ကမ္ဘာဦး 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹ယောသပ်သည် ဖာရောထံသို့လာ၍ “အကျွန်ုပ်၏ဖခင်နှင့် ညီအစ်ကိုတို့သည် သိုးအုပ်၊ နွားအုပ်နှင့်တကွ မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ယူဆောင်လျက် ခါနာန်ပြည်မှ ရောက်လာကြပါပြီ။ ယခု ဂေါရှင်ပြည်၌ ရှိနေကြပါသည်” ဟု လျှောက်လေ၏။ ²မိမိညီအစ်ကိုတို့အနက်မှ လူငါးယောက်ကို ရွေးယူ၍ ဖာရောရှေ့တော်၌ ဆက်သလေ၏။ ³ဖာရောက ယောသပ်၏ညီအစ်ကိုတို့အား “သင်တို့သည် အဘယ်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ကြသနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ သူတို့က “ကိုယ်တော်၏ကျွန်တို့သည် ဘိုးဘေးများနည်းတူ သိုးထိန်းများ ဖြစ်ကြပါသည်” ဟု ဖာရောအား လျှောက်ကြ၏။

⁴ထို့နောက် သူတို့က “ခါနာန်ပြည်၌ အစာခေါင်းပါးခြင်း ပြင်းထန်သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ကျွန်တို့၏ သိုးအုပ်များအတွက် ကျက်စားရာ မရှိတော့သောကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤပြည်၌ ဧည့်သည်အဖြစ် နေထိုင်ရန် လာကြပါသည်။ ယခု ကိုယ်တော်၏ကျွန်တို့အား ဂေါရှင်ပြည်၌ နေထိုင်ခွင့်ပြုတော်မူပါ” ဟု ဖာရောအား လျှောက်ကြ၏။

⁵ဖာရောက ယောသပ်အား “သင်၏ဖခင်နှင့် ညီအစ်ကိုတို့သည် သင့်ထံသို့ ရောက်လာကြပြီ။ ⁶အီဂျစ်ပြည်သည် သင့်ရှေ့၌ ရှိ၏။ သင်၏ဖခင်နှင့် ညီအစ်ကိုတို့ကို ပြည်တော်၏ အကောင်းဆုံးအရပ်၌ နေရာချထားလော့၊ ဂေါရှင်ပြည်၌ နေစေလော့။ သူတို့အထဲတွင် စွမ်းဆောင်နိုင်သူများ ရှိသည်ကို သင်သိလျှင် ငါ၏တိရစ္ဆာန်များကို ထိန်းကျောင်းစေလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

⁷ထို့နောက် ယောသပ်သည် မိမိဖခင် ယာကုပ်ကို သွင်းဆောင်၍ ဖာရောရှေ့တော်၌ ဆက်သလေ၏။ ယာကုပ်သည်လည်း ဖာရောကို ကောင်းချီးပေး၏။ ⁸ဖာရောက ယာကုပ်အား “သင်သည် အသက်မည်မျှ ရှိပြီနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

⁹ယာကုပ်က ဖာရောအား “အကျွန်ုပ်သည် ဧည့်သည်ခရီးသည်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာသုံးဆယ် ရှိပါပြီ။ အကျွန်ုပ်၏နှစ်များသည် နည်းပါး၍ ဆင်းရဲပင်ပန်းလှသဖြင့် ဘိုးဘေးတို့ ဧည့်သည်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်များကို မမီပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။ ¹⁰ထို့နောက် ယာကုပ်သည် ဖာရောကို ကောင်းချီးပေးပြီးလျှင် ရှေ့တော်မှ ထွက်သွားလေ၏။

¹¹သို့ဖြစ်၍ ယောသပ်သည် ဖာရောမိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း မိမိဖခင်နှင့် ညီအစ်ကိုတို့ကို အီဂျစ်ပြည်၏ အကောင်းဆုံးနယ်မြေဖြစ်သော ရာမသက်အရပ်၌ မြေနေရာပေး၍ နေရာချထားလေ၏။ ¹²ယောသပ်သည် မိမိဖခင်၊ ညီအစ်ကိုတို့နှင့် ဖခင်၏အိမ်ထောင်စုသားအပေါင်းတို့ကို သားသမီးဦးရေအလိုက် ကျွေးမွေးလေ၏။

