Debora lan Barak Memuji marang Sang Rama

Debora lan Barak nembangaké manèh perang iku: Rama kita jumangkah saka Édom nganti gunung-gunung gonjang-ganjing, dalan-dalan sepi, taler sing teka lan taler sing nginep ing sacedhaké kapal-kapalé. Yaèl diberkahi. Kidung iku dipungkasi ing ibuné Sisera, sing isih ana ing cendhéla ngétung barang jarahan sing ora bakal tau teka.

Pasal 5.

Ing dina iku Debora lan Barak anake Abinoam padha ngidungake kidung iki: “Nalika para panggedhe mimpin ing Israel, nalika bangsa iku padha masrahake awake kanthi legawa—pujinen Rama kita! Rungokna, he para raja! Nilingna, he para panggedhe! Aku, ya aku iki, bakal ngidung kagem Rama kita; aku bakal masrahake kidung pamuji kagem Rama kita, Allahe Israel. Dhuh Rama kawula, nalika Paduka miyos saking Seir, nalika Paduka tindak saking tanah Edom, bumi gumeter, langit ngesokaken toya, mega sami nurunaken jawah. Gunung-gunung padha gonjang-ganjing ing ngarsane Rama kita, Kang jumeneng ing Sinai, ing ngarsane Rama kita, Allahe Israel. Ing jamane Samgar anake Anat, ing jamane Yael, dalan-dalan gedhe padha sepi, lan para wong lelungan padha metu dalan simpangan kang menggak-menggok. Panguripan ing padesan Israel wis sirna, sirna—nganti aku, Debora, tangi, tangi dadi ibu ing Israel. Wong-wong padha milih allah-allah anyar; banjur perang tekan ing gapura-gapura. Ora ana tameng utawa tumbak katon ing antarane wong patang puluh ewu ing Israel. Atiku tumuju marang para panglima Israel kang padha masrahake awake kanthi legawa ing antarane bangsa iku—pujinen Rama kita! He kowe kang padha nunggang kuldi putih, kowe kang padha lungguh ing lapak, lan kowe kang padha mlaku ing dalan—caritakna bab iku! Luwih banter tinimbang swarane wong-wong kang mbagi-bagi pepanthan ing panggonan pangombenan, ing kono wong-wong padha nyritakake pakaryan kang bener saka Rama kita, pakaryan kang bener saka para wong padesane ing Israel. Banjur umate Rama kita padha tumurun menyang gapura-gapura. Tangia, tangia, Debora! Tangia, tangia, ngidunga! Ngadega, Barak! Giringen tawananmu, he anake Abinoam. Banjur wong-wong kang isih urip padha tumurun marani para panggedhe; umate Rama kita padha tumurun marani aku kanggo nglawan para wong prakosa. Saka Efraim teka wong-wong kang oyode ana ing Amalek, ngetutake kowe, he Benyamin, karo para sedulurmu; saka Makhir para panglima padha tumurun, lan saka Zebulon wong-wong kang nggawa teken para senapati. Para panggedhene Isakhar bebarengan karo Debora; ya, Isakhar setya marang Barak, mlayu nyusul mlebu ing lebak ngetutake dheweke. Ing antarane wilayah-wilayahe Ruben ana panimbang-nimbange ati kang jero. Yagene kowe padha tetep ana ing kandhang-kandhang wedhus mung kanggo ngrungokake suling panggiring pepanthan? Ing antarane wilayah-wilayahe Ruben ana panimbang-nimbange ati kang jero. Gilead tetep ana ing sabrange Kali Yarden. Lan Dhan, yagene dheweke isih ngendhok ana ing cedhak kapal-kapal? Asyer lungguh anteng ana ing pinggir sagara, manggon ing cedhak palabuhan-palabuhane. Zebulon iku bangsa kang wani ngetohake nyawane; mangkono uga Naftali, ana ing papan dhuwur ing tegalan. Para raja padha teka lan perang; banjur para rajane Kanaan perang ana ing Taanakh, ing sacedhake banyune Megido, nanging padha ora oleh rayahan salaka babar pisan. Saka ing langit lintang-lintang padha perang; saka ing lakune padha perang nglawan Sisera. Kali Kison nglarutake wong-wong mau, kali kuna, Kali Kison. Majua, he nyawaku, kanthi kakuwatan! Banjur tracak-tracake jaran padha gumludhug— playune, playune jaran-jarane kang gagah prakosa.

“Ipat-ipatana Meroz,” mangkono dhawuhe Malaekate Rama kita, “ipat-ipatana wong-wonge kanthi getir, amarga padha ora teka ngrewangi Panjenengane, yaiku ngrewangi Rama kita nglawan para wong prakosa.” Pinujia ngluwihi sakehing wong wadon, Yael, bojone Heber wong Keni, binerkahan ngluwihi para wong wadon kang manggon ing tarub. Dheweke njaluk banyu, banjur diwenehi susu; ing bokor kang pantes kanggo para panggedhe, Yael ngaturake susu kenthel. Tangane njangkah njupuk pathok tarub, tangane tengen nyekel palu tukang. Sisera digebug, sirahe diremuk, pilingane diremuk lan ditembus. Ing sangisore sikile Yael, Sisera ndhepani, ambruk, nggloso ora obah; ing sangisore sikile, dheweke ndhepani, ambruk. Ing ngendi dheweke ndhepani, ing kono uga ambruk—mati. Metu ing cendhela ibune Sisera nginguk; ana ing saburine kisi-kisi dheweke sesambat, “Yagene kreta perange kok suwe temen tekane? Yagene gumrudhuge kreta-kretane kok kasep?” Para wanita kang paling wicaksana padha mangsuli dheweke—malah dheweke bola-bali ngucap dhewe ing batine. “Apa wong-wong mau ora padha nemu lan ngedum rayahan?— siji utawa loro bocah wadon kanggo saben wong lanang, rayahan sandhangan warna kanggo Sisera, rayahan sandhangan warna kang disulam endah, rong lembar kain sulaman kanggo gulune wong kang ngrayah?” Pramila mugi sadaya mengsah Paduka sami sirna, Dhuh Rama kawula! Nanging para ingkang tresna dhateng Paduka mugi sami kados srengenge ingkang mlethek kanthi kakiyatanipun. Banjur nagara iku ngalami tentrem patang puluh taun suwene.