ਨਿਆਈਆਂ 5

5 ¹ਉਸ ਦਿਨ ਦਬੋਰਾਹ ਅਤੇ ਅਬੀਨੋਅਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰਾਕ ਨੇ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਇਆ: ²“ਜਦੋਂ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਆਗੂ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰੋ! ³ਹੇ ਰਾਜਿਓ, ਸੁਣੋ! ਹੇ ਹਾਕਮੋ, ਕੰਨ ਲਾਓ! ਮੈਂ, ਹਾਂ ਮੈਂ ਹੀ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਗਾਵਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਜਨ ਗਾਵਾਂਗੀ। ⁴ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੇਈਰ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅਦੋਮ ਦੇ ਦੇਸ ਤੋਂ ਕੂਚ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉੱਠੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਰ੍ਹ ਪਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਰ੍ਹਾਇਆ। ⁵ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਸੀਨਈ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਪਹਾੜ ਹਿੱਲ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ। ⁶ਅਨਾਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਮਗਰ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਾਏਲ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੜਕਾਂ ਸੁੰਨੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਹੀ ਵਿੰਗੇ-ਟੇਢੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਸਨ। ⁷ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ—ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ, ਦਬੋਰਾਹ, ਨਾ ਉੱਠੀ, ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਤਾ ਬਣ ਕੇ ਉੱਠੀ। ⁸ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਚੁਣ ਲਏ; ਤਦ ਲੜਾਈ ਫਾਟਕਾਂ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਢਾਲ ਨਾ ਬਰਛਾ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ⁹ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ—ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰੋ! ¹⁰ਹੇ ਚਿੱਟੇ ਗਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਓ, ਹੇ ਕਾਠੀ ਦੇ ਕੰਬਲਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਓ, ਅਤੇ ਹੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਿਓ—ਇਸ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰੋ! ¹¹ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਜੜਾਂ ਵੰਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਧਰਮੀ ਕੰਮਾਂ ਦੀ, ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮੀ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਫਾਟਕਾਂ ਵੱਲ ਉੱਤਰ ਗਏ। ¹²ਜਾਗ, ਜਾਗ, ਹੇ ਦਬੋਰਾਹ! ਜਾਗ, ਜਾਗ, ਗੀਤ ਗਾ! ਉੱਠ, ਹੇ ਬਾਰਾਕ! ਹੇ ਅਬੀਨੋਅਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾ। ¹³ਤਦ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲ ਉੱਤਰ ਆਏ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਤਰ ਆਏ। ¹⁴ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਤੋਂ ਉਹ ਆਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਮਾਲੇਕ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਹੇ ਬਿਨਯਾਮੀਨ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਰੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਣੇ; ਮਾਕੀਰ ਤੋਂ ਸਰਦਾਰ ਉੱਤਰ ਆਏ, ਅਤੇ ਜ਼ਬੂਲੁਨ ਤੋਂ ਉਹ ਜੋ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਸੋਟੀ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ¹⁵ਯਿੱਸਾਕਾਰ ਦੇ ਹਾਕਮ ਦਬੋਰਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ; ਹਾਂ, ਯਿੱਸਾਕਾਰ ਬਾਰਾਕ ਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਰਊਬੇਨ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੋਜ ਹੋਈ। ¹⁶ਤੂੰ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਵਾੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਇੱਜੜਾਂ ਲਈ ਵਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀਟੀ ਸੁਣਨ ਲਈ? ਰਊਬੇਨ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੋਜ ਹੋਈ। ¹⁷ਗਿਲਆਦ ਯਰਦਨ ਦੇ ਪਾਰ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਅਤੇ ਦਾਨ, ਉਹ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ? ਆਸ਼ੇਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ¹⁸ਜ਼ਬੂਲੁਨ ਉਹ ਲੋਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਤੱਕ ਜੋਖੋਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਨਫ਼ਤਾਲੀ ਵੀ, ਮੈਦਾਨ ਦੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਉੱਤੇ। ¹⁹ਰਾਜੇ ਆਏ ਅਤੇ ਲੜੇ; ਤਦ ਕਨਾਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤਾਨਾਕ ਵਿੱਚ, ਮਗਿੱਦੋ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਕੋਲ ਲੜੇ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਕੋਈ ਚਾਂਦੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੁੱਟ ਲੈ ਗਏ। ²⁰ਅਕਾਸ਼ੋਂ ਤਾਰੇ ਲੜੇ; ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਸੀਸਰਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੇ। ²¹ਕੀਸ਼ੋਨ ਦੀ ਨਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋੜ੍ਹ ਲੈ ਗਈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਨਦੀ, ਕੀਸ਼ੋਨ ਦੀ ਨਦੀ। ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਬਲ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ! ²²ਤਦ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸੁੰਮ ਗੜ੍ਹਕੇ—ਉਸ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਰਪਟ ਦੌੜ, ਸਰਪਟ ਦੌੜ।

²³“ਮੇਰੋਜ਼ ਨੂੰ ਸਰਾਪ ਦਿਓ,” ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਸ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਸਰਾਪ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਾ ਆਏ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਾ ਆਏ।” ²⁴ਸਭਨਾਂ ਤੀਵੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯਾਏਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧੰਨ ਹੋਵੇ, ਕੇਨੀ ਹਬਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਵੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧੰਨ। ²⁵ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ; ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਦਹੀਂ ਲੈ ਆਈ। ²⁶ਉਹ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਤੰਬੂ ਦੀ ਕਿੱਲ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੇ ਕਾਰੀਗਰ ਦੇ ਹਥੌੜੇ ਨੂੰ। ਉਹ ਨੇ ਸੀਸਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਦਾ ਸਿਰ ਭੰਨ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਦੀ ਪੁੜਪੁੜੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਵਿੰਨ੍ਹ ਸੁੱਟਿਆ। ²⁷ਉਹ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਝੁਕਿਆ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਿਆ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਝੁਕਿਆ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਝੁਕਿਆ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ—ਮਰ ਗਿਆ। ²⁸ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀਸਰਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਝਾਕਿਆ; ਜਾਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠੀ, “ਉਹ ਦਾ ਰਥ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਹ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਦੀ ਖੜਖੜਾਹਟ ਕਿਉਂ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਗਈ ਹੈ?” ²⁹ਉਹ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਆਣੀਆਂ ਬੀਬੀਆਂ ਉਹ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ— ਸਗੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ³⁰“ਕੀ ਉਹ ਲੁੱਟ ਲੱਭ ਕੇ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਰਹੇ?—ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇੱਕ-ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੀਸਰਾ ਲਈ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਲੁੱਟ, ਸੋਹਣੀ ਕਢਾਈ ਵਾਲੇ ਰੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਲੁੱਟ, ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗਲ਼ ਲਈ ਕਢਾਈ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦੋ ਟੁਕੜੇ?” ³¹ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ! ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੋਣ। ਤਦ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰਹੀ।