Urang Israil Sasambat Katindes ku Midian
Para perampog Midian ngarampas pepelakan nepi ka urang Israil nyumput di guha-guha sarta sasambat. Utusan Rama urang mendakan Gidion keur ngirik gandum di pameresan anggur, sarta nyebut anjeunna pahlawan anu gagah. Gidion ngabantah, ngarubuhkeun altar Baal bapana peuting-peuting, sarta dua kali nguji Rama urang ku bulu domba.
6 1Urang Israil migawe kajahatan di payuneun Rama urang, nu matak ku Rama urang diselehkeun kana kakawasaan Midian salila tujuh taun. 2Kakawasaan Midian beuki nindes urang Israil, nu matak urang Israil nyarieun panyumputan di gunung-gunung, di guha-guha, jeung di tempat-tempat nu kuat. 3Unggal urang Israil melak pepelakan, urang Midian, urang Amalek, jeung bangsa-bangsa ti wetan sok daratang narajang ka maranehna. 4Maranehna masanggrahan narajang ka maranehna, ngaruksak hasil bumi nepi ka Gaza, nepi ka urang Israil teu disesakeun dahareun—boh domba, boh sapi, boh kalde. 5Maranehna daratang mawa ingon-ingon jeung kemah-kemah, ngagimbung lir simeut; maranehna katut onta-ontana teu kaitung lobana, sarta narajang eta tanah seja ngaruksakna. 6Nya kitu urang Israil jadi kacida nalangsana ku sabab Midian, tuluy urang Israil sasambat ka Rama urang.
7Waktu urang Israil sasambat ka Rama urang ku sabab Midian,
8Rama urang ngutus hiji nabi ka urang Israil, saurna, “Kieu dawuhan Rama urang, Allah Israil: Kami geus mawa maraneh kaluar ti Mesir, tina enggon perbudakan. 9Kami geus nyalametkeun maraneh ti Mesir jeung ti sakabeh nu nindes maraneh; Kami geus ngusir maranehna ti hareupeun maraneh, sarta tanahna ku Kami dibikeun ka maraneh. 10Kami geus ngandika ka maraneh: Kami teh Rama maraneh; maraneh ulah sarieun ku allah-allah urang Emor anu tanahna keur dicicingan ku maraneh. Tapi maraneh henteu narurut kana dawuhan Kami.”
11Malaikat Rama urang sumping tuluy calik handapeun tangkal kiara di Oprah, nu jadi kagungan Yoas urang Abieser, sabot Gidion putrana keur ngirik gandum di pameresan anggur, pikeun nyumputkeun tina paneropong urang Midian.
12Malaikat Rama urang nembongan ka anjeunna, saurna, “Rama urang nyarengan ka maneh, he prajurit nu gagah.”
13Piunjuk Gidion, “Nun Juragan, upami leres Rama urang nyarengan ka urang, naha bet kajantenan sapertos kieu sadayana? Mana kaajaiban-kaajaiban Mantenna anu dicarioskeun ku karuhun urang, saurna, ‘Lain Mantenna anu geus ngaluarkeun urang ti Mesir?’ Tapi ayeuna Rama urang parantos ngantunkeun urang, nyelehkeun urang kana kakawasaan Midian.”
14Rama urang ningali ka anjeunna, dawuhan-Na, “Pek indit kalawan kakuatan maneh ieu, jeung salametkeun urang Israil tina kakawasaan Midian. Lain Kami anu geus ngutus maneh?”
15Piunjuk Gidion, “Nun Gusti Ama, kumaha abdi tiasa nyalametkeun urang Israil? Golongan abdi pangleutikna di Menase, sareng abdi nu panghinana di bumi ama abdi.”
16Dawuhan Rama urang ka anjeunna, “Tapi Kami bakal nyarengan ka maneh, sarta maneh bakal ngelehkeun urang Midian saibarat ngelehkeun hiji jelema.”
17Piunjuk Gidion, “Upami abdi kenging kurnia di payuneun Gusti, mugi maparin tanda ka abdi yen leres-leres Gusti anu nuju ngandika ka abdi.
18Mugi Gusti ulah angkat heula, dugi ka abdi uih deui sareng ngahaturkeun kurban abdi ka payuneun Gusti.” Waler-Na, “Kami rek cicing di dieu nepi ka maneh balik deui.”
19Gidion tuluy lebet, nyayagikeun hiji anak embe jeung roti teu diragian tina kira-kira dua puluh liter tipung. Dagingna diteundeun dina karanjang, kuahna dina pariuk, tuluy dibawa ka Malaikat tea di handapeun tangkal kiara, terus disanggakeun.
20Saur Malaikat Rama urang ka anjeunna, “Cokot eta daging jeung roti teu diragian, teundeun dina ieu batu cadas, tuluy kucurkeun kuahna.” Gidion tuluy ngalampahkeun kitu.
