داوران 4

4 ¹پس از مرگ ایهود، بنی‌اسرائیل بار دیگر آنچه را در نظر پدر ما ناپسند بود، به‌جا آوردند. ²پس پدر ما ایشان را به دست یابین، پادشاه کنعان، که در حاصور حکومت می‌کرد، فروخت. سردار سپاهش سیسِرا بود که در حَروشَتِ اقوام ساکن بود. ³آنگاه بنی‌اسرائیل نزد پدر ما فریاد برآوردند، زیرا سیسِرا نهصد ارابهٔ آهنین داشت و بیست سال ایشان را به‌سختی ستم کرده بود. ⁴در آن زمان، دبوره، زنی نبیّه، همسر لَفیدوت، بر اسرائیل داوری می‌کرد. ⁵او زیر نخل دبوره، میان رامه و بیت‌ئیل در کوهستان افرایم، می‌نشست و بنی‌اسرائیل برای داوری نزد او می‌آمدند. ⁶او کسی را فرستاد تا باراق، پسر ابینوعَم را از قادِش در نفتالی فراخوانَد و به او گفت: «آیا پدر ما، خدای اسرائیل، تو را فرمان نداده است: برو و به‌سوی کوه تابور پیش‌روی کن و ده هزار مرد از نفتالی و زبولون را با خود بردار. ⁷و من سیسِرا، سردار سپاه یابین را با ارابه‌ها و لشکرش به‌سوی رود قیشون به دیدار تو خواهم کشاند و او را به دست تو خواهم سپرد.»

⁸باراق به او گفت: «اگر با من بیایی، خواهم رفت؛ اما اگر با من نیایی، نخواهم رفت.»

⁹او گفت: «البته با تو خواهم آمد، اما در راهی که می‌روی، هیچ افتخاری نصیب تو نخواهد شد، زیرا پدر ما سیسِرا را به دست زنی خواهد سپرد.» پس دبوره برخاست و همراه باراق به قادِش رفت. ¹⁰باراق زبولون و نفتالی را به قادِش فراخواند؛ ده هزار مرد از پیِ او برآمدند و دبوره نیز همراه او رفت. ¹¹و حابِر قِینی، از نسل حوباب، پدرزنِ موسی، از قِینیان جدا شده و خیمهٔ خود را تا بلوطِ صَعَنایِم، نزدیک قادِش، برپا کرده بود. ¹²چون به سیسِرا خبر دادند که باراق، پسر ابینوعَم، به کوه تابور برآمده است، ¹³سیسِرا همهٔ ارابه‌هایش را ــ نهصد ارابهٔ آهنین ــ و تمامی لشکرش را از حَروشَتِ اقوام تا رود قیشون گرد آورد.

¹⁴دبوره به باراق گفت: «برخیز! امروز پدر ما سیسِرا را به دست تو می‌سپارد. آیا پدر ما پیشاپیش تو بیرون نرفته است؟» پس باراق با ده هزار مرد از پیِ خود، از کوه تابور فرود آمد و یورش برد. ¹⁵و پدر ما سیسِرا و همهٔ ارابه‌ها و تمامی سپاهش را به دم شمشیر، پیش روی باراق مغلوب و پریشان ساخت؛ و سیسِرا ارابهٔ خود را رها کرد و پیاده گریخت. ¹⁶باراق ارابه‌ها و سپاه را تا حَروشَتِ اقوام تعقیب کرد و تمامی لشکر سیسِرا به دم شمشیر افتاد؛ حتی یک نفر نیز باقی نماند.

¹⁷در این میان، سیسِرا پیاده به‌سوی خیمهٔ یاعیل، همسر حابِر قِینی، گریخت، زیرا میان یابین، پادشاه حاصور، و خاندان حابِر صلح برقرار بود. ¹⁸یاعیل به استقبال سیسِرا بیرون آمد و گفت: «سرورم، به درون بیا؛ نزد من درآی و مترس.» پس او به خیمهٔ وی درآمد و یاعیل او را با پوششی پوشانید.

¹⁹او گفت: «تمنّا دارم اندکی آب به من بده، زیرا تشنه‌ام.» یاعیل مشک شیری را گشود و به او نوشانید و بار دیگر او را پوشانید.

²⁰او به وی گفت: «بر درِ خیمه بایست، و اگر کسی بیاید و بپرسد: ‹آیا مردی اینجاست؟› بگو: ‹نه.›»

²¹اما یاعیل، همسر حابِر، میخِ خیمه و چکشی برگرفت و آهسته نزد او خزید و در حالی که سیسِرا از فرط خستگی به خوابی ژرف فرورفته بود، میخ را در شقیقه‌اش کوبید تا در زمین فرو رفت. پس او مُرد. ²²درست در همان هنگام، باراق در تعقیب سیسِرا رسید و یاعیل به استقبالش بیرون آمد و گفت: «بیا، تا مردی را که در جست‌وجویش هستی به تو نشان دهم.» پس او با وی درآمد و اینک سیسِرا مرده افتاده بود و میخِ خیمه در شقیقه‌اش فرو رفته بود. ²³در آن روز، پدر ما یابین، پادشاه کنعان را در برابر بنی‌اسرائیل خوار و مغلوب ساخت. ²⁴و دست بنی‌اسرائیل بر یابین، پادشاه کنعان، پیوسته سنگین‌تر و سنگین‌تر شد، تا آنکه او را نابود کردند.