Sang Rama Milih Telung Atus

Merga wadyabala sing gedhé bakal gawé Israèl gumunggung yèn tangané dhéwé sing nylametaké, Rama kita nyuda èwonan prajurité Gidéon dadi telung atus, liwat rasa wedi lan carané wong ngombé. Gidéon krungu impèné mungsuh, sujud nyembah, lan menang nganggo kalasangka lan obor nalika wong sakémah padha nyabetaké pedhang marang kancané dhéwé.

Pasal 7.

Yerubaal (yaiku Gidheon) lan sakehe wonge padha tangi esuk, banjur makemah ing sendhang Harod; dene pakemahane wong Midian ana ing sisih lor, ing tanggul Moreh ing lembah.

Rama kita ngandika marang Gidheon: “Wongmu kakehan, yen Midian Dakulungake marang wong-wong iku, Israel bakal gumunggung ana ing ngarsaKu, pangucape: ‘Tanganku dhewe kang wis ngluwari aku.’” “Saiki undhangna marang wong-wong mau: ‘Sapa kang wedi lan gemeter, kareben bali lan ninggal gunung Gilead.’” Banjur ana wong rong puluh loro ewu kang bali; kang isih kari sepuluh ewu.

Rama kita ngandika marang Gidheon: “Wong-wong iku isih kakehan. Gawanen mudhun menyang panggonan banyu; ana ing kono bakal Daksaring kanggo kowe. Sapa kang Dakdhawuhi melu kowe, iku bakal melu; lan sapa kang Dakdhawuhi ora melu kowe, iku ora bakal melu.” Wong-wong mau banjur digawa mudhun menyang panggonan banyu, lan Rama kita ngandika marang Gidheon: “Pisahna saben wong kang nyecep banyu nganggo ilate kaya asu; mangkono uga saben wong kang jengkeng anggone ngombe.”

Cacahe wong kang nyecep banyu, tangane diangkat menyang cangkem, ana telung atus; dene liyane kabeh padha jengkeng anggone ngombe banyu.

Rama kita ngandika marang Gidheon: “Srana wong telung atus kang padha nyecep mau, Aku bakal ngluwari kowe lan ngulungake Midian marang tanganmu. Wong liyane kabeh konen mulih, saben wong menyang panggonane dhewe-dhewe.”

Wong-wong mau banjur padha njupuk sangu lan kalasangka; Gidheon banjur ngongkon wong Israel liyane mulih, saben wong menyang tarube dhewe, nanging wong telung atus mau tetep ditahan. Dene pakemahane wong Midian ana ing ngisore, ing lembah.

Ing bengi iku Rama kita ngandika marang Gidheon: “Tangia, mudhuna menyang pakemahan iku, awit wis Dakulungake marang tanganmu. Nanging yen kowe wedi mudhun, mudhuna menyang pakemahan iku karo Purah, abdimu,

“Rungokna apa kang diucapake wong-wong iku, temahan tanganmu bakal dikuwatake, sarta kowe bakal wani mudhun menyang pakemahan iku.” Gidheon banjur mudhun karo Purah, abdine, tekan sapinggire wadya-bala kang padha nyekel gegaman ing pakemahan.

Wong Midian, wong Amalek, lan sakehe bangsa ing sisih wetan padha ndarung ing lembah kaya walang akehe; dene untane ora kena diitung kaya wedhi ing gisik akehe. Bareng Gidheon teka, ana wong siji kang lagi nyritakake impen marang kancane. Kandhane: “Rungokna, aku ngimpi: ana roti jewawut mbunder kang gumlundhung menyang pakemahane wong Midian, nratap tarub nganti ambruk—kajungkel walik lan rata karo lemah.”

Kancane mangsuli: “Iki ora liya kajaba pedhange Gidheon anak Yoas, wong Israel. Gusti Allah wis ngulungake Midian lan sapakemahan kabeh marang tangane.”

Bareng Gidheon krungu critane impen lan tegese mau, banjur sujud nyembah, nuli bali menyang pakemahane Israel, sarta kandha: “Padha tangia, awit Rama kita wis ngulungake pakemahane wong Midian marang tanganmu.” Wong telung atus mau banjur dibage dadi telung golongan, saben wong dicekeli kalasangka, kendhi kosong, lan ing jero kendhi ana oncore.

Gidheon ngandhani wong-wong mau: “Delengen aku; apa kang daktindakake, iku tirunen. Samasa aku wis tekan sapinggire pakemahan, kowe tumindaka kaya sing daktindakake.”

Samasa aku lan sakabehing wong kang bebarengan karo aku padha ngunekake kalasangka, kowe iya padha ngunekna kalasangkamu ing saubenge pakemahan kabeh, sarta padha nyuraka: “Kagem Rama kita lan kagem Gidheon!”

Gidheon lan wong satus kang ndherek dheweke tekan sapinggire pakemahan nalika wiwitane giliran jaga tengah wengi, bubar gilirane para wong jaga diganti. Banjur padha ngunekake kalasangka lan mecahake kendhi-kendhi kang ana ing tangane. Golongan telu mau padha ngunekake kalasangka lan mecahake kendhine, oncor padha dicekel ing tangan kiwa, dene kalasangka ing tangan tengen cumawis diunekake, karo nyuraka: “Pedhang kagem Rama kita lan kagem Gidheon!” Saben wong tetep ngadeg ing panggonane dhewe-dhewe ngubengi pakemahan, dene wadya-bala sapakemahan padha mlayu bengok-bengok sarta keplayu. Nalika kalasangka telung atus mau padha muni, Rama kita ndadekake pedhange saben wong nglawan kancane dhewe ing saindenging pakemahan. Wadya-bala mau padha keplayu menyang Bet-sita, ngener menyang Zerera, tekan watese Abel-mehola cedhak Tabat. Wong Israel saka taler Naftali, Asyer, lan sakehe wong Manasye padha ditimbali, nuli padha mbujung wong Midian. Gidheon banjur kongkonan utusan menyang saindenging tanah pagunungan Efraim, pawartane: “Padha mudhuna nglawan wong Midian—rebuten papan-papan banyu ngadhepi wong-wong iku, tekan Bet-bara lan bengawan Yarden.” Mulane wong Efraim kabeh padha nglumpuk lan ngrebut papan-papan banyu tekan Bet-bara lan bengawan Yarden. Wong-wong mau banjur nyekel panggedhene wong Midian loro, yaiku Oreb lan Zeeb. Oreb dipateni ana ing gunung watu Oreb, dene Zeeb dipateni ana ing pamerasan anggur Zeeb. Banjur padha mbujung wong Midian lan nggawa sirahe Oreb lan Zeeb marang Gidheon ing sabrange bengawan Yarden.