Para Bangsa kang Ditinggalake kanggo Nyoba Israel

Bangsa-bangsa dikarèkaké ana ing tanah iku kanggo nyoba apa Israèl gelem ngrungokaké. Nalika Israèl lali marang Ramané, Kusan-Risataim mréntah wolung taun nganti Otniel diangkat. Sabanjuré, Ehud sing kidal ndhelikaké pedhang ing pupu tengené, matèni Raja Églon sing lemu ana ing kamar dhuwuré, lan ngunci lawangé.

Pasal 3.

Iki para bangsa kang ditinggalake dening Rama kita kanggo nyoba Israel—yaiku kabeh wong kang durung tau ngalami perang-perange tanah Kanaan. (Rama kita nindakake iku mung supaya para turune Israel kang durung tau ngalami perang bisa padha sinau babagan perang.). Para bangsa mau yaiku: limang panggedhene wong Filistin, kabeh wong Kanaan, wong Sidon, lan wong Hewi kang manggon ing pagunungan Libanon, saka Gunung Baal-Hermon tekan Lebo-Hamat. Bangsa-bangsa mau kanggo nyoba Israel—apa wong Israel bakal padha netepi angger-anggere Rama kita, kang wis diparingake marang para leluhure lantaran Musa. Mulane wong Israel padha manggon ing tengahe wong Kanaan, wong Het, wong Amori, wong Perisi, wong Hewi, lan wong Yebus. Wong Israel padha ngalap anak-anak wadone bangsa-bangsa mau dadi bojone, lan masrahake anak-anak wadone dhewe marang anak-anak lanange bangsa mau, sarta padha ngabekti marang allah-allahe.

Rama kita Ngadegake Otniel

Wong Israel padha nindakake piala ing ngarsane Rama kita, lan padha nglalekake Ramane, sarta padha ngabekti marang para Baal lan para Asyera. Mulane bebendune Rama kita mulad-mulad marang Israel; Panjenengane ngedol wong Israel marang Kusan-Risataim, raja ing Aram-Naharaim, kang diabdi dening wong Israel wolung taun lawase. Nalika wong Israel padha sesambat marang Rama kita, Panjenengane banjur ngadegake sawijining juru pitulung—yaiku Otniel, anake Kenas, adhine Kaleb—kang mitulungi wong Israel. Rohe Rama kita nedhaki Otniel, temahan dheweke ngakimi Israel. Dheweke maju perang, lan Rama kita masrahake Kusan-Risataim, raja ing Aram, marang Otniel, satemah tangane unggul ngalahake Kusan-Risataim. Tanah iku banjur tentrem patang puluh taun lawase, nganti Otniel anake Kenas tumeka ing pati.

Rama kita Ngadegake Ehud

Wong Israel maneh padha nindakake piala ing ngarsane Rama kita, lan amarga wong Israel nindakake piala iku, Rama kita banjur ngiyakake Eglon, raja ing Moab, kanggo nglawan Israel. Eglon banjur nglumpukake wong Amon lan wong Amalek, nuli maju nggecak Israel, sarta padha ngrebut Kutha Kurma. Wong Israel padha ngabdi marang Eglon, raja ing Moab, wolulas taun lawase. Wong Israel padha sesambat maneh marang Rama kita; Panjenengane banjur ngadegake Ehud, anake Gera, wong Benyamin kang kidal, dadi juru pitulung. Wong Israel padha ngaturake bulu-bekti marang Eglon, raja ing Moab, lantaran Ehud. Ehud banjur gawe pedhang mata loro kanggo awake dhewe, dawane watara setengah meter, nuli disengkelit ing sangisore sandhangane, ing pupu tengen. Ehud banjur ngaturake bulu-bekti mau marang Eglon, raja ing Moab, kang wonge lemu banget. Sawuse Ehud rampung anggone ngaturake bulu-bekti mau, banjur ngongkon bali wong-wong kang padha nggawa bulu-bekti iku. Nanging Ehud dhewe bali saka panggonan reca-reca cedhak Gilgal, sarta matur: “Dhuh Sang Prabu, kawula gadhah pawartos rahasia kangge Paduka.” Sang Prabu ngandika: “Menenga!” Para abdi kabeh banjur padha metu ninggal panjenengane.

Ehud banjur nyaket marang panjenengane, kang lagi lenggah ijen ing kamar ndhuwur kang asrep. Ehud matur: “Kawula gadhah pangandika saking Gusti Allah kangge Paduka.” Sang Prabu banjur jumeneng saka palenggahane. Ehud banjur ngulurake tangane kiwa, njupuk pedhang saka pupune tengen, nuli ditancepake ing wetenge Eglon. Garane melu mlebu nututi mata pedhange, lan gajihe nutupi pedhang mau; sarehne Ehud ora nyabut pedhang iku saka wetenge, ususe banjur padha mrojol metu. Ehud banjur metu menyang bangsal, nutup lawange kamar ndhuwur mau ana ing mburine, sarta dikancing.

Sawuse Ehud lunga, para abdine teka lan weruh yen lawange kamar ndhuwur dikancing, banjur padha ngucap: “Mesthi panjenengane lagi mbucal ing kamar kang asrep.” Wong-wong mau padha ngenteni nganti rikuh, nanging panjenengane isih durung mbukak lawange kamar ndhuwur mau. Mulane banjur padha njupuk kunci lan mbukak lawang iku, satemah weruh bendarane wis gumlethak ing jogan, wis mati.

Sajrone wong-wong mau isih padha mangu-mangu, Ehud wis oncat. Dheweke wis ngliwati panggonan reca-reca mau lan oncat menyang Seira. Satekane, Ehud banjur ngunekake kalasangka ing pagunungan Efraim, satemah wong Israel padha mudhun bareng karo dheweke saka pagunungan mau, kanthi Ehud ana ing ngarep. Ehud banjur kandha: “Padha melua aku, amarga Rama kita wis masrahake mungsuhmu, yaiku Moab, marang ing tanganmu.” Wong-wong mau banjur padha mudhun ngetutake Ehud, nuli ngrebut pasabrangane Kali Yarden kanggo nglawan Moab, lan ora ngolehake wong siji-sijia nyabrang. Nalika iku wong-wong mau numpes wong Moab watara sepuluh ewu, kabeh wong kang rosa lan prakosa; ora ana siji-sijia kang bisa oncat. Mangkono dina iku Moab ditelukake ing sangisore tangane Israel, lan tanah iku banjur tentrem wolung puluh taun lawase.

Sawuse iku ana Samgar, anake Anat, kang numpes wong Filistin nem atus nganggo teken panggiring sapi; dheweke uga mitulungi Israel.