အစာခေါင်းပါးခြင်း ပြင်းထန်လာခြင်း

¹³အစာခေါင်းပါးခြင်း အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် တစ်ပြည်လုံး၌ စားစရာ မကျန်ရှိတော့ဘဲ အီဂျစ်ပြည်နှင့် ခါနာန်ပြည်သည် အစာခေါင်းပါးခြင်းကြောင့် ညှိုးနွမ်းပျက်စီးကုန်၏။ ¹⁴လူတို့ ဝယ်ယူနေသော စပါးအတွက် အီဂျစ်ပြည်နှင့် ခါနာန်ပြည်၌ တွေ့ရှိသမျှသော ငွေအပေါင်းကို ယောသပ်သည် စုသိမ်း၍ ဖာရော၏နန်းတော်သို့ သွင်းလေ၏။ ¹⁵အီဂျစ်ပြည်နှင့် ခါနာန်ပြည်၌ ငွေကုန်သောအခါ အီဂျစ်အမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ယောသပ်ထံသို့လာ၍ “အကျွန်ုပ်တို့အား စားစရာ ပေးပါ။ ငွေကုန်သွားပြီဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်ရှေ့၌ သေရပါမည်နည်း” ဟု လျှောက်ကြ၏။

¹⁶ယောသပ်က “သင်တို့၏ငွေ ကုန်သွားပြီဖြစ်၍ သင်တို့၏ တိရစ္ဆာန်များကို ပေးအပ်ကြလော့။ ထိုတိရစ္ဆာန်များအတွက် သင်တို့အား စားစရာ ငါပေးမည်” ဟု ဆို၏။ ¹⁷သူတို့သည် မိမိတို့၏ တိရစ္ဆာန်များကို ယောသပ်ထံသို့ ဆောင်ခဲ့ကြ၍ ယောသပ်သည် မြင်း၊ သိုးအုပ်၊ နွားအုပ်နှင့် မြည်းများအတွက် သူတို့အား အစာ ပေး၏။ ထိုနှစ်တွင် သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းအတွက် အစာ ကျွေးမွေးလေ၏။ ¹⁸ထိုနှစ်ကုန်ဆုံးသောအခါ ဒုတိယနှစ်တွင် သူတို့သည် သူ့ထံသို့လာ၍ “အကျွန်ုပ်တို့၏ငွေ ကုန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ တိရစ္ဆာန်များသည်လည်း သခင်၏လက်သို့ ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်းကို သခင့်ထံမှ အကျွန်ုပ်တို့ ဖုံးကွယ်၍ မရပါ။ အကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မြေမှတစ်ပါး သခင့်အတွက် အဘယ်အရာမျှ မကျန်တော့ပါ။ ¹⁹အကျွန်ုပ်တို့နှင့် အကျွန်ုပ်တို့၏မြေသည် အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်မျက်မှောက်၌ ပျက်စီးရပါမည်နည်း။ အကျွန်ုပ်တို့နှင့် မြေကို စားစရာနှင့် လဲလှယ်၍ ဝယ်ယူတော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် မြေနှင့်တကွ ဖာရောထံ၌ အစေခံကြပါမည်။ အကျွန်ုပ်တို့ မသေဘဲ အသက်ရှင်စေရန်၊ မြေလည်း လူသူကင်းမဲ့ ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်စေရန် မျိုးစေ့ ပေးတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။

