedena. 16Naha maraneh cicing di antara kandang domba, ngadengekeun siulan keur ngageroan domba? Di antara wewengkon Rubin aya pamariksaan hate anu kacida gedena. 17Gilad cicing di peuntaseun Walungan Yordan. Jeung Dan, naha manehna cicing bae di sisi kapal-kapal? Asyer cicing anteng di basisir laut, matuh di sabudeureun palabuhanana. 18Sebulun teh bangsa anu ngawani-wani nyawana; kitu deui Naptali, di luhureun tegalan. 19Raja-raja daratang terus perang; tuluy raja-raja Kanaan perang di Taanakh, di sisi cai Megido, tapi maranehna teu mawa perak, teu mawa jarahan. 20Ti langit bentang-bentang milu perang; ti garis edaranana maranehna merangan Sisera. 21Walungan Kison nyered maranehna, walungan purba, Walungan Kison. Maju, he jiwa kuring, kalawan kakuatan! 22Tuluy tapak kuku kuda-kuda ngaguruh— lumpat tarik, lumpat tarikna kuda-kudana anu garagah.
23“Sapa Meros,” saur utusan Rama urang, “sapa jalma-jalmana sing getol, sabab maranehna henteu daratang nulungan, nulungan Rama urang ngalawan nu gagah perkasa.” 24Pangberkahna di antara wanita nya eta Yael, bojo Heber urang Keni, pangberkahna di antara wanita anu aya di jero kemah. 25Sisera menta cai, tapi Yael mere susu; dina pinggan anu pantes keur para bangsawan, Yael nyuguhkeun dadih. 26Leungeunna ngarampa pancuh kemah, leungeun katuhuna ngarampa palu tukang. Yael neunggeul Sisera, ngaremukkeun sirahna, ngancurkeun jeung nembus pilipisanana. 27Di dampal suku Yael manehna ngajoprak, labuh, ngagoler teu usik; di dampal suku Yael manehna ngajoprak, labuh. Di mana manehna ngajoprak, di dinya manehna labuh—paeh. 28Tina jandela indung Sisera nyarawang; ti tukangeun kisi-kisi manehna ngagorowok, “Naha karetana lila teuing datangna? Naha sora kareta-karetana ditunda-tunda?” 29Para nyaina anu pangbijaksanana ngawalon ka manehna—malah manehna ngulang-ngulang omongan ka dirina sorangan. 30“Lain keur manggihan jeung ngabagi-bagi jarahan?— saurang atawa dua urang awewe keur unggal lalaki, jarahan lawon diwarna keur Sisera, jarahan lawon diwarna anu disulam endah, dua lambar lawon sulaman keur beuheung nu ngajarah?” 31Mugia sakabeh musuh Ama tumpur, nun Ama! Sabalikna, mugia sing saha nu nyaah ka Ama jadi lir panonpoe anu bijil kalawan kakuatanana. Tuluy nagri eta aman tengtrem salila opat puluh taun.