Księga Sędziów 4

4 ¹Gdy Ehud umarł, Izraelici znowu czynili zło w oczach naszego Ojca. ²Dlatego nasz Ojciec wydał ich w ręce Jabina, króla Kanaanu, który panował w Chasor. Dowódcą jego wojska był Sysera, który mieszkał w Charoszet-Goim. ³Wtedy Izraelici wołali do naszego Ojca, bo Sysera miał dziewięćset żelaznych rydwanów i przez dwadzieścia lat srogo ich uciskał. ⁴W tym czasie Debora, prorokini, żona Lappidota, sądziła Izraela. ⁵Zasiadała pod Palmą Debory między Ramą a Betel, w górach Efraima, a Izraelici przychodzili do niej po rozsądzenie. ⁶Posłała po Baraka, syna Abinoama, z Kedesz w Neftalim, i powiedziała mu: „Czyż nasz Ojciec, Bóg Izraela, nie rozkazał ci: Idź, pociągnij na górę Tabor i weź ze sobą dziesięć tysięcy mężczyzn z Neftalego i Zabulona. ⁷Ja przyprowadzę do ciebie Syserę, dowódcę wojska Jabina, nad potok Kiszon, z jego rydwanami i oddziałami, i wydam go w twoje ręce.”

⁸Barak powiedział do niej: „Jeśli pójdziesz ze mną, pójdę; ale jeśli nie pójdziesz ze mną, nie pójdę.”

⁹„Z pewnością pójdę z tobą” — powiedziała — „lecz na drodze, którą pójdziesz, nie zyskasz chwały, bo nasz Ojciec wyda Syserę w ręce kobiety.” Potem Debora wstała i poszła z Barakiem do Kedesz. ¹⁰Barak zwołał Zabulona i Neftalego do Kedesz; dziesięć tysięcy mężczyzn poszło za nim, a Debora poszła z nim. ¹¹A Cheber Kenita, jeden z potomków Chobaba, teścia Mojżesza, odłączył się od Kenitów i rozbił swój namiot aż po dąb w Saananim, w pobliżu Kedesz. ¹²Gdy doniesiono Syserze, że Barak, syn Abinoama, wyruszył na górę Tabor, ¹³Sysera zebrał wszystkie swoje rydwany — dziewięćset żelaznych rydwanów — i wszystkie swoje oddziały, od Charoszet-Goim aż po potok Kiszon.

¹⁴Debora powiedziała do Baraka: „Wstań! Dzisiaj nasz Ojciec wydaje Syserę w twoje ręce. Czyż nasz Ojciec nie wyruszył przed tobą?” Wtedy Barak ruszył w dół z góry Tabor, a za nim dziesięć tysięcy mężczyzn. ¹⁵A nasz Ojciec rozgromił Syserę, wszystkie jego rydwany i całe jego wojsko ostrzem miecza przed Barakiem; Sysera zeskoczył ze swego rydwanu i uciekł pieszo. ¹⁶Barak ścigał rydwany i wojsko aż do Charoszet-Goim, a całe wojsko Sysery padło od miecza; nie ocalał ani jeden człowiek.

¹⁷Tymczasem Sysera uciekł pieszo do namiotu Jael, żony Chebera Kenity, ponieważ między Jabinem, królem Chasor, a domem Chebera panował pokój. ¹⁸Jael wyszła naprzeciw Sysery: „Wstąp, panie mój, wstąp do mnie; nie bój się.” Wszedł więc do jej namiotu, a ona przykryła go kocem.

¹⁹Powiedział: „Daj mi, proszę, trochę wody; chce mi się pić.” Ona otworzyła bukłak mleka, dała mu się napić i znowu go przykryła.

²⁰Powiedział do niej: „Stań u wejścia do namiotu. Gdyby ktoś przyszedł i zapytał cię: «Czy jest tu jakiś mężczyzna?», odpowiedz: «Nie».”

²¹Lecz Jael, żona Chebera, wzięła palik namiotu i młot, podeszła cicho i wbiła mu palik przez skroń w ziemię, gdy leżał w głębokim śnie, wyczerpany. Tak umarł. ²²Właśnie wtedy nadszedł Barak, ścigając Syserę, a Jael wyszła mu naprzeciw. „Chodź” — powiedziała — „a pokażę ci człowieka, którego szukasz.” Wszedł z nią, a oto Sysera leżał martwy, z palikiem w skroni. ²³W tym dniu nasz Ojciec upokorzył Jabina, króla Kanaanu, przed Izraelitami. ²⁴Ręka Izraelitów coraz mocniej napierała na Jabina, króla Kanaanu, aż go zgładzili.