Debora û Barak ji Bav re Distirên

Debora û Barak şer bi stranê vedibêjin: Bavê me ji Edomê dimeşe heta çiya dihejin, rêyên vala, eşîrên ku hatin û eşîrên ku li ba keştiyên xwe man. Yaêl pîroz e. Stran li dayika Sîsera bi dawî tê, ku hê li ber pencereyê talanê dihejmêre yê ku tu caran nayê.

Beş 5.

Wê rojê Debora û Barakê kurê Abînoam ev stran gotin: “Gava ku serok di Îsraêlê de rêberiyê dikin, gava ku gel bi dilxwazî xwe pêşkêş dike—pesnê Bavê me bidin! Ya padîşahno, bibihîzin! Ya mîrno, guh bidin! Ez, erê ez, ezê ji Bavê me re bistirêm; ezê ji Bavê me re, Xwedayê Îsraêl, mûzîkê çêkim. Ya Bavê me, gava ku tu ji Seîrê derketî, gava ku tu ji welatê Edomê meşiyayî, erd hejiya, ezman rijiyan, ewran av rijandin. Çiya li ber Bavê me, Yê Sînayê, hejiyan, li ber Bavê me, Xwedayê Îsraêl. Di rojên Şamgarê kurê Enat de, di rojên Yaêl de, rêyên mezin vala bûn, û rêwî di rêyên xwar re diçûn. Jiyana gundan li Îsraêlê sekinî, sekinî—heta ku ez, Debora, rabûm, wek dayikek li Îsraêlê rabûm. Wan xwedayên nû hilbijartin; paşê şer gihîşt deriyan. Di nav 40,000 kesî de li Îsraêlê ne mertalek ne jî rimek nedihat dîtin. Dilê min bi fermandarên Îsraêlê re ye, yên ku di nav gel de bi dilxwazî xwe pêşkêş kirin—pesnê Bavê me bidin! Hûn ên ku li ser keran sipî siwar dibin, hûn ên ku li ser kulavên zînê rûdinin, û hûn ên ku li ser rê dimeşin—bêjin vê yekê! Ji dengê wên ku li ber avdankan keriyan par dikin bilindtir, li wê derê ew karên rast ên Bavê me vedibêjin, karên rast ên gundiyên wî li Îsraêlê. Paşê gelê Bavê me daket deriyan. Hişyar bibe, hişyar bibe, Debora! Hişyar bibe, hişyar bibe, stranê bibêje! Rabe, Barak! Dîlên xwe bibe, kurê Abînoam. Paşê yên ku sax man daketin ba mezinan; gelê Bavê me li dijî bihêzan ba min daket. Ji Efraîmê ew kesên ku rehên wan li Amalêqê bûn hatin, li dû te, Binyamîn, bi lêzimên te re; ji Makîrê fermandar daketin, û ji Zebûlonê yên ku gopalê serfermandar hildigirin. Mîrên Îsaxar bi Debora re bûn; erê, Îsaxar li Barak dilsoz bû, li dû wî bi lez ketin geliyê. Di nav herêmên Rûbên de lêgerîneke mezin a dil hebû. Çima tu di nav dolên pezan de mayî da ku fîrîna ji bo keriyan bibihîzî? Di nav herêmên Rûbên de lêgerîneke mezin a dil hebû. Gilead li wî aliyê Urdunê ma. Û Dan, çima li ber keştiyan sekinî? Aşêr li qeraxa deryayê bêdeng rûnişt, li ber lengeran bi cih bû. Zebûlon gelek bû ku jiyana xwe xistin xeterê; Neftalî jî wusa bû, li ser bilindahiyên zeviyê. Padîşah hatin û şer kirin; paşê padîşahên Kenanê li Tanaxê şer kirin, li ber avên Megîdoyê, lê wan ne zîv ne jî talan bi xwe re nebir. Ji ezmanan stêrkan şer kirin; ji rêyên xwe li dijî Sîsera şer kirin. Çemê Qîşon ew bi xwe re birin, çemê kevnar, çemê Qîşon. Pêşve here, ya canê min, bi hêz! Paşê simên hespan gurme gurm kirin— çargavî, çargaviya hespên wî yên bihêz.

“Merozê nifir bikin,” qasidê Bavê me got, “bi tundî li gelê wê nifir bikin, çimkî ew nehatin ku alîkariya wî bikin, ku alîkariya Bavê me li dijî bihêzan bikin.” Di nav jinan de ya herî pîroz Yaêl be, jina Xeberê Qênî, di nav jinên konê de ya herî pîroz. Wî av xwest, û wê jê re şîr da; di kaseyeke hêja ya mezinan de wê jê re toraq anî. Destê wê bi sîxê konê girt, destê wê yê rastê bi çakûçê karkeran girt. Wê li Sîsera xist, serê wî perçiqand, aliyê serê wî şikand û qul kir. Li ber lingên wê çok da, ket, bêdeng raza; li ber lingên wê çok da, ket. Li ku derê çok da, li wê derê ket—mirî. Dayika Sîsera ji pencereyê nêrî; li pişt kereziyê qîriya: “Çima erebeya wî ewqas dereng tê? Çima gurmîna erebeyên wî dereng maye?” Xanimên wê yên herî jîr bersiva wê didin— erê, ew ji xwe re dubare dike. “Ma ew talan nabînin û par nakin? —ji bo her mêrekî keçikek an du, ji bo Sîsera talana cilên boyaxkirî, talana cilên boyaxkirî yên bi xemil, du perçe cilên neqişandî ji bo stûyê talankêr?” Wusa bila hemû dijminên te helak bibin, ya Bavê me! Lê bila yên ku ji te hez dikin wek rojê bin ku bi hêza xwe hiltê. Paşê welat çil salan aştî dît.