Rigters 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Op daardie dag het Debora en Barak, die seun van Abinoam, hierdie lied gesing: ²“Wanneer die leiers in Israel voorgaan, wanneer die volk hulle gewillig aanbied—prys ons Vader! ³Hoor, o konings! Luister, o vorste! Ek, ja ek, sal vir ons Vader sing; ek sal vir ons Vader musiek maak, die God van Israel. ⁴Ons Vader, toe u uit Seïr uitgetrek het, toe u uit die land Edom opgetrek het, het die aarde gebewe, het die hemele gegiet, het die wolke water neergegiet. ⁵Die berge het gebewe voor ons Vader, die Een van Sinai, voor ons Vader, die God van Israel. ⁶In die dae van Samgar, die seun van Anat, in die dae van Jael, was die grootpaaie verlate, en reisigers het langs die kronkelpaaie geloop. ⁷Die dorpslewe in Israel het opgehou, dit het opgehou—totdat ek, Debora, opgestaan het, opgestaan het as ’n moeder in Israel. ⁸Hulle het nuwe gode gekies; toe het die oorlog by die poorte gekom. Geen skild of spies is onder die 40 000 in Israel gesien nie. ⁹My hart gaan uit na die aanvoerders van Israel wat hulle gewillig aangebied het onder die volk—prys ons Vader! ¹⁰Julle wat op wit donkies ry, julle wat op saalkomberse sit, en julle wat langs die pad loop—vertel daarvan! ¹¹Harder as die stem van dié wat die kuddes by die drinkplekke verdeel, daar vertel hulle die regverdige dade van ons Vader, die regverdige dade van sy dorpsbewoners in Israel. Toe het die volk van ons Vader na die poorte afgegaan. ¹²Word wakker, word wakker, Debora! Word wakker, word wakker, hef ’n lied aan! Staan op, Barak! Lei jou gevangenes weg, seun van Abinoam. ¹³Toe het die oorlewendes na die edeles afgekom; die volk van ons Vader het na my toe afgekom teen die magtiges. ¹⁴Uit Efraim het hulle gekom wie se wortels in Amalek was, agter jou aan, Benjamin, met jou stamgenote; uit Magir het die aanvoerders afgekom, en uit Sebulon dié wat die staf van die bevelvoerder dra. ¹⁵Die vorste van Issaskar was by Debora; ja, Issaskar was Barak getrou, en het agter hom aan die vallei in gestorm. Onder die distrikte van Ruben was daar groot soeke van die hart. ¹⁶Waarom het jy tussen die skaapkrale gebly om die gefluit vir die kuddes te hoor? Onder die distrikte van Ruben was daar groot soeke van die hart. ¹⁷Gilead het oorkant die Jordaan gebly. En Dan, waarom het hy by die skepe getalm? Aser het stil gesit by die seekus, en hom by sy hawens gevestig. ¹⁸Sebulon was ’n volk wat hulle lewens gewaag het; so ook Naftali, op die hoogtes van die veld. ¹⁹Konings het gekom en geveg; toe het die konings van Kanaän by Taänag geveg, by die waters van Megiddo, maar hulle het geen silwer, geen buit weggedra nie. ²⁰Uit die hemele het die sterre geveg; uit hulle bane het hulle teen Sisera geveg. ²¹Die rivier Kison het hulle weggevee, die eeue-oue rivier, die rivier Kison. Marsjeer voort, my siel, met krag! ²²Toe het die perde se hoewe gedreun— die gegalop, die gegalop van sy magtige strydrosse.

²³Vervloek Meros,” het die boodskapper van ons Vader gesê, “vervloek sy inwoners bitterlik, omdat hulle nie gekom het om hom te help nie, om ons Vader teen die magtiges te help.” ²⁴Mees geseënd onder die vroue is Jael, die vrou van Heber, die Keniet, mees geseënd onder die vroue in die tent. ²⁵Hy het water gevra, en sy het vir hom melk gegee; in ’n skottel vir edeles het sy vir hom dikmelk gebring. ²⁶Haar hand het na die tentpen gereik, haar regterhand na die werksman se hamer. Sy het vir Sisera geslaan, sy het sy kop verbrysel, sy het sy slaap verpletter en deurboor. ²⁷By haar voete het hy inmekaargesak, het hy geval, het hy stil gelê; by haar voete het hy inmekaargesak, het hy geval. Waar hy inmekaargesak het, daar het hy geval—dood. ²⁸Deur die venster het Sisera se moeder geloer; agter die tralievenster het sy uitgeroep: “Waarom talm sy strydwa so lank om te kom? Waarom draal die gekletter van sy strydwaens?” ²⁹Haar wysste dames antwoord haar—ja, sy herhaal dit gedurig vir haarself. ³⁰“Kry en verdeel hulle nie die buit nie?— ’n meisie of twee vir elke man, buit van gekleurde stof vir Sisera, buit van gekleurde stof, ryklik geborduur, twee stukke geborduurde stof vir die nek van die plunderaar?” ³¹So mag al u vyande vergaan, ons Vader! Maar mag dié wat u liefhet, soos die son wees wat in sy krag opgaan. Toe het die land veertig jaar lank vrede gehad.