Rama Milih Tilu Ratus Urang

Sabab balad anu loba bakal ngajadikeun urang Israil gumede yen leungeunna sorangan anu nyalametkeun, Rama urang ngurangan balad Gidion anu rebuan jadi tilu ratus, ku kasieunan jeung ku cara maranehna nginum. Gidion ngadenge impian hiji musuh, sujud muja, sarta meunang ku tarompet jeung obor bari pasukan musuh silih teukteuk ku pedangna sorangan.

Pasal 7.

Isuk-isuk keneh Yerubaal (nya eta Gideon) jeung sakabeh baladna geus harudang, tuluy masanggrahan di sisi mata cai Harod. Ari pasanggrahan urang Midian aya di beulah kalerna, di lebak deukeut pasir Moreh.

Saur Rama urang ka Gideon, “Jelema anu araya di pihak maneh teh teuing ku loba pikeun nyerenkeun Midian ka maranehna ku Kami, bisi urang Israil agul ka Kami, pokna, ‘Urang bisa salamet ku kakuatan sorangan.’ Ayeuna uarkeun ka sakumna jelema, ‘Sing saha anu sieun jeung ngadegdeg, kudu mulang ninggalkeun Gunung Gilad.’” Jelema anu marulang aya dua puluh dua rebu urang; ari anu tinggal sapuluh rebu urang.

Saur Rama urang ka Gideon, “Jelemana masih keneh teuing ku loba. Bawa ka handap ka sisi cai, engke di dinya ku Kami rek disaring keur maneh. Sing saha anu ku Kami diomongkeun, ‘Ieu kudu milu jeung maneh,’ eta kudu milu; sarta sing saha anu ku Kami diomongkeun, ‘Ieu ulah milu jeung maneh,’ eta ulah milu.” Tuluy jelema teh dibawa ka handap ka sisi cai, sarta saur Rama urang ka Gideon, “Pisahkeun unggal jelema anu nginum caina bari ngelepus make letah saperti anjing; kitu deui unggal jelema anu nginumna bari deku.”

Aya tilu ratus urang anu nginumna bari ngelepus, nyiukkeun cai kana sungut ku leungeun; ari sesana mah nginumna bari deku.

Saur Rama urang ka Gideon, “Ku tilu ratus urang anu ngelepus tea, maneh ku Kami rek disalametkeun, sarta Midian rek diselehkeun kana kakawasaan maneh. Ari sesana sina marulang, masing-masing ka tempatna.”

Jelema-jelema teh tuluy marawa bekel jeung tarompet; ari sesa urang Israil ku Gideon dijurung sina marulang, masing-masing ka kemahna, ngan tilu ratus urang anu ditahan. Pasanggrahan Midian aya di handapeunana, di lebak.

Peutingna saur Rama urang ka Gideon, “Geura hudang, turun ka pasanggrahan musuh, sabab eta geus diselehkeun ku Kami kana kakawasaan maneh. Tapi lamun maneh sieun turun ka ditu, turun bae jeung Pura, gandek maneh,

“Dengekeun naon anu diomongkeun ku maranehna, tangtu sanggeus kitu maneh jadi gede hate pikeun turun ka pasanggrahan musuh.” Tuluy Gideon jeung Pura gandekna turun ka sisi pasanggrahan, nepi ka tempat prajurit-prajurit anu marawa pakarang.

Urang Midian, urang Amalek, jeung sakabeh bangsa ti wetan, pada ngaligruk di lebak lir simeut ku lobana; ari onta-ontana teu kaitung, saperti keusik di basisir. Barang Gideon nepi ka dinya, kadenge aya hiji jelema keur nyaritakeun impianana ka baturna. Pokna, “Dengekeun, kuring ngimpi: aya roti gandum anu buleud ngagulutuk ka pasanggrahan Midian, tuluy nabrak kemah nepi ka rubuh, kabalik, jeung rata kana taneuh.”

Tembal baturna, “Taya lian, eta teh pedang Gideon bin Yoas, urang Israil tea. Allah geus nyerenkeun Midian jeung sakabeh pasanggrahan ieu kana kakawasaanana.”

Sanggeus Gideon ngadenge eta impian jeung hartina, anjeunna tuluy sujud nyembah. Geus kitu mulang deui ka pasanggrahan Israil, tuluy saur Gideon, “Geura harudang, sabab Rama urang geus nyerenkeun pasanggrahan Midian kana kakawasaan aranjeun.” Tilu ratus urang teh ku anjeunna dibagi jadi tilu pasukan. Unggal jelema dibere tarompet, kendi kosong, jeung obor di jero kendina.

Saur anjeunna ka maranehna, “Awaskeun kami, turutan sakumaha anu dipigawe ku kami. Mun kami geus nepi ka sisi pasanggrahan, pigawe kawas kami.”

Ari lamun kami jeung sakabeh anu marilu ka kami geus niup tarompet, maraneh oge kudu niup tarompet di sakurilingeun pasanggrahan, bari cegruk ngagorowok, “Pikeun Rama urang jeung pikeun Gideon!”

Gideon jeung saratus jelema anu marilu ka anjeunna narepi ka sisi pasanggrahan dina mimiti giliran jaga tengah peuting, pas sanggeus gentos tukang jaga. Tuluy maranehna tarurup tarompet bari ngabanting kendi anu dicarekelna. Tilu pasukan teh tarurup tarompet bari ngabarantingkeun kendi; obor dicarekel ku leungeun kenca, tarompet dicarekel ku leungeun katuhu rek ditiup, bari cegruk ngagorowok, “Pedang pikeun Rama urang jeung pikeun Gideon!” Masing-masing jelema tetep narangtung di tempatna sewang-sewangan di sakurilingeun pasanggrahan, sedengkeun sakabeh balad musuh lalumpatan bari ngagorowok tuluy kalabur. Barang tilu ratus tarompet disarada, ku Rama urang pedang unggal jelema dibalikkeun ka baturna di saluareun pasanggrahan. Balad musuh kalabur ka Bet-sita, nuju ka Serera, nepi ka wates Abel-mehola deukeut Tabat. Urang Israil ti kaom Naptali, Aser, jeung sakabeh Menase disalaur sina kumpul, tuluy ngudag-ngudag urang Midian. Gideon ngutus utusan ka sakuliah pasir-pasir Epraim, ungelna, “Geura turun merangan urang Midian, sarta rebut panyebrangan cai ti hareupeunana, nepi ka Bet-bara jeung Walungan Yordan.” Nya tuluy sakabeh urang Epraim ngariung, tuluy ngarebut panyebrangan cai nepi ka Bet-bara jeung Walungan Yordan. Maranehna newak dua pamingpin Midian, nya eta Oreb jeung Seeb. Oreb dipaehan di batu Oreb, ari Seeb dipaehan di tempat meresan anggur Seeb. Tuluy maranehna ngudag-ngudag urang Midian, sarta sirah Oreb jeung Seeb dibawa ka Gideon di peuntaseun Walungan Yordan.