Wong Israel Sesambat ana ing Panguwasane Midian

Rampog Midian nyikat panènan nganti Israèl ndhelik ing guwa-guwa lan sesambat. Utusané Rama kita nemokaké Gidéon lagi ngidak gandum ing pameresan anggur lan nyebut dhèwèké prajurit kang gagah prakosa. Gidéon mbantah, ngrubuhaké misbyah Baal duwèké bapaké ing wayah bengi, lan ping pindho nyoba Rama kita nganggo bulu wedhus.

Pasal 6.

Wong Israel nindakake piala ana ing ngarsane Rama kita, mula Rama kita masrahake wong-wong mau marang tangane Midian nganti pitung taun lawase. Tangane Midian nguwasani wong Israel, mula wong Israel padha gawe pandhelikan ana ing pagunungan, guwa-guwa, lan beteng-beteng. Saben wong Israel padha nyebar wiji, Midian, Amalek, lan bangsa-bangsa ing wetan padha nglurug marang wong-wong mau. Wong-wong mau padha masang tarub nglawan wong Israel, lan ngrusak asil bumi nganti tekan Gaza, ora ninggal pangan kanggo wong Israel—ora wedhus, sapi, utawa kuldi. Wong-wong mau padha teka nggawa kewan lan tarub, pating krubut kaya walang; wong-wong mau dalah untane ora kena diitung cacahe, lan padha nyerbu tanah mau arep ngrusak. Mula wong Israel banget anggone ketindhes marga saka Midian, lan wong Israel padha sesambat marang Rama kita.

Nalika wong Israel padha sesambat marang Rama kita marga saka Midian,

Rama kita ngutus sawijining nabi marang wong Israel, pangandikane: “Mangkene pangandikane Rama kita, Gusti Allahe Israel: Aku wis ngirid kowe munggah saka tanah Mesir, metu saka omahing pangawulan. Aku wis ngluwari kowe saka tanah Mesir lan saka sakabehe wong kang nindhes kowe; wong-wong mau Daktundhung saka ngarepmu lan tanahe Dakwenehake marang kowe. Aku wis ngandika marang kowe: Aku iki Ramamu; aja padha wedi marang allah-allahe wong Amori, kang tanahe kokenggoni. Nanging kowe padha ora ngestokake marang swaraKu.”

Malaekate Rama kita rawuh sarta lenggah ana ing sangisore wit elah ing Ofra, kang dadi duweke Yoas wong Abiezri, nalika Gideon anake lagi nutu gandum ana ing pamipitan anggur, supaya ndhelikake saka Midian.

Malaekate Rama kita ngatingal marang Gideon, pangandikane: “Rama kita nunggil karo kowe, heh prajurit kang gagah prakosa.”

Ature Gideon marang Panjenengane: “Dhuh bendara kawula, manawi Rama kita nunggil kaliyan kita, kenging punapa sadaya punika saged kelampahan? Wonten ing pundi sadaya kaelokanipun ingkang dipuncariyosaken dening para leluhur kita, ingkang mungel, ‘Punapa Panjenengane boten ngirid kita metu saking tanah Mesir?’ Nanging sapunika Rama kita sampun negakaken kita, sarta masrahaken kita dhateng tangane Midian.”

Rama kita banjur mirsani Gideon, pangandikane: “Lungaa kanthi kakuwatanmu iki, lan luwarana Israel saka tangane Midian. Apa dudu Aku kang ngutus kowe?”

Ature Gideon: “Dhuh Rama, Pangeran kawula, kadospundi anggen kawula saged ngluwari Israel? Trah kawula punika ingkang asor piyambak ing Manasye, lan kawula punika ingkang asor piyambak ing brayatipun bapak kawula.”

Rama kita ngandika marang Gideon: “Nanging Aku bakal nunggil karo kowe, lan kowe bakal numpes Midian kaya numpes wong siji.”

Ature Gideon: “Manawi kawula pikantuk sih wonten ing ngarsa Paduka, mugi Paduka kersaa paring tandha dhateng kawula, bilih saestu Paduka piyambak ingkang ngandika kaliyan kawula.

Mugi Paduka sampun karsa tindak saking ngriki, ngantos kawula wangsul lan ngladosaken pisungsung kawula wonten ing ngarsa Paduka.” Pangandikane: “Aku bakal ngenteni nganti kowe bali.”

Gideon banjur mlebu, nyawisake cempe lan roti tanpa ragi saka glepung udakara rong puluh liter, daginge diwadhahi ing kranjang lan kaldune diwadhahi ing kwali, banjur digawa marang Panjenengane ing sangisore wit elah, sarta disaosake.

Malaekate Rama kita ngandika marang Gideon: “Jupuken daging lan roti tanpa ragi iku, tumpangna ana ing watu kene, lan esokna kaldune.” Gideon iya nindakake mangkono.

