رهبرَ 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹اسرائيل اسان جي پيءُ جي نظر ۾ بڇڙائي ڪئي، تنهنڪري اسان جي پيءُ کين ست سال مديان جي هٿ ۾ ڏنو. ²مديان جو هٿ اسرائيل تي غالب آيو، تنهنڪري اسرائيلين جبلن ۾ پنهنجي لاءِ لڪڻ جون جايون، غارون ۽ مضبوط قلعا ٺاهيائون. ³جڏهن اسرائيل فصل پوکيندا هئا، تڏهن مديان، عماليق ۽ اڀرندي وارا ماڻهو مٿن چڙهي ايندا هئا. ⁴اهي سندن مقابل ڇانوڻي وجهي، غزه تائين زمين جا فصل برباد ڪري ڇڏيندا هئا، ۽ اسرائيل لاءِ ڪو کاڻو نہ ڇڏيندا هئا—نہ رڍ، نہ ڍڳو، نہ گڏهه. ⁵اهي پنهنجا ڍور ۽ خيما کڻي ٽڏين وانگر ڇانئجي ايندا هئا؛ هو ۽ سندن اٺ بي شمار هئا، ۽ زمين کي برباد ڪرڻ لاءِ ان ۾ گهڙي ايندا هئا. ⁶مديان جي ڪري اسرائيل ڏاڍو هيٺ ڪيرايو ويو، تڏهن اسرائيلين اسان جي پيءُ ڏانهن فرياد ڪئي.

⁷جڏهن اسرائيل جي ماڻهن مديان جي سبب اسان جي پيءُ ڏانهن فرياد ڪئي،

⁸تڏهن اسان جي پيءُ اسرائيل ڏانهن هڪڙو نبي موڪليو، جنهن چيو تہ ”اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، هيئن ٿو فرمائي تہ مون اوهان کي مصر مان، غلامي جي گهر مان ڪڍي آندو. ⁹اوهان کي مصر کان ۽ اوهان جي سڀني ستمگرن کان ڇڏايم؛ کين اوهان جي اڳيان ڪڍي ڇڏيم ۽ سندن زمين اوهان کي ڏنم. ¹⁰اوهان کي چيم تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان؛ جن عمورين جي زمين ۾ اوهين رهو ٿا، سندن معبودن کان نہ ڊڄو. پر اوهان منهنجو آواز نہ مڃيو.“

¹¹اسان جي پيءُ جو قاصد اچي، عفره ۾ ابيعزري يوآس جي بلوط جي وڻ هيٺ ويٺو، جڏهن تہ سندس پٽ گدعون ڪڻڪ کي مديان کان لڪائڻ لاءِ انگورن جي ڪولهي ۾ ڪُٽي رهيو هو.

¹²اسان جي پيءُ جو قاصد کيس ظاهر ٿي چيائينس تہ ”اي زورآور جنگجو، اسان جو پيءُ تو سان گڏ آهي.“

¹³گدعون کيس چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ، مهرباني ڪري ٻڌاءِ، جيڪڏهن اسان جو پيءُ اسان سان آهي تہ هي سڀ ڪجهه اسان سان ڇو ٿيو؟ سندس اهي سڀ عجيب ڪم ڪٿي آهن، جن بابت اسان جي ابن ڏاڏن اسان کي ٻڌايو ۽ چيو هو تہ ’ڇا هن اسان کي مصر مان ڪڍي نہ آندو؟‘ پر هاڻي اسان جي پيءُ اسان کي ڇڏي ڏنو آهي ۽ مديان جي حوالي ڪيو اٿس.“

¹⁴اسان جي پيءُ هن ڏانهن منهن ڪري فرمايو تہ ”پنهنجي هن زور سان وڃ ۽ اسرائيل کي مديان جي هٿان بچاءِ. ڇا مون تو کي نہ موڪليو آهي؟“