21Malaikat Rama urang ngulurkeun tungtung iteuk nu dicepeng, tuluy diantelkeun kana daging jeung roti teu diragian tea. Breh aya seuneu hurung tina batu cadas, ngahuru daging jeung roti teu diragian tea, sarta Malaikat Rama urang ngiles tina paningalna.
22Sanggeus terang yen eta teh Malaikat Rama urang, piunjuk Gidion, “Adhuh, nun Gusti Ama! Da abdi parantos ningali Malaikat Gusti adu hareupan!”
23Tapi dawuhan Rama urang, “Sing tengtrem maneh. Ulah sieun, maneh moal paeh.”
24Gidion tuluy ngadegkeun altar di dinya pikeun Rama urang, dingaranan “Rama Urang Teh Karahayuan.” Nepi ka ayeuna oge eta altar masih keneh ngadeg di Oprah, milik urang Abieser. a a v24 Gidion ngaranan ieu altar “Rama Urang Teh Karahayuan” — minangka pangeling-ngeling kana karahayuan anu didawuhkeun ku Rama urang ka anjeunna, waktu anjeunna kacida sieunna bakal paeh ku sabab geus ningali Mantenna.
25Peutingna, dawuhan Rama urang ka anjeunna, “Cokot sapi jalu bapa maneh, nu kadua nu geus umur tujuh taun, tuluy runtuhkeun altar Baal nu dijieun ku bapa maneh, jeung tuar tihang Asyera nu aya di gigireunana. 26Geus kitu, nyieun altar nu merenah pikeun Kami, Rama maneh, di luhur tempat pertahanan ieu. Cokot sapi jalu nu kadua tea, tuluy sanggakeun jadi kurban beuleuman make kai tina tihang Asyera nu geus dituar ku maneh.”
27Gidion tuluy ngajak sapuluh urang gandekna, terus ngalampahkeun sakumaha anu didawuhkeun ku Rama urang. Tapi ku sabab teuing sieun ku kulawargana jeung ku urang dinya, anjeunna henteu wani ngalampahkeunana beurang-beurang, nya dipigawena peuting.
28Isukna barang urang dinya harudang isuk-isuk, breh altar Baal geus runtuh, tihang Asyera nu di gigireunana geus dituar, sarta sapi jalu nu kadua tea geus disanggakeun dina altar nu anyar diadegkeun tea. 29Maranehna silih tanya, “Saha nu migawe ieu?” Sanggeus ditalungtik jeung ditanya-tanya, aya nu nyarita, “Nu migawena mah Gidion, anak Yoas.”
30Ceuk urang dinya ka Yoas, “Bawa kaluar anak maneh, kudu dipaehan; sabab geus ngaruntuhkeun altar Baal jeung geus nuar tihang Asyera nu di gigireunana.” 31Tapi ceuk Yoas ka jalma rea nu ngagempur ka manehna, “Na maraneh rek ngabela Baal? Rek nulungan manehna? Sing saha nu ngabela Baal bakal paeh samemeh isuk. Lamun enya Baal teh allah, keun sina ngabela dirina sorangan, da altarna geus diruntuhkeun ku batur.” 32Ti poe eta, Gidion disebut Yerubaal—nu hartina “Sina Baal ngalawan ka manehna”—lantaran anjeunna geus ngaruntuhkeun altar Baal.
33Sanggeus kitu, sakabeh urang Midian, urang Amalek, jeung bangsa-bangsa ti wetan ngahiji ngagabung, nyarabrang, tuluy masanggrahan di Lebak Yisreel. 34Geus kitu, Roh Rama urang nyurup ka Gidion, tuluy anjeunna niup tarompet, nya urang Abieser disaur sina ngiring ka anjeunna. 35Anjeunna ngutus utusan-utusan ka sakuliah Menase, nu oge tuluy ngarempel ngiring ka anjeunna, kitu deui ka urang Aser, Sebulon, jeung Naptali, nu tuluy daratang mapagkeun.
36Piunjuk Gidion ka Rama urang, “Upami Gusti seja nyalametkeun urang Israil ku panangan abdi, sapertos anu parantos dijangjikeun ku Gusti, 37abdi rek neundeun bulu domba di tempat pangirikan. Upami cibun ngan aya dina bulu domba wungkul, sedengkeun sakabeh taneuh tetep garing, abdi bakal terang yen Gusti baris nyalametkeun urang Israil ku panangan abdi, sapertos anu parantos didawuhkeun ku Gusti.”
38Enya bae kitu. Isukna isuk-isuk keneh anjeunna meres bulu domba tea, tuluy cibunna diperes—nepi ka meunang cai sabaskom pinuh.
39Geus kitu piunjuk Gidion ka Rama urang, “Mugi Gusti ulah bendu, widian abdi unjukan sakali deui. Widian abdi nyoba deui ku bulu domba ieu: mugi bulu dombana tetep garing, sedengkeun saluruh taneuh baseuh ku cibun.”
40Peuting eta, Rama urang ngabuktikeun kitu. Ngan bulu domba wungkul anu garing, sedengkeun sakabeh taneuh pinuh ku cibun.