Malaekate Rama kita banjur ngulungake pucuking teken kang ana ing astane, sarta ndumuk daging lan roti tanpa ragi mau. Tumuli ana geni mancorot saka watu mau lan mangsa daging lan roti tanpa ragi iku, banjur Malaekate Rama kita musna saka pandelenge Gideon.

Bareng Gideon ngerti yen iku Malaekate Rama kita, banjur matur: “Adhuh, dhuh Pangeran, Rama kawula! Awit sapunika kawula sampun ningali malaekat Paduka adhep-adhepan!”

Nanging Rama kita ngandika: “Tentrem-rahayu anaa ing kowe. Aja wedi; kowe ora bakal mati.”

Gideon banjur yasa misbyah ana ing kono konjuk marang Rama kita, kang dijenengake “Rama Kita iku Tentrem-rahayu.” Misbyah iku isih ngadeg ana ing Ofra, kuthane wong Abiezri, nganti saiki. ^a

Ing bengi iku Rama kita ngandika marang Gideon: “Jupuken sapi lanange bapakmu, yaiku sapi lanang kang kapindho, kang umure pitung taun, banjur robohna misbyahe bapakmu kang kanggo nyembah Baal, lan tegora saka Asyera kang ana ing sandhinge. Banjur yasaa misbyah kang bener konjuk marang Aku, Ramamu, ana ing dhuwure beteng iki. Jupuken sapi lanang kang kapindho mau lan saosna minangka kurban obaran ana ing kayu saka Asyera kang wis koktegor.”

Gideon banjur ngajak abdi sepuluh lan nindakake kaya kang didhawuhake dening Rama kita. Marga wedi banget marang brayate lan marang wong sakutha, satemah ora wani nindakake ing wayah awan, mula ditindakake ing wayah bengi.

Bareng wong sakutha padha tangi esuk, misbyahe Baal wis roboh, saka Asyera kang ana ing sandhinge wis ditegor, lan sapi lanang kang kapindho wis disaosake ana ing misbyah kang mentas digawe. Padha takon-tinakon: “Sapa kang nindakake prakara iki?” Sawise padha nggoleki lan takon-takon, banjur dikandhani: “Gideon anake Yoas kang nindakake.”

Wong sakutha padha kandha marang Yoas: “Anakmu etokna supaya dipateni; awit dheweke wis ngrubuhake misbyahe Baal lan negor saka Asyera kang ana ing sandhinge.” Yoas banjur kandha marang wong akeh kang ngepung dheweke: “Apa kowe padha mbelani prakarane Baal? Apa kowe padha arep ngluwari dheweke? Sing sapa mbelani Baal bakal mati sadurunge esuk. Manawa Baal iku pancen allah, karebena mbelani awake dhewe, awit ana wong kang wis ngrubuhake misbyahe.” Ing dina iku Gideon banjur dijenengake Yerubaal—“Kareben Baal padu karo dheweke”—awit dheweke wis ngrubuhake misbyahe Baal.

Wong Midian, Amalek, lan bangsa-bangsa ing wetan kabeh padha nglumpuk dadi siji, banjur padha nyabrang lan masang tarub ana ing Lebak Yisreel. Tumuli Rohe Rama kita nedhaki Gideon, banjur ngunekake kalasangka, satemah wong Abiezri padha katimbalan supaya ndherek dheweke. Dheweke banjur kongkonan marang wong ing satanah Manasye kabeh, satemah wong Manasye uga padha nglumpuk ngetutake dheweke; lan uga ngutus kongkonan marang Asyer, Zebulon, lan Naftali, kang banjur padha teka methukake wong-wong mau.

Gideon banjur matur marang Rama kita: “Manawi Paduka badhe ngluwari Israel lumantar tangan kawula, kados ingkang sampun Paduka janjekaken, kawula badhe mapanaken wulu wedhus sauntel wonten ing papan panuton. Manawi ebun namung wonten ing wulu wedhus mau, mangka siti sadaya tetep garing, kawula badhe mangretos bilih Paduka badhe ngluwari Israel lumantar tangan kawula, kados ingkang sampun Paduka ngandikakaken.”

Lan pancen kelakon mangkono. Esuke umun-umun dheweke tangi banjur meres wulu wedhus mau, sarta ngipes ebun saka ing kono—banyu samangkok kebak.

Gideon banjur matur maneh marang Rama kita: “Mugi Paduka sampun duka; kawula kepareng munjuk sepisan malih. Kawula nyuwun kepareng nyobi malih kaliyan wulu wedhus punika: mugi wulu wedhus punika tetepa garing, nanging ebun wonten ing siti sadaya.”

Ing bengi iku Rama kita nindakake mangkono. Mung wulu wedhus mau kang garing; nanging ebun ngebaki ing bumi sakabehe.