داوران 5

5 ¹در آن روز، دبوره و باراق پسر ابینوعم این سرود را خواندند: ²«چون رهبران در اسرائیل رهبری می‌کنند، چون قوم داوطلبانه خود را تقدیم می‌کنند—پدر ما را ستایش کنید! ³ای پادشاهان، بشنوید! ای امیران، گوش فرا دهید! من، آری من، برای پدر ما خواهم سرایید؛ برای پدر ما، خدای اسرائیل، نغمه خواهم نواخت. ⁴ای پدر ما، آنگاه که از سِعیر بیرون آمدی، آنگاه که از سرزمین اَدوم به پیش تاختی، زمین لرزید، آسمان‌ها باریدند، ابرها آب فروریختند. ⁵کوه‌ها در حضور پدر ما، آن یگانهٔ سینا، لرزیدند، در حضور پدر ما، خدای اسرائیل. ⁶در روزهای شَمجَر پسر عَنات، در روزهای یاعیل، شاهراه‌ها متروک شدند، و مسافران به راه‌های پرپیچ‌وخم روی آوردند. ⁷زندگی در روستاهای اسرائیل از میان رفت، از میان رفت—تا آنکه من، دبوره، برخاستم، همچون مادری در اسرائیل برخاستم. ⁸خدایان تازه را برگزیدند؛ آنگاه جنگ به دروازه‌ها رسید. در میان چهل هزار تن در اسرائیل، نه سپری دیده شد و نه نیزه‌ای. ⁹دل من با فرماندهان اسرائیل است که در میان قوم داوطلبانه خود را تقدیم کردند— پدر ما را ستایش کنید! ¹⁰ای شما که بر الاغان سفید سوارید، ای شما که بر نمدهای زین می‌نشینید، و ای شما که در راه گام برمی‌دارید—از آن سخن بگویید! ¹¹بلندتر از آواز آنان که گله‌ها را بر سر آبشخورها تقسیم می‌کنند، در آنجا کارهای عادلانهٔ پدر ما را بازمی‌گویند، کارهای عادلانهٔ روستاییان او را در اسرائیل. آنگاه قوم پدر ما به سوی دروازه‌ها فرود آمدند. ¹²بیدار شو، بیدار شو، ای دبوره! بیدار شو، بیدار شو، سرود بخوان! برخیز، ای باراق! اسیرانت را به بند بکش، ای پسر ابینوعم. ¹³آنگاه بازماندگان به سوی نجیب‌زادگان فرود آمدند؛ قوم پدر ما نزد من فرود آمدند تا با نیرومندان بجنگند. ¹⁴از اِفرایم آمدند آنان که ریشه در عَمالیق داشتند، از پی تو، ای بنیامین، با خویشاوندانت؛ از ماخیر فرماندهان فرود آمدند، و از زبولون آنان که عصای فرماندهی را برمی‌دارند. ¹⁵امیران یِساکار با دبوره بودند؛ آری، یِساکار به باراق وفادار بود، و به دنبال او شتابان به درّه فرو رفت. در میان طوایف رئوبین، کاوشِ دل بسیار بود. ¹⁶چرا در میان آغل‌ها ماندی تا صدای نی‌زدن برای گله‌ها را بشنوی؟ در میان طوایف رئوبین، کاوشِ دل بسیار بود. ¹⁷جِلعاد در آن سوی اردن ماند. و دان، چرا نزد کشتی‌ها درنگ کرد؟ اَشیر بر ساحل دریا آرام نشست، و در کنار بندرهایش سکونت گزید. ¹⁸زبولون قومی بود که جان خویش را به خطر انداخت؛ نفتالی نیز، بر بلندی‌های میدان. ¹⁹پادشاهان آمدند و جنگیدند؛ آنگاه پادشاهان کنعان در تَعناک جنگیدند، بر کنار آب‌های مِجِدّو، اما هیچ نقره و غنیمتی با خود نبردند. ²⁰از آسمان‌ها ستارگان جنگیدند؛ از مدارهای خود با سیسِرا جنگیدند. ²¹رود قیشون آنان را با خود برد، آن رود کهن، رود قیشون. ای جان من، با قدرت پیش برو! ²²آنگاه سُم‌های اسبان به غرّش درآمد—از تاختنِ پرشتاب، تاختنِ پرشتابِ اسبان نیرومندش.

²³«میروز را لعنت کنید،» فرشتهٔ پدر ما گفت، ‹مردمانش را به تلخی لعنت کنید، زیرا به یاری او نیامدند، تا پدر ما را در برابر نیرومندان یاری دهند.› ²⁴خجسته‌ترین زنان باد یاعیل، همسر حابِر قینی، خجسته‌ترین زنان در خیمه. ²⁵او آب خواست، و زن به او شیر داد؛ در جامی درخور نجیب‌زادگان، سرشیر برایش آورد. ²⁶دستش به سوی میخِ خیمه دراز شد، دست راستش به سوی چکشِ کارگر. سیسِرا را زد، سرش را کوبید، شقیقه‌اش را شکافت و سوراخ کرد. ²⁷نزد پاهایش فرو افتاد، بر زمین افتاد، بی‌حرکت ماند؛ نزد پاهایش فرو افتاد، بر زمین افتاد. همان‌جا که فرو افتاد، همان‌جا افتاد—مرده. ²⁸مادر سیسِرا از پنجره نگریست؛ از پشت شبکه فریاد برآورد: ‹چرا ارابه‌اش در آمدن چنین دیر کرده است؟ چرا صدای ارابه‌هایش به تأخیر افتاده است؟› ²⁹خردمندترین بانوانش او را پاسخ می‌دهند— آری، او پیوسته با خود تکرار می‌کند. ³⁰‹آیا غنیمت را نمی‌یابند و تقسیم نمی‌کنند؟—برای هر مرد دختری یا دو دختر، غنیمتِ پارچه‌های رنگین برای سیسِرا، غنیمتِ پارچه‌های رنگینِ پرنقش‌ونگار، دو تکه پارچهٔ گلدوزی‌شده برای گردنِ غارتگر؟› ³¹«چنین باد که همهٔ دشمنانت هلاک شوند، ای پدر ما! اما آنان که تو را دوست می‌دارند، مانند خورشیدی باشند که در قوّت خود طلوع می‌کند.» آنگاه آن سرزمین چهل سال آرامش یافت.