¹⁵هن چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا، مهرباني ڪري ٻڌاءِ، آءٌ اسرائيل کي ڪيئن بچائي سگهان ٿو؟ منهنجو ڪٽنب منسي ۾ سڀ کان ڪمزور آهي، ۽ آءٌ پنهنجي پيءُ جي گهر ۾ سڀ کان ننڍو آهيان.“

¹⁶اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”پر آءٌ تو سان گڏ هوندس، ۽ تون مديان کي هڪ ماڻهوءَ وانگر ماري وجهندين.“

¹⁷هن چيو تہ ”جيڪڏهن مون کي تنهنجي نظر ۾ مهرباني ملي آهي، تہ مون کي ڪو نشان ڏي، جنهن مان خبر پوي تہ مون سان ڳالهائيندڙ واقعي تون آهين.

¹⁸مهرباني ڪري جيستائين آءٌ موٽي اچان ۽ پنهنجو نذرانو آڻي تنهنجي اڳيان رکان، تيستائين هتان نہ هل.“ هن چيو تہ ”جيستائين تون موٽي ايندين، آءٌ ترسندس.“

¹⁹گدعون اندر وڃي، ٻڪريءَ جو هڪڙو ٻچو ۽ اٽڪل ويهه ڪوارٽ اٽي مان بي خميري ماني تيار ڪري، گوشت ٽوڪريءَ ۾ ۽ شوربو ديڳڙيءَ ۾ وجهي، بلوط جي وڻ هيٺ کيس آڻي پيش ڪيائين.

²⁰اسان جي پيءُ جي قاصد چيائينس تہ ”گوشت ۽ بي خميري ماني کڻي هن پٿر تي رک، ۽ شوربو ڍار.“ هن ائين ئي ڪيو.

²¹اسان جي پيءُ جي قاصد پنهنجي هٿ واري لٺ جو سِرو وڌائي گوشت ۽ بي خميري ماني کي ڇهيو. پٿر مان باهه اُڀري، گوشت ۽ بي خميري ماني کي کائي ويئي، ۽ اسان جي پيءُ جو قاصد سندس نظر کان غائب ٿي ويو.

²²جڏهن گدعون سمجهيو تہ اهو اسان جي پيءُ جو قاصد آهي، تڏهن چيائين تہ ”افسوس، اي مالڪ بابا! ڇاڪاڻ تہ مون هاڻي تنهنجي قاصد کي روبرو ڏٺو آهي!“

²³پر اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”تو تي سلامتي هجي. نہ ڊڄ؛ تون نہ مرندين.“

²⁴گدعون اتي اسان جي پيءُ لاءِ هڪڙي قربانگاهه ٺاهي، ان جو نالو ”اسان جو پيءُ سلامتي آهي“ رکيائين. اها اڄ تائين ابيعزرين جي عفره ۾ بيٺل آهي. ^a a v24 گدعون هن قربانگاهه جو نالو ”اسان جو پيءُ سلامتي آهي“ رکيو — هيءَ ان سلامتيءَ جي ياد آهي جيڪا اسان جي پيءُ هن تي فرمائي، جڏهن کيس ڏسڻ ڪري مرڻ جي ڊپ کان هو ڏڪي رهيو هو.

²⁵ان رات اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”پنهنجي پيءُ جو ڍڳو، يعني ست سالن جو ٻيو ڍڳو کڻ، پنهنجي پيءُ جي بعل واري قربانگاهه کي ڊاهي ڇڏ، ۽ ان جي ڀرسان اشيره جي ٿنڀي کي ڪٽي ڇڏ. ²⁶پوءِ هن قلعي جي چوٽيءَ تي مون، تنهنجي پيءُ، لاءِ قاعدي موجب هڪڙي قربانگاهه ٺاهه. ٻيو ڍڳو کڻي، جيڪو اشيره جو ٿنڀو تو ڪٽيو آهي، ان جي ڪاٺين تي سوختني قرباني طور چاڙهه.“

²⁷گدعون ڏهه نوڪر کڻي، جيئن اسان جي پيءُ کيس فرمايو هو، تيئن ڪيائين. پنهنجي گهراڻي ۽ شهر جي ماڻهن کان ڊڄڻ ڪري ڏينهن جو اهو ڪم نہ ڪري سگهيو، سو رات جو ڪيائين.

