Bangsa-bangsa anu Ditinggalkeun pikeun Nyoba Urang Israil

Bangsa-bangsa ditinggalkeun di eta tanah pikeun nguji naha urang Israil bakal ngadangukeun. Waktu urang Israil mopohokeun Rama maranehna, Kusan-Risataim marentah dalapan taun nepi ka Otniel diangkat. Engkena, Ehud anu kidal nyumputkeun pedang dina pingping katuhuna, maehan Raja Eglon anu lintuh di kamar luhurna, sarta ngonci pantona.

Pasal 3.

Ieu bangsa-bangsa anu ku Rama urang ditinggalkeun pikeun nyoba urang Israil—nya eta sakabeh anu tacan nyaho kana perang-perang di tanah Kanaan. (Rama midamel kitu teh ngan pikeun supaya turunan Israil anu tacan nyaho perang bisa diajar perang.). Bangsa-bangsana nya eta: lima raja urang Pelisti, sakabeh urang Kanaan, urang Sidon, jeung urang Hiwi anu cicing di pagunungan Libanon, ti Gunung Baal-Hermon nepi ka Lebo-Hamat. Maranehna teh pikeun nyoba urang Israil—naha baris narurut kana parentah-parentah Rama urang, anu geus dipaparinkeun ka karuhun maranehna ku jalan Musa. Nya kitu urang Israil teh hirup di tengah-tengah urang Kanaan, urang Het, urang Amori, urang Peris, urang Hiwi, jeung urang Yebus. Maranehna narikahan anak-anak awewe bangsa-bangsa eta, mikeun anak-anak awewena ka anak-anak lalaki maranehna, sarta ngabarakti ka allah-allah maranehna.

Rama Ngangkat Otniel

Urang Israil migawe kajahatan dina paningal Rama urang, paroho ka Rama maranehna, sarta ngabarakti ka aallahan Baal jeung Asera. Nya ku sabab eta bendu Rama urang hurung ka urang Israil; maranehna dijual ku Mantenna ka Kusan-Risataim raja Aram-Naharaim, nu diabdian ku urang Israil salila dalapan taun. Waktu urang Israil sasambat ka Rama urang, Mantenna ngangkat hiji jalma panyalamet—nya eta Otniel bin Kenas, adi Kaleb—anu nyalametkeun maranehna. Roh Rama urang lungsur ka anjeunna, sarta anjeunna jadi hakim Israil. Anjeunna maju perang, tuluy Kusan-Risataim raja Aram diselehkeun ku Rama urang kana panangana, sarta panangan anjeunna unggul ngungkulan Kusan-Risataim. Ti harita tanah teh ayem salila opat puluh taun, nepi ka Otniel bin Kenas pupus.

Rama Ngangkat Ehud

Urang Israil deui-deui migawe kajahatan dina paningal Rama urang, sarta ku sabab maranehna migawe kajahatan ieu, Rama urang nguatkeun Eglon raja Moab ngalawan urang Israil. Eglon ngumpulkeun urang Amon jeung urang Amalek, tuluy indit ngarurug urang Israil, sarta ngarebut Kota Korma. Urang Israil ngabdi ka Eglon raja Moab salila dalapan welas taun. Urang Israil sasambat deui ka Rama urang; Mantenna ngangkat Ehud bin Gera, urang Binyamin anu kidal, jadi panyalamet. Maranehna ngirimkeun upeti ka Eglon raja Moab ku jalan Ehud. Ehud nyieun pedang anu dua beulahna seukeut, panjangna kira-kira dalapan welas inci, tuluy disulahkeun dina handapeun pakeanana dina pingping katuhuna. Ehud nyanggakeun upeti ka Eglon raja Moab, anu awakna kacida lintuhna. Sanggeus Ehud anggeus nyanggakeun upeti, jalma-jalma anu maranggul upeti teh dititah mulang. Tapi Ehud mah malik deui ti tempat brahala-brahala deukeut Gilgal, pokna, “Aya pesen rasiah kaula pikeun raja.” Ceuk raja, “Jep repeh!” tuluy sakabeh gandek anjeunna ninggalkeun anjeunna.

Ehud ngadeukeutan anjeunna, anu keur linggih nyalira di kamar luhur anu tiis. Pok Ehud ngomong, “Aya pangandika ti Allah pikeun raja.” Raja gancang ngadeg tina korsina. Ehud ngasongkeun leungeun kencana, nyokot pedang tina pingping katuhuna, tuluy ditubleskeun kana beuteung Eglon. Gagangna milu asup nuturkeun mata pedangna; gajihna nutupan pedang eta. Ku sabab Ehud henteu nyabut pedang tina beuteung raja, peujit raja teh ngaburudul kaluar. Ehud kaluar ka teras, tuluy panto-panto kamar luhur teh ditutupkeun ti tukangeunana sarta dikonci.

Sanggeus Ehud indit, gandek-gandek raja daratang sarta manggihan panto-panto kamar luhur teh dikonci, tuluy maranehna ngaromong, “Panginten raja keur miceun hajat di kamar anu tiis.” Maranehna ngadago nepi ka arasa era, tapi raja teu muka-muka keneh panto kamar luhur. Nya tuluy maranehna nyokot konci, mukakeun panto, kasampak dununganana ngulahek dina lante, geus maot.

Sabot maranehna kalemberrian, Ehud geus luput. Anjeunna geus ngaliwatan tempat brahala-brahala tuluy lolos ka Seira. Sanggeus nepi, anjeunna niup tanduk domba di pagunungan Epraim, tuluy urang Israil marilu turun ti pagunungan nuturkeun anjeunna, dipingpin ku Ehud. Saur anjeunna, “Tuturkeun kami, sabab Rama urang geus nyerenkeun musuh maraneh, nya eta urang Moab, kana leungeun maraneh.” Maranehna tuluy turun nuturkeun anjeunna, ngarebut pangbalatakan Walungan Yordan ti urang Moab, sarta teu ngidinan saurang-urang acan meuntas. Harita maranehna numpes kira-kira 10.000 urang Moab, kabeh jalma garagah tur bedas; euweuh saurang-urang acan anu bisa luput. Nya kitu Moab teh ditalukkeun poe eta di handapeun leungeun urang Israil, sarta tanah teh ayem salila dalapan puluh taun.

Sanggeus Ehud, aya Samgar bin Anat, anu maehan 600 urang Pelisti ku pecut panyoco sapi; anjeunna oge nyalametkeun urang Israil.