²⁰သို့ဖြစ်၍ အစာခေါင်းပါးခြင်း အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် အီဂျစ်အမျိုးသားတိုင်း မိမိလယ်ယာကို ရောင်းချကြသောကြောင့် ယောသပ်သည် အီဂျစ်ပြည်တစ်ပြည်လုံးရှိ မြေအားလုံးကို ဖာရောအတွက် ဝယ်ယူလေ၏။ ထိုမြေသည် ဖာရောပိုင် ဖြစ်လေ၏။ ²¹အီဂျစ်ပြည်၏ စွန်းတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်အထိ ပြည်သူတို့ကို မြို့များသို့ ရွှေ့ပြောင်းစေ၏။ ²²သို့ရာတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့အတွက် ဖာရောသည် သတ်မှတ်ဝေစု ပေးထားသဖြင့် သူတို့သည် ထိုဝေစုဖြင့် အသက်မွေးကြ၍ မိမိတို့မြေကို မရောင်းကြသောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏မြေကိုမူ ယောသပ် မဝယ်ချေ။ ²³ယောသပ်က ပြည်သူတို့အား “ကြည့်လော့၊ ယနေ့ သင်တို့နှင့် သင်တို့၏မြေကို ဖာရောအတွက် ငါ ဝယ်ယူပြီ။ ဤတွင် မျိုးစေ့ ရှိ၏၊ မြေ၌ စိုက်ပျိုးကြလော့။ ²⁴ကောက်ရိတ်သိမ်းချိန်၌ ငါးစုတစ်စုကို ဖာရောအား ပေးဆက်ကြလော့။ ကျန်လေးစုကိုမူ လယ်အတွက် မျိုးစေ့အဖြစ်လည်းကောင်း၊ သင်တို့၊ သင်တို့၏အိမ်ထောင်စုနှင့် သားသမီးတို့၏ စားစရာအဖြစ်လည်းကောင်း သိမ်းထားကြလော့” ဟု မိန့်ဆို၏။

²⁵သူတို့က “ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်တို့၏အသက်ကို ကယ်တင်ပါပြီ။ သခင်၏မျက်နှာ၌ မျက်နှာသာ ရပါစေ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဖာရော၏ကျွန်များ ဖြစ်ကြပါမည်” ဟု လျှောက်ကြ၏။ ²⁶သို့ဖြစ်၍ ယောသပ်သည် ငါးစုတစ်စုကို ဖာရောအား ပေးရမည်ဟု အီဂျစ်ပြည်၌ ပြဋ္ဌာန်းချက် ပြုလေ၏၊ ထိုပြဋ္ဌာန်းချက်သည် ယနေ့တိုင်အောင် တည်မြဲလျက်ရှိ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏မြေသာလျှင် ဖာရောပိုင် မဖြစ်ချေ။

²⁷ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် အီဂျစ်ပြည်၊ ဂေါရှင်အရပ်၌ နေထိုင်ကြ၏။ ထိုအရပ်၌ ဥစ္စာပစ္စည်း ရရှိကြ၍ တိုးပွားများပြားလျက် အလွန်စည်ပင်ကြ၏။ ²⁸ယာကုပ်သည် အီဂျစ်ပြည်၌ တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် နေထိုင်ခဲ့၏။ သူ၏အသက်တမ်းသည် တစ်ရာလေးဆယ့်ခုနစ်နှစ် ဖြစ်၏။ ²⁹ဣသရေလသည် သေချိန်နီးကပ်လာသောအခါ မိမိသား ယောသပ်ကိုခေါ်၍ “သင်၏မျက်နှာ၌ ငါ မျက်နှာသာရလျှင် သင်၏လက်ကို ငါ့ပေါင်အောက်၌ ထား၍ ငါ့အား ခိုင်မြဲသောမေတ္တာနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပြပါ။ ငါ့ကို အီဂျစ်ပြည်၌ မသင်္ဂြိုဟ်ပါနှင့်၊ ^a a v29 တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပေါင်အောက်၌ လက်ထားခြင်းသည် ရှေးခေတ်က လေးမြတ်သော ကျိန်ဆိုမှုကို ဖော်ပြသည့် ဣင်္ဂိတ်ဖြစ်၍ ထိုကတိကို မိမိ၏အဆက်အနွယ်အပေါ်၌ ချည်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ³⁰ငါ့ကို ဘိုးဘေးတို့နှင့်အတူ အိပ်စက်ခွင့်ပြုပါ။ ငါ့ကို အီဂျစ်ပြည်မှ ထုတ်ဆောင်၍ သူတို့၏သင်္ချိုင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်ပါ” ဟု ဆို၏။ ယောသပ်က “အဖ မိန့်ကြားသည့်အတိုင်း အကျွန်ုပ် ပြုပါမည်” ဟု လျှောက်၏။

³¹ယာကုပ်က “ငါ့အား ကျိန်ဆိုလော့” ဟု ဆို၏။ ယောသပ်သည် သူ့အား ကျိန်ဆို၏။ ထိုအခါ ဣသရေလသည် အိပ်ရာခေါင်းရင်း၌ ဦးညွတ်လေ၏။