²⁸جڏهن شهر جا ماڻهو صبح سوير اُٿيا، تڏهن بعل جي قربانگاهه ڊهيل پئي هئي، ان جي ڀرسان اشيره جو ٿنڀو ڪٽيل هو، ۽ نئين ٺهيل قربانگاهه تي ٻيو ڍڳو چاڙهيل هو. ²⁹هنن هڪ ٻئي کان پڇيو تہ ”اهو ڪم ڪنهن ڪيو؟“ ڳولا ۽ پڇا ڪرڻ کان پوءِ کين ٻڌايو ويو تہ ”اهو ڪم يوآس جي پٽ گدعون ڪيو آهي.“

³⁰شهر جي ماڻهن يوآس کي چيو تہ ”پنهنجي پٽ کي ٻاهر ڪڍ تہ مرندو، ڇاڪاڻ تہ هن بعل جي قربانگاهه ڊاهي ڇڏي ۽ ان جي ڀرسان اشيره جو ٿنڀو ڪٽي ڇڏيو آهي.“ ³¹يوآس پنهنجي خلاف بيٺل ميڙ کي چيو تہ ”ڇا اوهين بعل جي طرفان جهيڙو ٿا ڪريو؟ ڇا اوهين کيس بچائيندا؟ جيڪو ان لاءِ جهيڙو ڪندو، سو صبح تائين مارجي ويندو. جيڪڏهن هو معبود آهي تہ پاڻ ئي پنهنجو دفاع ڪري، ڇاڪاڻ تہ ڪنهن سندس قربانگاهه ڊاهي آهي.“ ³²ان ڏينهن گدعون کي يربعل سڏيو ويو—”بعل ساڻس جهيڙو ڪري“—ڇاڪاڻ تہ هن بعل جي قربانگاهه ڊاهي هئي.

³³سڀ مديان، عماليق ۽ اڀرندي وارا ماڻهو گڏجي، پار لنگهي، يزرعيل جي وادي ۾ ڇانوڻي وڌائون. ³⁴پوءِ اسان جي پيءُ جي روح گدعون کي پوشاڪ وانگر ڍڪي ڇڏيو، هن توتاري وڄائي، ۽ ابيعزري سندس پٺيان هلڻ لاءِ سڏيا ويا. ³⁵هن سڄي منسي ۾ قاصد موڪليا، سو اهي بہ سندس پٺيان گڏ ٿيا؛ اشير، زبولون ۽ نفتالي ڏانهن بہ موڪليائين، سو اهي کين ملڻ لاءِ مٿي آيا.

³⁶گدعون اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”جيڪڏهن تون پنهنجي واعدي موجب منهنجي هٿان اسرائيل کي بچائيندين. ³⁷ڪڻڪ ڪُٽڻ واري زمين تي آءٌ اُن جي هڪڙي کل رکان ٿو. جيڪڏهن سڄي زمين سڪي رهي ۽ رڳو کل تي اوس هجي، تہ آءٌ ڄاڻندس تہ تون پنهنجي چوڻ موجب منهنجي هٿان اسرائيل کي بچائيندين.“

³⁸ائين ئي ٿيو. ٻئي ڏينهن صبح سوير اُٿي هن کل کي نپوڙيو ۽ ان مان اوس ڪڍيائين—هڪ پيالو ڀري پاڻي.

³⁹پوءِ گدعون اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”تنهنجو غصو مون تي نہ ڀڙڪي؛ مون کي رڳو هڪ دفعو وڌيڪ ڳالهائڻ ڏي. مون کي کل سان هڪ دفعو وري آزمائڻ ڏي: کل کي سڪل رهڻ ڏي، ۽ سڄي زمين تي اوس پوي.“

⁴⁰ان رات اسان جي پيءُ ائين ئي ڪيو. رڳو کل سڪل هئي؛ سڄي زمين تي اوس پيل هئي.