داوران 7

7 ¹یِرُبَّعَل (جِدعون) و همهٔ مردانش صبح زود برخاستند و کنار چشمهٔ حَرود اردو زدند؛ اردوگاه مِدیان در شمال ایشان، نزد تپهٔ مورِه در دره بود.

²پدر ما به جِدعون گفت: «مردانی که با تو هستند بیش از آنند که مِدیان را به دستشان بسپارم، مبادا اسرائیل در برابر من فخر فروشد و بگوید: ‹دست خودم مرا نجات داد.› ³حال به مردم اعلام کن: ‹هر که ترسان و لرزان است، بازگردد و از کوه جِلعاد دور شود.›» پس بیست و دو هزار تن بازگشتند و ده هزار تن باقی ماندند.

⁴پدر ما به جِدعون گفت: «مردم هنوز هم بسیارند. آنان را به کنار آب فرود آور تا آنجا برایت غربالشان کنم. هر که را بگویم با تو برود، خواهد رفت؛ و هر که را بگویم با تو نرود، نخواهد رفت.» ⁵پس مردم را به کنار آب فرود آورد، و پدر ما به جِدعون گفت: «هر که آب را با زبانش مانند سگ بلیسد، او را جدا کن؛ و همچنین هر که را برای نوشیدن زانو می‌زند.»

⁶سیصد مرد آب را با دست به دهان رسانده لیسیدند؛ و باقی همه برای نوشیدن آب زانو زدند.

⁷پدر ما به جِدعون گفت: «با این سیصد مردی که آب را لیسیدند تو را نجات خواهم داد و مِدیان را به دستت خواهم سپرد. باقیِ مردم را، هر یک را به جای خود، به خانه بفرست.»

⁸پس آن مردم توشه و شیپورها برداشتند؛ و جِدعون بقیهٔ اسرائیل را، هر یک را به خیمهٔ خود، روانه کرد و آن سیصد تن را نگاه داشت. و اردوگاه مِدیان در دره، پایین‌تر از او بود.

⁹در همان شب پدر ما به او گفت: «برخیز، به اردوگاه فرود آی، زیرا آن را به دست تو سپرده‌ام. ¹⁰اما اگر از فرود آمدن می‌ترسی، با خادمت فُورَه به اردوگاه فرود آی،

¹¹و آنچه می‌گویند بشنو، تا دستانت نیرو گیرد و به اردوگاه فرود آیی.» پس او با خادمش فُورَه تا کنارِ صف‌های مسلحِ اردوگاه فرود آمد.

¹²مِدیانیان و عَمالیقیان و همهٔ مردمان مشرق‌زمین، مانند ملخ‌ها در دره افتاده بودند؛ و شترانشان همچون شن ساحل بی‌شمار بودند. ¹³چون جِدعون رسید، مردی خوابی را برای همراهش تعریف می‌کرد. او گفت: «گوش کن، خوابی دیدم: قرصی گِرد از نان جو غلتان به اردوگاه مِدیان درآمد و به خیمه خورد، و آن خیمه افتاد—وارونه شد و بر زمین هموار گشت.»

¹⁴همراهش پاسخ داد: «این چیزی نیست جز شمشیر جِدعون، پسر یوآش، مردی اسرائیلی. خدا مِدیان و تمامِ اردوگاه را به دست او سپرده است.»

¹⁵چون جِدعون آن خواب و تعبیرش را شنید، سجده کرد و به اردوگاه اسرائیل بازگشت و گفت: «برخیزید، زیرا پدر ما اردوگاه مِدیان را به دستان شما سپرده است.» ¹⁶آنگاه آن سیصد مرد را به سه دسته تقسیم کرد، و به دست هر یک شیپوری و کوزه‌ای خالی نهاد که مشعلی درون آن بود.

¹⁷به ایشان گفت: «به من بنگرید و همان کنید که من می‌کنم. چون به کنارِ اردوگاه رسیدم، هرچه من کنم، شما نیز همان کنید.

¹⁸چون من و همهٔ کسانی که با منند شیپور بنوازیم، شما نیز گِرداگردِ تمامِ اردوگاه شیپورها را بنوازید و فریاد برآورید: ‹برای پدر ما و برای جِدعون!›»

¹⁹جِدعون و آن صد مردی که با او بودند، در آغاز پاسِ میانه، درست پس از تعویضِ نگهبانان، به کنارِ اردوگاه رسیدند. آنگاه شیپورها را نواختند و کوزه‌هایی را که در دستشان بود شکستند. ²⁰پس هر سه دسته شیپورها را نواختند و کوزه‌ها را شکستند، در حالی که مشعل‌ها را در دست چپ و شیپورها را در دست راست برای نواختن گرفته بودند، و فریاد می‌زدند: «شمشیری برای پدر ما و برای جِدعون!» ²¹و هر یک در جای خود، گِرداگردِ اردوگاه ایستادند، و تمامِ لشکر دوان‌دوان فریاد کرده گریختند. ²²چون آن سیصد شیپور به صدا درآمد، پدر ما در سرتاسرِ اردوگاه شمشیر هر مرد را بر ضدِ همراهش گردانید. و آن لشکر تا بیت‌شِطَّه به سوی صَرِیرَه، تا مرزِ آبِل‌مِحوله نزدیک طَبّات گریخت. ²³آنگاه مردانِ اسرائیل از نَفتالی و اَشیر و تمامِ مَنَسّی فراخوانده شدند، و مِدیان را تعقیب کردند. ²⁴جِدعون قاصدانی در سرتاسرِ کوهستانِ اِفرایِم فرستاد و گفت: «فرود آیید و به مقابله با مِدیان بشتابید—آب‌ها را پیش از آنان، تا بیت‌بارَه و رودِ اردن، تصرف کنید.» پس همهٔ مردانِ اِفرایِم گرد آمدند و آب‌ها را تا بیت‌بارَه و رودِ اردن تصرف کردند. ²⁵و دو امیرِ مِدیان، عُورِیب و زِئیب، را گرفتند. عُورِیب را بر صخرهٔ عُورِیب و زِئیب را در چرخُشتِ زِئیب کشتند. سپس مِدیان را تعقیب کردند و سرهای عُورِیب و زِئیب را به آن سویِ اردن نزد جِدعون آوردند.