Kajadian 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹Yusup sumping tur ngunjukkeun ka Piraun, “Rama sareng saderek-saderek abdi, katut ingon-ingon, sapi-sapi, sareng sagala rupina, parantos dongkap ti tanah Kanaan. Ayeuna aranjeunna aya di tanah Gosen.” ²Ti antara dulur-dulurna, anjeunna milih lima urang, tuluy dihaturkeun ka Piraun. ³Piraun mariksa ka dulur-dulur Yusup, “Naon pagawean maraneh?” Walonna ka Piraun, “Abdi sadaya pangangon domba, Gusti, sapertos karuhun abdi sadaya.”

⁴Piunjukna deui ka Piraun, “Abdi sadaya dongkap ka ieu nagri seja ngumbara, wireh teu aya sampalan kangge ingon-ingon abdi sadaya—paceklik di tanah Kanaan kacida parnana. Ayeuna mugi abdi sadaya diwidian matuh di tanah Gosen.”

⁵Piraun ngadawuh ka Yusup, “Rama jeung dulur-dulur maneh geus daratang ka maneh. ⁶Sakuliah tanah Mesir aya di hareupeun maneh. Tempatkeun rama jeung dulur-dulur maneh di tanah anu panghadena—sina maratuh di tanah Gosen. Lamun maneh nyaho aya jalma-jalma nu cekatan di antarana, jadikeun pangurus ingon-ingon kami.”

⁷Geus kitu Yusup ngasupkeun Yakub, ramana, tuluy dihaturkeun ka Piraun, sarta Yakub ngaberkahan Piraun. ⁸Piraun mariksa ka Yakub, “Sabaraha yuswa Aki ayeuna?”

⁹Waler Yakub ka Piraun, “Umur abdi salami ngumbara teh saratus tilu puluh taun. Sakedik sareng hese, teu acan nepi kana umur karuhun abdi anu ngumbara.” ¹⁰Geus kitu Yakub ngaberkahan Piraun, tuluy mundur ti payuneun Piraun.

¹¹Yusup tuluy nempatkeun rama jeung dulur-dulurna, mere tanah ka aranjeunna di wewengkon Mesir anu panghadena, nya eta wewengkon Rameses, luyu jeung timbalan Piraun. ¹²Yusup nyadiakeun kadaharan pikeun ramana, dulur-dulurna, jeung sakabeh anggahota kulawarga ramana, nurutkeun lobana anak-anakna.

Paceklik Beuki Parna

¹³Di sakuliah nagri geus euweuh kadaharan, sabab paceklik teh kacida parnana, nepi ka tanah Mesir jeung tanah Kanaan ruksak ku paceklik. ¹⁴Yusup ngumpulkeun sakabeh perak nu aya di tanah Mesir jeung tanah Kanaan, minangka bayaran gandum anu dibeuli ku maranehna, tuluy perakna dibawa ka karaton Piraun. ¹⁵Barang perak di tanah Mesir jeung tanah Kanaan geus beak, sakabeh urang Mesir daratang ka Yusup bari ngomong, “Pangmaparinan abdi sadaya kadaharan! Naha abdi sadaya kedah paeh di payuneun Gusti? Da perak parantos teu aya.”

¹⁶Waler Yusup, “Serenkeun ingon-ingon maraneh; kami rek mere kadaharan minangka tukeran ingon-ingon maraneh, da perak maraneh geus beak.” ¹⁷Maranehna mawa ingon-ingonna ka Yusup, tuluy Yusup mere kadaharan minangka tukeran kuda, domba, sapi, jeung kalde. Dina eta taun anjeunna nyukupan kadaharan maranehna minangka tukeran sakabeh ingon-ingonna. ¹⁸Sanggeus eta taun liwat, dina taun kadua maranehna datang deui ka anjeunna bari unjukan, “Abdi sadaya moal tiasa nyumputkeun ti payuneun Gusti yen perak abdi sadaya parantos beak sareng ingon-ingon ge parantos jadi kagungan Gusti; teu aya deui nu nyesa kangge Gusti kajaba badan sareng tanah abdi sadaya. ¹⁹Kunaon kedah paeh di payuneun Gusti—abdi sadaya sareng tanah abdi? Mangga galeuh abdi sadaya sareng tanah abdi minangka bayaran kadaharan; abdi sadaya sareng tanah abdi bakal ngawula ka Piraun. Mugi dipaparin binih supados abdi sadaya hirup, ulah paeh, sareng tanahna ulah jadi suwung.”

²⁰Nya kitu Yusup meuli sakabeh tanah Mesir pikeun Piraun, sabab unggal urang Mesir ngajual kebonna—paceklik teh kacida parnana pikeun maranehna. Tanah teh tuluy jadi kagungan Piraun. ²¹Rahayat dipindahkeun ka kota-kota, ti tungtung Mesir beulah ditu nepi ka beulah dieu. ²²Ngan tanah para imam bae nu teu dibeuli, sabab Piraun geus mere jatah anu tangtu pikeun maranehna, nu jadi pangupa jiwana; nya eta sababna maranehna teu ngajual tanahna. ²³Yusup ngomong ka rahayat, “Tenjo, poe ieu kami geus meuli maraneh jeung tanah maraneh pikeun Piraun. Ieu binihna—pelakkeun di tanah. ²⁴Dina usum panen, serenkeun saperlima ka Piraun; nu opat bagian deui keur maraneh, minangka binih keur kebon jeung kadaharan keur maraneh, kulawarga maraneh, jeung anak-anak maraneh.”

²⁵Tembalna, “Gusti parantos nyalametkeun nyawa abdi sadaya. Mugi abdi sadaya kenging piwelas Gusti, sareng abdi sadaya kersa jadi abdi-abdi Piraun.” ²⁶Nya kitu Yusup nangtukeun hukum di Mesir—nu masih keneh lumaku nepi ka kiwari—yen saperlima kudu diserenkeun ka Piraun. Ngan tanah para imam bae nu henteu jadi kagungan Piraun.

²⁷Urang Israil maratuh di tanah Mesir, di wewengkon Gosen. Di dinya maranehna boga harta banda, sarta mekar tur ngarekahan kacida lobana. ²⁸Yakub hirup di Mesir tujuh belas taun; sakabeh yuswana jadi saratus opat puluh tujuh taun. ²⁹Barang geus deukeut waktuna Israil bakal pupus, anjeunna nyaur Yusup, putrana, tuluy ngalahir, “Lamun bapa meunang piwelas ti hidep, cik tunda leungeun hidep handapeun pingping bapa, sarta tembongkeun kaasih jeung kasatiaan ka bapa. Omat, ulah ngurebkeun bapa di Mesir, ^a a v29 Nunda leungeun handapeun pingping batur teh gerakan sumpah anu agung dina jaman baheula, anu ngiket jangji kana turunan urang. ³⁰tapi sina bapa pulang ka alam karuhun. Bawa bapa kaluar ti Mesir, tuluy kurebkeun di astana karuhun.” Waler Yusup, “Abdi bakal ngalampahkeun sakumaha dawuhan Ama.”

³¹Saur Yakub, “Sumpah ka bapa.” Yusup tuluy sumpah ka anjeunna. Geus kitu Israil tungkul nyembah dina hulu ranjangna.