داوران 3

3 ¹اینها قوم‌هایی هستند که پدر ما باقی گذاشت تا اسرائیل را بیازماید — یعنی همهٔ کسانی که هیچ‌یک از جنگ‌های کنعان را تجربه نکرده بودند. ²(او این کار را تنها بدین سبب کرد که نسل‌های اسرائیل که پیش از آن جنگ را نیازموده بودند، آن را بیاموزند.) ³این قوم‌ها عبارت‌اند از: پنج حاکم فلسطینی، همهٔ کنعانیان، صیدونیان و حِویانی که در کوه‌های لبنان، از کوه بَعل‌حِرمون تا لِبو‌حَمات ساکن بودند. ⁴اینان بودند تا اسرائیل را بیازمایند که آیا فرمان‌های پدر ما را که به‌واسطهٔ موسی به پدرانشان داده شده بود، اطاعت خواهند کرد یا نه. ⁵پس بنی‌اسرائیل در میان کنعانیان، حِتّیان، اَموریان، فِرِزّیان، حِویان و یِبوسیان ساکن شدند. ⁶دختران این قوم‌ها را به زنی گرفتند و دختران خود را به پسران آنان دادند و خدایان ایشان را عبادت کردند.

پدر، عُتنِئیل را برمی‌انگیزد

⁷اسرائیل در نظر پدر ما مرتکب شرارت شد و پدر خود را فراموش کرد و بَعل‌ها و اَشیره‌ها را عبادت کرد. ⁸پس خشم پدر ما بر اسرائیل افروخته شد و ایشان را به دست کوشان‌رِشعتایِم، پادشاه اَرام‌نَهَرایِم، فروخت و اسرائیل هشت سال او را بندگی کردند. ⁹چون بنی‌اسرائیل نزد پدر ما فریاد برآوردند، او رهانند‌ه‌ای برایشان برانگیخت — عُتنِئیل پسر قِناز، برادر کوچک‌تر کالیب — که ایشان را رهانید. ¹⁰روح پدر ما بر او قرار گرفت و او بر اسرائیل داوری کرد. به جنگ رفت و پدر ما کوشان‌رِشعتایِم، پادشاه اَرام، را به دست او تسلیم کرد و دست او بر کوشان‌رِشعتایِم چیره شد. ¹¹آنگاه آن سرزمین مدت چهل سال آرامی یافت، تا اینکه عُتنِئیل پسر قِناز درگذشت.

پدر، اِیهود را برمی‌انگیزد

¹²بنی‌اسرائیل بار دیگر در نظر پدر ما مرتکب شرارت شدند، و چون این شرارت را کردند، پدر ما عِجلون، پادشاه موآب، را بر ضد اسرائیل تقویت کرد. ¹³عِجلون عَمّونیان و عَمالیقیان را گرد آورد و رفته اسرائیل را شکست داد و ایشان شهر نخل‌ها را تصرف کردند. ¹⁴بنی‌اسرائیل هجده سال عِجلون، پادشاه موآب، را بندگی کردند. ¹⁵بنی‌اسرائیل بار دیگر نزد پدر ما فریاد برآوردند؛ او اِیهود پسر جِرا، مرد چپ‌دستی از قبیلهٔ بنیامین را همچون رهانند‌ه‌ای برانگیخت. ایشان به‌واسطهٔ او هدیه‌ای برای عِجلون، پادشاه موآب، فرستادند. ¹⁶اِیهود برای خود شمشیری دودم به درازای حدود یک ذَرع ساخت و آن را زیر جامه‌اش بر ران راست خود بست. ¹⁷او هدیه را به عِجلون، پادشاه موآب، تقدیم کرد؛ و عِجلون مردی بسیار فربه بود. ¹⁸چون اِیهود از تقدیم هدیه فارغ شد، کسانی را که آن را حمل کرده بودند، روانه کرد. ¹⁹اما خود از نزد بت‌های نزدیک جِلجال بازگشت و گفت: «ای پادشاه، پیامی سرّی برای تو دارم.» پادشاه گفت: «خاموش!» و همهٔ ملازمانش از نزد او بیرون رفتند.

²⁰اِیهود به او نزدیک شد، در حالی که او تنها در بالاخانهٔ خنک خود نشسته بود. اِیهود گفت: «برای تو کلامی از خدا دارم.» پادشاه از جای خود برخاست. ²¹اِیهود دست چپ خود را دراز کرد و شمشیر را از ران راست خود گرفت و در شکم عِجلون فرو برد. ²²دسته نیز از پی تیغه فرو رفت و پیه بر آن بسته شد؛ زیرا اِیهود شمشیر را از شکمش بیرون نکشید، و روده‌هایش بیرون ریخت. ²³آنگاه اِیهود به ایوان بیرون رفت و درهای بالاخانه را از پشت سر خود بست و قفل کرد.

²⁴پس از رفتن او، خادمانش آمدند و درهای بالاخانه را قفل‌شده یافتند و گفتند: «حتماً در اتاق خنک قضای حاجت می‌کند.» ²⁵آن‌قدر منتظر ماندند تا شرمنده شدند، اما او هنوز درهای بالاخانه را نگشوده بود. پس کلید را برداشتند و درها را گشودند و دیدند که سرورشان بر زمین افتاده و مرده است.

²⁶در همان مدت که ایشان درنگ می‌کردند، اِیهود گریخت. از کنار بت‌ها گذشت و به سِعیرَه گریخت. ²⁷چون رسید، در کوهستان اِفرایِم کَرِنا نواخت و بنی‌اسرائیل همراه او از کوهستان فرود آمدند و اِیهود پیشاپیش ایشان می‌رفت. ²⁸گفت: «از پی من بیایید، زیرا پدر ما دشمنان شما، موآب را، به دست شما تسلیم کرده است.» پس از پی او فرود آمدند و گذرگاه‌های اردن را در برابر موآب گرفتند و نگذاشتند کسی عبور کند. ²⁹در آن هنگام حدود ده هزار تن از موآبیان را کشتند، همه مردانی نیرومند و جنگاور؛ و یک تن نیز جان به در نبرد. ³⁰پس در آن روز موآب زیر دست اسرائیل رام شد، و آن سرزمین هشتاد سال آرامی یافت.

³¹پس از او شَمجَر پسر عَنات آمد که با چوب گاورانی ششصد تن از فلسطینیان را کشت؛ او نیز اسرائیل را رهانید.